…Hatırlatır Kendini…
Hayat bazen de,
Kaybettiğin bir şeyi aramak için,
Çok da kullanmadığın o son çekmeceyi açtığında
Karşına çıkan iki kahve fincanı arası,
Kurumuş papatya'dır…için cız eder!
Oysa ne çok inanmıştın değil mi, o son olacak diye!
Ne diye karşına çıktıysa şimdi, gereksiz ve zamansız yere.
Ama değişmez bir kuraldır bu!
Yapacak bir şey kalmamıştır,
Madem yine biri daha bittiyse, alır çöpe atarsın onları,
Her yeni bitişin ardından,
Hep, o hortlar gelir mezarından.
Ya resimlerle, ya cisimlerle...
Ya hiç gerçekleşmeyen hayallerle...
Ya da eski güzel günlere özlemin dayanılmaz olduğunda,
Hani kadersizliğine yine ağladığın belli olmasın diye,
Yağmur yağmur halleriyle ille de hatırlatır kendini.
Cemre.Y.
