Yaşıyorum Güya!

…Yaşıyorum Güya!...

Eski şiirlerimi düzenlerken
Kendimi mezarımdan hortlamış da
Cehennem sonucum
Elime henüz verilmiş gibi hissediyorum
Daha ne kadar
Daha kaç kez
Daha kaç adamım diyene
Ölüp ölüp dirilebilir ki biri?
Merak ediyorum.
Dirilmemek üzere
Son kez
Ölürsem onu da söylerim.
Zira bu aralar...
Yaşıyorum güya!
Cemre.Y.

Ya Tam Gel Ya Da Kapatalım Perdeleri

…Ya Tam Gel Ya Da Kapatalım Perdeleri…

Sen sanıyor musun ki hiç gelmedin de, Şiirsiz kaldım ben! Hayal ettiğim bütün şiirler yazıldı bana! Hem de senli bütün hayallerimi, Tam solumdan vura vura! Çünkü... Her şiirlerinde seni silip silip yerine, Üstelik! Bensizliğe rağmen! Kendilerini koydular! Hiç ümit vermemiştim oysa! Sen gibi... En bizsiz yerimizden kanattılar içimi. Çok yorgunum... Şimdi ya bir tamam gel! Ya da kapatalım bütün perdeleri.

Cemre.Y.

Oysa Bilmiyor

...Oysa Bilmiyor...
Ben birkaç kış ayazı cümlenden sonra
Silip atabilirim sandım seni, yüreğimin altın kafesinden.
Oysa sen şimdi,
Bir yaz akşamının gün batımında,
Birkaç kadeh votka ve durmadan içtiğim sigaram kadar,
Gözlerimden akan
Bir kan damlası yaş kadar yakınsın sevdiceğim.
Oysa başladığın kadar kolay bitmeliydin...
Birkaç satır cümle, bir öpücük kadar kolay olmalıydı,
Bitişimize başlamak, senden gidebilmek,
Seni sonsuza dek bitirebilmek.
Senin ruhun kadar göçebe olmalıydı ruhum.
Bir çingene misali konup gidebilmeliydi yüreklerden.
Ah sen...
Bir daha sevmemeye ettiğim yeminlerimi,
Olmazlarımı yıktım seninle.
Sayende öğrendim olabiliyormuş...
Sensiz boğulurum sanmıştım,
Seninle de sensiz de nefes alabiliyormuşum.
Seninle nasıl yeni doğan bir bebek gibi atıyorsa kalbim,
Sensiz akciğer kanseri sanki yüreğim,
Tıkanıyorum ama atıyor işte.
Bitecek biliyorum bu sancılar
Bu yaralarda kabuklaşacak diğerleri gibi.
Ama hep; "Bu sonum olsun,
Bu son yangınım olsun" demez mi insan.
Her şeyi yeniden, sıfırdan,
Hiç yoktan var etmek o kadar zor ki...
Hiç hazıra, hiç kolaya konmadım ben mesela...
Sen benim son gücümdün sevdiğim.
Hani zor olan daha güçlü kılar ya insanı,
Hani zirveye bir adım kalmışken,
Tam da ayağın kayarken bir dal kırıntısı bulursun,
Tutunursun ona son bir gayret sımsıkı,
O seni taşıyacak, o seni doruğa ulaştıracak.
O sana hayatı sunacak...
Ve sen onun verdiği hayatla zirveye adımını attığında
Yatacaksın sırt üstü gözlerin bulutlarda
"Başardım" diyeceksin,
"Senin sevdan çok geliyor bir yüreğe,
Kendilerini senden çoğu olabilir'e inandırıp, gidiyorlar",
"Sana hayatı anlık yaşamayı öğretemedik" diyenlere inat
Son bir hayat gayreti ona sarılacaksın sımsıkı.
Ve o tek umut kırıntısı hiç yoktan "Çıt!" diye kırılıverecek
Hiç yoktan
Senin onu büyüttüğün kadar gözünde ve yüreğinde
Büyük sanacak kendini...
"Ben" diyecek,
"Senin hayata tutunduğun dal olmak istemiyorum" diyecek,
Kendini o uçurum kenarındaki zirvenin son noktası değil!
Kendini tek kalmaktan kurtaran ellerimde değil,
Bir meyve bahçesindeki herkesin bir el attığı,
Herkesin el salladığı bir dal sanacak,
"Çıt!" diye gidiverecek avuçlarından.
Oysa bilmiyor...
Ben uçurumlardan derin kör kuyulara düşsem bile
Yara bere içinde, kan revan,
Kırıklar, acılar içinde de olsam bile
Silkelenir ve yeniden başlarım yolculuğa...
Sakın sanma sen kadar severim birini daha yeniden
Sevmeden seviyor insanlar bir öğrenebilirsem
Ya sen olursun oradaki
Ya da bu sefer ellerimin değerini bilen...
Cemre.Y.

Limit Aşımı

…Limit Aşımı…

Sen farkında değilken

Sana sunduğum zaman da

Limit aşımına uğradı sevgilim.

Beni merak etme

Hissedeceğim daha çok acı var!

Ama artık…

Sana dair'li değilim. Cemre.Y.

Tekerrürden İbaret

...Tekerrürden İbaret...

Tarihim...
Demek ki gerçekten tekerrürden ibaret!
Şimdi uzunca bir "Sus" lazım bana!
Cemre.Y.

Merak Etme

...Merak Etme...
Merak etme!
Hala saatleri sayıyorum sensizken bile
Daha işinden gelmedi,
Daha yorgunluklarına, orta şekerli kahvesini içmedi,
Daha yorgun ayaklarının sızısı dinip
Sıra bana gelemedi
Kandırıyorum kendimi
Bekliyorum, beklemiyorum, öyleceyim yani!
Cemre.Y.

Ben Bittim

...Ben Bittim...
Hayatım boyunca...
Tırnaklarımın uçları yıprana kırıla,
Alnım terlerini kimse görmesin de,
Benden cayacak hiçbir bedele,
Önüme sofra koyamasınlar diye,
Saç diplerime...
Hatta ense köküme kadar,
Tek başıma, tırnak köklerimi dahi,
Savura savura yaşadım.
Gururumla yaşadım.
Mideme ve nefsime inat!
Kendimi hep ama hep, tok sayarak.
Kızımıysa hiçbir zaman!
Hiç kimseme, aç bırakmayarak yaşadım.
Sonrasındaysa aniden!
Bütün kazanabildiklerimi...
Yani yine, bütün hayatımı,
Bir tek hayatın,
Çığlıksız bir sonu olabilsin diye harcadım.
Kulaklarımıysa en yakınlarımın bile,
Acı gerçeklerine tırmalayan seslerine,
Sonsuza değin tıkadım.
Ve öylece, feda ettim hepsini.
Her şeyimi de, bu son fırtınama savurarak,
Neyim var, neyim yoksa,
Zaten o benden o kökten yine gidiyor diye...
Seve seve feda ettim.
Kalmamıştı ki hiç kimsem.
Oysa o benim, ilk ve son evimdi.
Varlığımı istese de istemese de.
Kaderine de...
Kederine de...
Razı gelse de, gelmese de.
Bütün hayatımın kalan,
Maddesel son değeri, sıfırlandığında!
Bir bayram sabahı, yoğun bakımda,
Son kez hala titriyorken kan damarları,
Biz diye bir şey, yaşıyorken hala!
Ellerinin boğumlarını,
Ayaklarının parmak uçlarını ,
Teker teker sondan bir önceki kezden başlayarak yeniden!
Öperken ben...
Ben, doğurduğuma bile çoktan bitmiştim.
Üzgümüm,
Hiçbirinize, şöyle bir tas tamam edemedim,
Ye-te-me-dim!
Hiçbirinize yetemedim, ben bittim!
Cemre.Y.

Suç Bizim Mi?

...Suç Bizim Mi?...
Çocukluğumda ancak bayramlarda alınan,
Kırmızı pabuçlarım gibiyim...
Hep kendimizi düşünmüştük oysa çocuk hayalimizle
Onlarla binbir sevinç dolu sevgiyle
Aynı yastığa sabahlarken...
Peki ya o kırmızı pabuçlar?
Gerçekten de mutluydular bence bizimle oldukları için...
Sonra ayaklarımız büyüyüverdi birden.
Yoksa eskise de, delik deşik olsa da,
Azıcık kırmızısı görünse de yeterdi.
Giyerdik.
Bizden gitmesinler diye topuğunu bile çiğnerdik.
Yetmedi bu sefer çabalamalar,
Biri gitmese..
Diğeri, ilk bulduğu bayır dikenine sarılıp,
Yitip gitti, terk etti yüreğimizi,
Şimdi kimselere güvenemiyorsak suç bizim mi?
Cemre.Y.

Hiç Yoktan!

…Hiç Yoktan!...

Aynı şehire aidiyetteyiz ama

Unutmadım!

Bizim hayal bulutlarımız farklıydı.

Benim vatanım senken,

Senin ülken hep ayrıydı!

Ama…

Üzülme be adam!

Şimdilerdeyse…

Senin ülkende yağmur bittiyse

Ödünç verebilirim

Gözyaşlarımdan!

Hiç yoktan…

Şarabına mey edersin yine

Yaşım süzülürken kirpiklerimden.

Hiç yoktan!

Yine birilerine,

"Şarap ve sen!"dersin.

Sonra unutur gidersin.

Çok sonra anlar o biri de

Benim gibi sana dair,

"Hiç yoktan!" olduğunu… Cemre.Y.

Cehennem Neden Ülkemde?

…Cehennem Neden Ülkemde?...
Hadi sevgiyi geçtim
Sadece umut istiyorduk hayattan!
Ama hayat...
Cesetlerimizi parçalayarak,
Olmadı tecavüzlere uğratarak verdi cevabını....
Cennet öte dünyadaysa,
Cehennem neden benim ülkemde!
Cemre.Y.

Hatırlatır Kendini

…Hatırlatır Kendini…
Hayat bazen de,
Kaybettiğin bir şeyi aramak için,
Çok da kullanmadığın o son çekmeceyi açtığında
Karşına çıkan iki kahve fincanı arası,
Kurumuş papatya'dır…için cız eder!
Oysa ne çok inanmıştın değil mi, o son olacak diye!
Ne diye karşına çıktıysa şimdi, gereksiz ve zamansız yere.
Ama değişmez bir kuraldır bu!
Yapacak bir şey kalmamıştır,
Madem yine biri daha bittiyse, alır çöpe atarsın onları,
Her yeni bitişin ardından,
Hep, o hortlar gelir mezarından.
Ya resimlerle, ya cisimlerle...
Ya hiç gerçekleşmeyen hayallerle...
Ya da eski güzel günlere özlemin dayanılmaz olduğunda,
Hani kadersizliğine yine ağladığın belli olmasın diye,
Yağmur yağmur halleriyle ille de hatırlatır kendini.
Cemre.Y.

Cemre Uyan

…Cemre Uyan…
Güneş sızar pencerenin kenarından,
Perdenin ucundan, okşar uyuyan yanaklarını.
Tek bir cümle söyler;
"Hayat devam ediyor
Cemre uyan!"
Cemre.Y.

O Bile Gitti Ya

...O Bile Gitti Ya...
Ulan kadın erkek demeden
Ne fena seviyordum
Hepinizi,
Hepinize çok fazla gelen.
Kiminizi akraba cinsinden
Kiminizi dost meclisinden
Sadece birinizi
Her şeyden apayrı sevdim ben!
Şimdi mi?
O bile gitti ya!
Hani toplanıp gitseniz hepiniz birden
Kalbimi kanatmayacak kadar değeriniz var.
Cemre.Y.

Baştan Sevelim

...Baştan Sevelim...
Can kırıkları dolu kalplerimizde
Issız adımlarla yürümeye çalışıyoruz
İncinmemek uğruna savaşırken
Adımlarımız acıyor,
İstem dışı fevriliklerimizden
Adımlarımız,
Kalplerimizi kanatıyor bazen
Ben öpüyorum usulca...
Acıyan yerlerini çocukluğunun
Sen eğilip avucuna dolduruyorsun...
Canımın kırık camlarını
Benim dudaklarım kanıyor
Senin ellerin
Gel sevgili,
Biz başka bir kalbe gidelim.
Yenileyelim kendilerimizi kendilerimizde!
Baştan sevelim,
En başından,
Yeniden sevelim.
Cemre.Y.

Kan Kırmızısı

...Kan Kırmızısı...
Her Kurban Bayramının ikinci günü
Mevsimsiz yağardı yağmurlar
Küçücük başımla sorardım anama;
"Mademki mevla akan kanları,
Temizlemek için yağdırıyor yağmuru,
Denizler de kanıyor mudur ki anne?"
Hafifçe tebessüm ederdi;
"Yok evladım denize ulaşmadan toprak alıyor onları!
Korkma ha deniz hala mavi yani." diyerek teselli ederdi beni.
Dün gece rüyamda gördüm annemi!
Yine delirircesine yağıyordu yağmur,
Rüyamda şehitleri, bombaları, akan kanları,
Çocuk başımın dinmeyen sorusunu sordum anama.
Deniz ne ki, toprak ne ki,
İçtiğimiz su bile kan kırmızısıymış görebilene!
Cemre.Y.

Metcezir

…Metcezir…
Kıyısı olunacak gemiyi geçtim
Adam gibi tek bir sal bile yok demek ki.
Sıkıntı yarattıysa size şiirlerim
Şimdi metcezirlerle çekilebilirsiniz!
Cemre.Y.

Ayrılık

…Ayrılık…
Bambaşka bir şehrin
Otobüs terminalinden
Ayrı ayrı şehirlere ayrılır bir tek yürek bazen...
Gözlerinde bakışı kalır
Kollarında sarılışı kalır,
Yüreğinde nakışı kalır.
İlle de şalında kokusu kalır da sen
Birkaç zaman yıkayamazsın o şalı
Kokusuna başka kokular sinmeden dursun diye.
Sinmese!
Ama böyledir ayrılıklar,
Bir öncekinin
Burnunun direğindeki kokusu
Nihayet dindiyse!
Bir sonraki başka kokuya
Hep gebedir birinden biri sarılır başka yüreklere!
Cemre.Y.

Hiçbir Şey Isıtamaz Kalbimi

...Hiçbir Şey Isıtamaz Kalbimi...

Kendimin dışında öylesine özgürüm ki
Bulutların üstünde
Pembe pamuk şekerleriyle
Sevda yüklü şiirler yazabilirim.
İnsanların gönlüne şiir şiir yağabilirim.
Her şeyi yapabilirim...
Ama hiçbir şey!
Ben sana sırtımı döndüğümde,
Sen uyurken bana dönüp
Omzuma, sırtıma, kondurduğun dudaklarının,
O yumuşacık şefkatli kelebek busesinin
Sıcaklığı kadar!
Hiçbir şey!
Ayaklarının…
Ayaklarımı sarıp sarmalaması kadar,
Hiçbir şey!
Senin en şefkatli sevişlerin kadar ısıtamaz kalbimi…
Cemre.Y.

Vatanım Sensin Diyemedi

…Vatanım Sensin Diyemedi…
"Gidersen üzülürüm" dedim.
"Nereye gitsem sana dönerim,
Benim vatanım sensin hatun." diyemedi.
Bitti.
Cemre.Y.

Olsun

...Olsun...
Bazen...
Susarak bakarsın o taa en uzaklara!
Aslında beklediğin de bir şey yoktur.
Alışmışsındır artık gelmemesine de
Olsun...
Yine de ne gözlerin vazgeçer
Uzaklara dalıp bakmaktan,
Ne de yüreğin vazgeçer
Ansızın gelmesini ummaktan.
Neyse!
Cemre.Y.

Hemşire

...Hemşire...
Hemşirelik eğitimi veriyorlar bana!
Çocukken tek hayalim hemşire olmaktı.
Orta okuldan sonra,
Bezmialem Valide Sultan'a kayıt için baş vurduk
Tam kayıt gerçekleşecek ki vatandaşlık dersinden,
(Hem de ben!)
Bütünlemeye kalmış sınavdan 90 almışım fakat sonuçlar
Resmi olarak açıklanmamış diye kayıt anı durduruldu ve
"Seneye tekrar gelin." dendi.
Zaten ailede kız çocuğu okutulmazmış kavgası varken,
Seneye okul hayatım sonlanmış olurdu diye ani bir kararla
Annemi ikna edip Ticaret Meslek Lisesi'ne kayıt oldum.
Lise ikinci sınıfta bölüm seçerken ki kriterim ise
Kıyafet serbestliği idi, sırf resmi kıyafet zorunluluğu var diye
Bankacılık bölümünü seçmedim de,
Gittim muhasebe bölümünü seçtim.
İyi mi yaptım bilmiyorum ama işimi her zaman severek yaptım.
Şimdi annemin yoğun antibiyotik tedavisi bitince,
(Bir hafta sonra)
Eve yollaması düşünülüyor.
Tabi yatağından aletlerine kadar hastane ortamını evinde sağlatarak.
Normal şartlarda çok zor değil hasta yatağı, oksijen makinası,
Aspirasyon makinası ve serum ayağı vs.vs. veee
Asıl olması gereken,
7/24 bakımını sağlayacak bir hemşire tutulması gerekiyor!
Sevgili doktorumuz durumu bildiğinden yani hemşire tutacak,
Maaşlı personel çalıştıracak maddiyat olsa
Zaten burada sonuna kadar kalması ile aynı hesaba geleceğinden
Ve tercihimin,
Buradan gitmemek yönünde olacağından bir çözüm bulmuş!
Annem gitmesi gereken zamanda gidemez
Ve doktorun tedavi süreci biterse
Hemşiresi ben olacakmışım!
Her şey bir yana da o Aspire olayı feci!
Ben hemşireler yaparken bile,
Bakmaya kıyamazken bugün ilk eğitimi aldım.
Burnundan bir hortumla nefes borusu yolu ile ciğere ulaşılıyor
Ve o alet ciğerdeki sıvıyı çekiyor.
Annem ağlıyor,
Annem inliyor ve ben gizli gizli ağlıyor, kahroluyorum.
Cemre.Y.

Bana Sadece Mavi Yeterdi

...Bana Sadece Mavi Yeterdi...

Nasılsa en mavili düşleri,
En mavili umutlara bulutlayamıyorum bir türlü.
Ne yapsam, ne yapmasam...
Bir türlü dilediğimce, en sevdiklerime bile.
Belki de artık öğrenmeliyim gerçeği!
Bana sadece mavi yeterdi.
En mavili düşler, rüyalarımda renklenirdi.
Benim sevdalı umutlarıma...
Onlara ettiğim kadar haki dileselerdi, bana dair her şeyi,
Dibindeki hazinemle sonunda
Ulaşabileceğim gökkuşağıyla bile
Yanlarındaydım.
Önlerinde, ya da hemen arkalarındaydım.
Bilemediler ve hiçbir zaman dilemediler maviyi.
Cemre.Y.

Beyaz Bisiklet

...Beyaz Bisiklet...
Yaşayan çiçekler ektim
Rengarenk hayali saksılarıma
Adlarını senden öğrendiğim
Ortancalar, petunyalar, açelyalar...
Bir de son sardunyalar...
Bir de nar!
Beyaz bisiklet aldım nedense!
Kırmızıyı çok severdim oysa.
Belki de bütün çiçeklerin arasında
En güzel sen duruyordun
Gönül sayfamda.
Küçük mavi bir tahta masa,
İki tanede tahta sandalye.
Kapımın önünden deniz geçiyor diye
"Umman dediğin hiç
Konduğu yerden geçer mi?" deme,
Sen benden geçtin ya!
Sahi şu kumlardan da artık
Olsa olsa yel değirmeni olur değil mi?
Kışa şurada ne kaldı değil mi?
O da gelirken esip götürür...
Selinden sonra kalan her şeyini.
Geriye koskocaman bir krater kalır ya.
Ondan da kime ne değil mi!
Cemre.Y.

Aşkın Burnunun Ucundan Öpmek Vakti

...Aşkın Burnunun Ucundan Öpmek Vakti...
Sonbahar, son baharına soyunurken yapraklarını
İlkbaharın bütün güllerini toplamış kucağına
Öylece çıkıp geldi.
Bütün kapıları sımsıkı kapalıydı kalbimin,
Güllerin bana geleceği günleri hayal etmeyi
Artık unutalıysa hayli yıl geçmişti.
Hani “Yüreğinin anahtarını bana ver.” dese!
Nicedir ben bile unutmuştum yerini.
Bulamazdım ki.
Ben, şiir şiir yazarken kendimi
O, şiir şiir okurdu bütün şairleri.
Ne gülleri bitiyordu
Ne de her gün her saat yolladığı şiirleri.
Her cümlesinde
“Şiirim” der bana hiç usanmadan.
Kulağımda bir şarkının nağmeleri
Nilüfer “Kavak Yelleri” ni söylüyor yine
“Delilik biliyorum, senle olmak delilik...”
Kalbimin kanatları uçuşmaya başladı yeniden
Sanırım artık bu sevdanın da
Burnunun ucundan öpmek vakti geldi.
Cemre.Y.

Aşeka'nın İçindeki Aşk

…Aşeka'nın İçindeki Aşk…
Beni Aşeka'dan yersiz, yurtsuz bir kasırga
Kıskançlığıyla sele savurmaya çalışacağına,
Aşeka olup tutsaydın ya ellerimden be adam!
Bir kerede sevmelere bıraksaydın kendini de,
Aşeka'nın içindeki aşkım olsaydın!
Cemre.Y.

Dokunma!

…Dokunma!…
Dokunma!
Bana sakın dokunma
Karışığım biraz...
Biliyorum şimdi bütün ayrılıklarda olduğu gibi
Arbesk'in dibini boylayıp,
Sanat müziğinin tınılarında nefes almalıyım.
Sarhoş kadehleri sırasız,
"Fon dip" yapıp yollara düşmeliyim.
Gözyaşlarım bitene kadar ağlamalıyım.
Biliyorum şimdi dinlediğim
Birbiriyle tınısız müzikleri dinleyip
Fincan fincan çay içip
Üstüne saçma sapan gülümsememeliyim!
Seni bulup,
Suratının ortasına tükürmeliyim o kesin.
Belki abartıp bir tokat atmalı ve…
Arkamı dönüp gitmeliyim.
Ama böyle sadece susup gülümsememeliyim.
Dokunma bana!
Karışığım biraz...
Zaten normal değildim,
Artık tamamen anormalim.
Zira daha önce hiç
İki yıl önce bitmiş bir ilişkinin
Üstüne gömülmedim!
Cemre.Y.

Aşığım Ben Güneşe

…Aşığım Ben Güneşe…
Aşığım ben Güneş'e...
Günün hangi saati olursa olsun
Bir görmeye göreyim.
Kalbimde kelebekler uçuşuyor,
İçime sevinç doluyor,
Beş yaşında bir kız çocuğu
Şımarıklığına bulaşıyorum onunla
Hem de onu…
Yanına çok sokulan bulutlardan kıskanıyorum
Onu benden alıyorlar diye
Onu bana gölgeliyorlar diye
Yani...
Aşk…
İlla tensel bir durum değil bende…
Cemre.Y.

Vuslat

…Vuslat…
Ben vuslata dair şiirleri,
Hiç bilemedim, bilmiyorum...
Bildirmediler be adam!
Mümkünse sen öğretsene!
Nasıl sevilirmiş
Göz göze?
Şöyle karşılıklı
Ruhunu öpe öpe!
Cemre.Y.

Aşk Kırmızısı

...Aşk Kırmızısı...
Siyah beyaz bir resmimin
Gri bekleyişlerinde,
Göz bebeklerimin içinden
Yüreğime damlıyordu kırmızı.
Hiç kimse görmedi.
Gül kıvrımlı dudağımın sol yanında,
Sadece sana kahkahalı gamzemdeki,
Gölgesine sakladım seni.
Tebessüm etsem,
Suskun dursam fark etmedi.
Hiç kimse görmedi.
Beklediğim pencerelerde,
Saklı gecelerimde,
Yasak hecelerinle,
Aşk kırmızısı olup gelebilseydin,
Sadece sen görecektin.
Cemre.Y.

Asayiş Berkemal

...Asayiş Berkemal...
Zaman aşımınca eder'li
Kişiliğime haylice zarar bedelli
Pahalı şaraplarınız sizin olsun bayım
Sizin olsun boğaz manzaraları yemeğin sebepleri!
Sizin olsun o en sevdiğim
Kız kulesinin en özel mekanında yemekleri.
Sizin olsun...
Uğruna suskun şiirlerimi dizdiğim
Galata'mın en tepesi...
Sonu dikdörtgen
Rengi hiç fark etmeyen
O çarşaflar sona sebepse eğer!
Ben biramı,
Boğazın altındaki o belediye bankında içer,
Çayımı,
Kız kulesinin gerdanında yudumlar,
Galata'mın dibinde de simidimi yerim.
Sonra da evime döner
Penceremin tüllerinden
Kendi kendimi toplayıp,
Kendime gelin ederim!
Asayiş yine berkemal yani
Yine yani...
Hem de sizsiz!
Cemre.Y.