Biz Kadınlar

…Biz Kadınlar…

Biz kadınlar, hayallerimizin kırıklarını

Saçlarımızdan toplarız.

Toparlayamadığımız bütün yeni çıkıklara,

Göz dağını,

Göz kararını aşarak kestirenlerdeniz!

Gerekse kafatasımızın çapına hükmederiz. Cemre.Y.

Nah Geçer!

…Nah Geçer!...
Gerçi biraz yaşlanmış'ım bu aralar,
Hüzün gölgelemiş
Gözaltı uykusuzluklar'ımı!
Yeni halim beynimin ötesinde
Bir şarkı tutturmuş…
Sezen Aksu gibi "Geçer!"diyor,
Bense ona…
Sadece bir işaret çakıyorum!
"Nah Geçer!"
Oldukça da haklıyım.
Ben…
Bu hayattan…
Çıkıyorum!
Cemre.Y.

Ya Sensiz Nefessiz Kalırsam

....Ya Sensiz Nefessiz Kalırsam...
Ellerim yüzünde geziniyor,
Gözlerim kapalıyken
Parmak uçlarımı alnında gezdiriyorum,
Kaşlarına dokunuyorum,
Gözlerine,
Burnuna,
Dudaklarında biraz duruyorum,
Çenene dokunuyorum.
Yüzünü ezberime çekiyorum,
Kör olursam yüzünü hatırlatayım diye.
Kör olursam kokun var oysa!
Derin bir nefes çekiyorum
O bembeyaz teninden.
Kokunu ezberime çekiyorum,
Korkuyorum ölesiye
Korkuyorum ya sensiz,
Nefessiz kalırsam!
Cemre.Y.

Belki Bu Sefer

...Belki Bu Sefer...
Kararlıydı kadın...
Saçları bahar dallarına takacak kadar,
Papatyalardan yapılmış taca
Yakışacak kadar uzatacaktı.
Kim bilir belki bu sefer...
Yüreğinin gül gamzesinden
Usulca öperdi sevdiceği.
Papatyaları yeniden severdi,
Sevdiceği olurdu belki bu sefer.
Cemre.Y.

Günaydın Öpücüğü

…Günaydın Öpücüğü…
Bilmiyorsun sevgilim,
Ne kadar çok günaydın öpücüğü biriktirdim sana dair.
Bilsen ömrünün kalanını bana ayırırdın.
Cemre.Y.

Bir Bilsen

…Bir Bilsen…

Yan yana gelsek senle biz

Ne çok şiir ağlardık

Bir bilsen… Cemre.Y.

Yalnızlık Hırkamız

...Serçe Kalbi...

Yüreğim...
Yarası derininde
Bir serçe kalbi şimdi...
Biraz daha sıkı tutsan,
Kaburgalarım kalbimi sıkar ölürüm.
Bırakıversen, üşürüm,
"Hiç bırakamam!" diyenler sayesinde…
Hala sırtımızdadır yalnızlık hırkamız!
Cemre.Y.

Geçecek Elbet

…Geçecek Elbet…
Neyse...
Güzel kandırdın yüreğimi...
Geçecek elbet.
Cemre.Y.

Şair Falan Değilim

…Şair Falan Değilim…

Herkesin kendisini... Şair sandığı bir dünyada yaşıyoruz azizim,

Nasıl kanmasın sevdaya aç onca yürek!

Neyse ki şair falan değilim! Cemre.Y.

Yokluğuna Donmak

…Yokluğuna Donmak…
Simdi sen yeni hayatına ısınmaya çalışıyorsundur,
Ben nicedir yokluğuna donmakta iken...
Cemre.Y.

Aynadaki Göz Bebeklerim

…Aynadaki Göz Bebeklerim…
Aslında her şeyin,
Birer yanılsamaya müsait'ik durumum olduğunu kavrayıp,
Aynadaki göz bebeklerimin içinde gerçeği görünce ben!
Cemre.Y.

Unutulmuyor

...Unutulmuyor...
Bir de aklımıza düştükçe uyuyamadıklarımız var,
Unutabilmek için,
Onca akşamı geceye saramadan uykuya gömülmüşken.
Unutulmuyorsa!
Cemre.Y.

Sorsan Herkes Kendince Mutlu

…Sorsan Herkes Kendince Mutlu… Sorsan herkes kendince mutlu ama her şey… Dizi senaristleri kadar hayalkar olmuyor efendim!  O...Evlendi...Çocuğu bile oldu… Sorsan herkes kendince mutlu, Ama ben hala evlenmedim! Ben evlenmedim efendim! Benim evlat sadece ona, "Hadi evlenin de bana bir kardeş yapın!" dediydi. Bir de ondan başkasıyla evlenirsem…Neyse… Ben bir daha evlenmedim efendim Zira. Sonralarımızın çocuklarının Bir kız, bir erkek olma ihtimali kuvvetliceydi. Kaderse… çoktan kesilmişti silip attım alnımdan. Cemre.Y.

Senin Olsun

...Senin Olsun...

İnsan sevdiğini rüzgardan da,

Güneşten de kıskanır da belli etmez.

Rüzgar, saçlarını benden çok okşuyor,

Güneşse tenine benden çok dokunuyor diye...

Senin gözünse hep başka dünyalardaydı.

İşte sırf bu yüzden biz birbirimize,

Sadece aynı ana denk gelen birer rüyaydık.

Şimdi rüzgarda senin olsun, güneş de.

Eyvallah mirim, ben gider! Cemre.Y.

Can Kırıkları

…Can Kırıkları…
Rahmetli anamın sevdiği türkü ile şarkıyı
Kolaj yaparken yakaladım kendimi
O zamanlar nasıl da nefret ederdik,
Nasıl da küçümserdik oysa...
Henüz çok gençken
Yani kendimizi dünyanın en bileni sanıyorken
Müziği duyuyorduk sadece
Sözleri girmemişti yüreklerimize daha!
Can kırıkları dolmamıştı henüz ruhumuza.
Cemre.Y.

Hükümsüzdür

…Hükümsüzdür…
Yüreğimin bam telini kaybettim,
Hükümsüzdür!
Artık her şey…
Hiçbir şeye çok fazla.
Hiçbir şey…
Her şeye çok az!
Cemre.Y.

Çok Yoruldum…Çoktan!

…Çok Yoruldum Çoktan!...
"Söz!" dedim madem.
Arka planda…
Bir romanlık daha…
Sus oluyor şiirlerim
Ama ben artık,
Noktama bile susuyorum!
Hiç kimsem görmüyor nasıl olsa.
Yüreğimi sorma ha!
Yüreğimi, hiç sorma!
Çok yoruldum, çoktan!
Cemre.Y.

Güvenmiştim Son Kere

...Güvenmiştim Son Kere...

“O iyi insanlar,
O güzel atlara binip, çekip gittiler.” demiş,
Artık bu dünyaya ait olmayan
İki saygıya değer üstadlarımdan biri ve ben
Sadece bu bir cümlelik, koca bir hayatın
Üzerine kurulu kelimelerin asıl sahibinden bile
Şüpheye düştüğümden öncesi,
Hayatıma dokunan her şeyden
Şüphe eder olmuştum çoktan.
Şimdiye dek elbette,
Her ikisinin de bütün kitaplarını okumamıştım
Ama okuduğum hiçbir kitabında da
Denk gelememiştim
Üstadlarımın birinin bu tek cümlesine!
Zaten beni,
Bu cümleye bir yerlerde denk geldiğim
Andan itibaren bütün ilgilendiren
“O iyi insanlar,
O güzel atlara binip, çekip gittiler.” iydi.
Öyle ya ben büyümeye başladıkça
Hepsi teker teker gitmişlerdi.
İlk büyüdüğümü anladığımda
Daha on sekizime bile erişememiştim oysa!
Sonrası sürekli büyüdüm elimde olmadan!
Oysa yazmak istediğim konu
Hayli farklı iken başlangıcında kalıverdim öylece.
Ne bunca okuduğum kitaplar,
Ne bunca yaşadığım hayatlar ne de aşklar!
Hiç biri, hiçbir şey değilmiş meğer!
Bir tek cümlenin anlamı önemliydi benim için,
Yazanı değil!
Hayatıma dair kocaman bir yanlış algılayış!
Sorguluyor, yargılıyor ve son’luyordum
Bütün olamayanlarımı
Tek bir cümlenin sonuna dayanarak!
Artık büyümüyor küçülüyordum.
Bana bile dar geliyordu bütün kalıplarım!
Hem de hiç daralmadığım kadar!
Son’uma doğru gidiyordum ve bunu
O dahil, kızım dahil, hiç kimsem bilmiyordu!
Bitiyordum!
Yine ansızın o cümle çıktı karşıma!
“O iyi insanlar, o güzel atlara binip, çekip gittiler.”
İyi ya madem öyle bende giderdim onlarla!
Sonra vicdanım soruverdi birden bana
“Ya asıl yazanı?
Asıl o kim?”
Üstelik yıllar yılı geçtikten sonra,
Bana göre bir ömür kadar zaman sonra,
Kendimle ilgili bir gerçeği daha algılamışken...
Meğer bunca zaman ki güvensizlik duvarlarım
Bana duvarımın içinde kalanlarımı sunacakmış!
Meğer kendime destur biçip
Kendimi hayattan kolladığım o cümle,
Hep de, herkes'ime öyle değilmiş!
Meğer “O iyi insanlar,
O güzel atlara binip çekip gittiler.” değilmiş
Ömrümün bütün desturu!
Seçerek, seçilerek
Yeniden güvenilebilirmiş insanlara!
“Kalan sağlar daima benimmiş!”
Hiçbir karşılık beklenmeden
Dost olunurmuş, kardeş olunurmuş,
Ağabey olunurmuş, yar ve yaren olunurmuş hala!
Eskiden kalan dostlarımı saymazsak,
Geçen günlerde bir ağabeyim oldu mesela!
Hayatımın her adımında bana destek olan
Her anımı koruyup kollayan!
Bu satırları bile
Onun sayesinde yazıyor olabilmemi hiçe sayan!
Daha neler yazardım onunla ilgili ya susuyorum,
Çünkü kesin fırçasını yerim sonradan.
“Sana beni yaz diye mi
Ettim ben onları der ya!
Susuyorum saygımdan.”
Geçen zamanlarda...
Bir aynamız oldu mesela!
Tam her şey bitti derken ona ve bana
Ayrı ayrı kendimizi ve yüreklerimizi sunan!
Adı bende saklı bir ahbabımız diyelim ona da!
Birbirimize akan bütün dereleri ve nehirleri
Ön ve son yargısız olduğumuzca görebilen
Tek şahsına münhasır huysuz ve tatlı o kadın!
Bir kadın daha var ya
Onu da bütün kırmızılar yasaklar.
Ayrı bir seviyorum onu da!
Hele ki geçen gecelerden birinde,
Şairimin, sevdiceğimin göğsüne yaslanmış
Hayatın bize sunduklarının
Başkalarınca ellerimizde olmayan
Müdahalesiyle hayatlarımızın
Sunumlarını kaçırdıklarımızı konuşurken
Kader’e ve alın yazgısına inanmayan yarim
Ansızın dönüp bana
“Boşver bütün olanları veya olamayanları,
Sen, hayıflandığın o yoldan
Gidebilseydin hayatına,
Şimdi yanımda olamayacaktın,
Kollarımda olamayacaktın bile,
Yetmez mi bu sana?” deyiverdi.
Sımsıkı sarıldım ona
Ölüm anında değilsem de
Hayatımı film şeridiyle
O an gözlerimden geçiriverdim.
O benim cennetimdi ve buna gerçekten değerdi.
Yani hayat “O iyi insanlar,
O güzel atlara binip,
Çekip gittiler.” kadar kısa değildi?
Güvenmeli, sevmeli, değer vermeli,
Değer etmeli, aşık olmalı
Yine sevmeliydi herhangi bir sıfatla,
Kimi , olursa olsun
Yüreğinin sunmalarına
Onu seve seve sevmelerine kadar
Birine bari sınırsız güvenmeli'ydi!
Güvenmiştim son kere...
O da gitmişti.
Cemre.Y.

Hoşça Kal

...Hoşça Kal...

Herkesin, herkese kalbi kırılabilir,
Ben de sana göre belki,
Sana herkes olmuş olabilirim.
Ama...
Sen bana, herkes değildin.
Benim sana, yüreğim kırıldı cancağızım.
Ki beni iyi bilirsin benim yüreğim,
Buz dağının
Buz dağının hiç görülmeyen kütlesidir.
Çarp dur artık!
Eritemezsin.
Hoşça kal!
Cemre.Y.

Ömrümüz Ne Kadarsa

...Ömrümüz Ne Kadarsa...
Bazen rengarenk çikolatamsın,
Damağıma binbir lezzet katan.
Bazen bir demet masum papatyamsın,
Aşkın en saf halini anlatan.
Tam bir yıldır,
Sen her an yüreğimdesin ama!
Bazen sarı lalelerimsin,
İmkansızlığını anlatan...
Her geçen günümüz ömür kattı,
Bana da, sana da sevdiceğim...
Artık ömrümüz ne kadarsa...
Cemre.Y.

Vurgun Yersin

...Vurgun Yersin…

"Cık! ,cık! cık!

Aşk mııı?

Tehlikeli sular bunlar,

Dalgasına göre yüzemezsen

Vurgun yersin,

Haberin bile olmaz"

Ben birkaç kere vuruldum. Cemre.Y.

Hıdırellez Zamanı

...Hıdırellez Zamanı...
Şimdi sana dairli şiirlerimin
Defterlerini tek tek dürüyorum.
Son'umuza ramak kala
Şimdi bütün şiirlerimin,
En kıyılılamayasıcalarına!
Kıyama duruyorum!
Yakmıştım halbuki
Zamanında diğerlerini de!
Tam olmadıydı demek ki.
Ama bu sefer!
Evliyalara, enbiyalara,
Sahabilere, yarlara,
Yar'dan uçuran yarenlerime...
Hatta daha da yatırlara adanan
Rabb'be havale,
Rengarenk...
Hıdrellez zamanı,
Her hatıram birer kırmızı kurdele!
Oysa epeyce çokça zamandırlık
Epeydir de artık dilenmeyen
"Dilek bu ya!" lar!
Kısmet olmadı bunca zamanlar.
Şimdi hepsi tek tek sürülüyor ömrüme
Sağ olasıcalar!
Boynu bükük oysa her birinin...
"Daha da yaşar mı,
Ölür mü bilinmez!" li şiirlerimin.
Ölemeden ölen, mezarlarında
Apayrı birer mabutlar oysa hep bir,
Gül çiçek şiirler dolusu hayallerim.
Yüzyıllar var ki,
Derdim...
Gül mektubunun herhangi bir dalına
Şiir edebilmek değildi oysa!
Derdim, o şiirlerimi,
Gül toprağına kazıp,
Dilek niyetine, hıdırellez' e
Bir gün olsun gömebilmek değildi ki!
Derdim...
Koklarken sen beni...
Olur a!
Olur mutlaka!
Acılarımdan acıtırım canının ciğerini ya!
Ciğerimin kan kokusunu bile
Nefes nefes duyarsın da
Sen teksin ya, beni böyle duyma!
Ama bu sefer sen bari kaçma!
Yoksa ne ki!
Bembeyaz bir A4 kağıda
Tertemiz hayaller kurmak?
Ne ki...
Bizim zamanımızca
On beşlik hayallere...
Bir dere kenarına ev,
Evin içinde sevgi,
Sevginin içinde bir adam,
Adamın dışında
Birkaç lira,
Bir de şu yol çilesine mesele
Bir de araba çizmek!
Oysa ben hiç…
Henüz on beş yaşım olmadım.
On sekiz'ime değdiğimdeyse çokça ağladım.
Yirmi bir'im deyse,
Ömrümde ilk defa sevildim sandım.
Çok çocuktum daha çookk!
Biz'e çocuk diyenlere
Kör bıçaklar bileyecek kadar çok çocukmuşum
Kırkımda görüyorum!
Oysa daha yirmi altı'mdaysa
Kucağımda bir yosun gözlüyle
Bembekar kaldım!
Şimdiki zamanın evlenmeyi düşünmediği yaşta!
Hıdırellez diyorlar!
Ben o günlerin hepsini
Bayram zamanlarında
Evladımın bir çareli ama ona hep öğrettiğim gibi
Zamana ve her şeye inatlı bakışlarına
En önce kendiciğimi astım onun duvarlarına!
"Onu bari kurtar yavrun niyetine
Yorgunum be adam/İnsan!" yazsam...
Nasılsa kimsem okumayacak...
Gül dibi mezarlarım
Rahat uyusunlar yerinde bu seferde.
"Ama bu gece Hıdırellez!" deyip,
Onları kazmayacağım!
Gül dibi falan aramayacağım,,,
Gecemin ilçeme en uygunsuz saatinde!
Elbette bana yakışanı yapacağım!
Ne vakit kokulu bir gül'e denk gelsem
Bütün hıdırellezlerden
Dileksiz es geçtiğim için,
Haddimi bilerek sükut geçeceğim!
Bu sefer de böyle!
Cemre.Y.

Şiiri Küsmesin Diye

...Şiiri Küsmesin Diye...
Ne zaman kirpiklerime gölge düşecek olsa
Bilirim sızlar burnunun direği
Bir martı yüreği kanat çırpar uzaklarda
Bir serçe başı konuverir güneşin üzerine
Hüznüme hazan sarınır
Şiirleri susar
Ne zaman buruk gülümseme yerleşiverse
Dudaklarımın kıvrımlarına
Bilirim sevinçli şarkılar söyler kendi kendine
Yüzüm, gözüm, saçlarım, ruhum...
Mutluluğum
Her şeyim ondan önce
Ondan sonra
Şiiri küsmesin diye!
Cemre.Y.

Kimsesiz Kitap

...Kimsesiz Kitap...
Hayat bazen hediyeler sunar insana,
Bir bankın üzerinde, kimsesiz bir kitap,
Orada öylece duruyordur,
Seni bekliyordur.
Üstelik üstüne de
Not yazılmış olmasına rağmen
Gelip geçenler o notu okuyup
Gülümseyerek uzaklaşıyordur.
Hayatın boyunca, hiçbir park köşesinde,
Bir bank üstünde veya bir kafede
Masasının kenarında terk etmediysen
Bir kitabı başkalarına...
O notu okur okumaz sevinçle gökyüzüne bakıp,
"Güzel bir hediye teşekkür ederim." diyerek,
Alamazsınız o kitabı oradan!
Hayatın boyunca
Bazen karşılığını bulmaksızın,
Karşılıksız, yeterince sevemediysen de
Sevginin hasını,
Göz bebeklerinin içinden
Yüreğine damıtamazsın.
Oysa hayat bir an değil,
Nefes alınan her andır.
Ondandır ana yenik düşmemelerim.
Ondandır daima hayatı özenle nefeslenmelerim.
Herkes şiir beklerken,
Belki bir anıyı cümlelendirmelerim.
Ondandır ertesi güne
Baştan terk edilen soru işaretlerinin,
Ünlemlerin yerine,
Güneşin rüzgarı öpmesi gibi
Bazılarını kalbinden öpmelerim,
Artık nihayet,
Yüreğimdeki harflere izin verip,
Hiç kullanmadığım yeni cümleler
Edinmelerim de ondandır belki;
"Günaydın omuz başımdaki öpücüğüm." gibi.
Cemre.Y.

Zavallı Kız Kulesi

…Zavallı Kız Kulesi… Ne fark eder simidi tek kişilik, Çayı çift kişilik içtikten sonra Hepsi yalnızlık değil mi sanki! Zavallı Kız Kulesi... Kendi kendine amma da sövüyordur, İstanbul dolusu insanın onun kadar yalnız olup, Bütün dertlerini de ona ithaf edişine! Cemre.Y.

Yine Beceremediniz!

...Yine Beceremediniz!...
Senin henüz yeni doğmuş şeytani meleklerine,
Benim yüzyıllardır doğruya akarken
Milyarca kere trilyon şeytanla boğuşup ölüp ölüp,
Küllerimden yeniden doğan şu ruhum yener!
Beni yok etmeyi yeniden deneyiniz.
Yine beceremediniz!
Kendilerini akıl küpü sanan salaklar ordusu.
Azıcık beyiniz varsa derhal öldürüp yok edin beni.
Zira yoksa kendinizi yine kendiniz yok edeceksiniz!
Cemre.Y.

Sen Hiç

...Sen Hiç...
Sen hiç!
Arkası sana dönük,
Yüzlerce uzun ve aynı renk liseli saçları arasından,
Bir tutam güneş ışıltısını aradın mı?
Sen hiç!
Göz pınarına birikmiş damlaları,
Bir tek kere kırpsan, bir damla aksa kirpiklerinden,
"Ağlarsan...
Buğulanır gözlerin de, o ardına döndüğünde bile,
Ya onu göremezsin, sakın ağlama." diye diye
Tehdit ettin mi kendi kendini.
Senin hiç!
Gözyaşların, kirpiklerinle bir olup,
Sana isyan ettiler mi?
Ya yine kirpiklerimin ucundan yanaklarıma
Akarlarken bütün yağmurlar!
Ya bir kerecik daha göremezsem
Onun bana o en son ihanetine pişman gözlerini…
Sakin olun okurken kapatmayın perdeleri lütfen!
Benim sen... Sen... diye diye,
Sen düştü kirpik ucumdan a ciğerimin çiziği!
Yine gördüm de…
Madem görülememek derdindesin
Görmedim var say seni, yüreğim sana hasret!
Senin kaç sol yanın varsa öpmelere kıyamam!
Bil istedim...
Cemre.Y.

Kuşların Kanatları

…Kuşların Kanatları... Yağmur yağıyor yine, Kuşların kanatları da Ağırlaşır mı acaba yağmurda? Mesela onlar... Tam en yüksekte Uçuyorken bastırırsa yağmur O anda ne yaparlar? Her yağmurda Kuşlardır derdim Sen değilsin yani! Cemre.Y.

Bu Son Olsun

…Bu Son Olsun…

İşte şimdi tamam oldu yine!

Yaktım bütün eski şiirlerimi!

Gelmeyeceğini bile bile

Bu son olsun diler ya insan! Cemre.Y.

Sana Söz

…Sana Söz…
Vakit falan yok! "Pardon!"
Ancak bu şarkıyı dinlemek nicedir hoşuma gidiyor!
Ab-ı hayatıma renk geliyor.
Oysa ben…
Sol kaburganın altında olması gereken,
Yufkacık yüreğin,
Taştan vücudunun neresindeydi,
Hep bilmek isterdim
Sana söz!
Bizden başka cehennemleri
Hiç merak etmeyeceğim.
Cemre.Y.