Ömür Dağı

...Ömür Dağı...
Şöyle bir durup düşündü kadın,
Yürüdüğü onca yollar boyunca,
Çoğu patikadan bozma, diken çiziği ayaklarına baktı,
Elleri, kolları orman kuytusu çalılık sıyrıklarıyla doluydu.
Yoruldu, durdu, dinlendi, nefeslendi.
Ömür denen o koca dağın etrafını dolanırken,
Ardına dönüp baktığında artık kanamıyordu yaraları.
Ne kadar yol alabildiğini görebilmeyi ne çok dilerdi oysa.
Halbuki yeşilleri sararıp dökülen,
Kurumaya başlamış yapraklardan başka bir şey görememişti.
Ne kadar yolu kaldığını görebilmeyi de ne çok dilerdi oysa.
Şimdiye değin alamadığı kadar derin bir nefes çekti içine,
Yüreğinin gözyaşları,
Genzinden nefes borusunu geçip, ciğerine süzülürken,
Hiç korkmadı,
Nefes borusuna kaçan o gözyaşlarıyla boğulup ölmekten.
Şöyle bir göğsünü gerip başını ve çenesini dikleştirdi.
Uzun uzun, yolunu da, sonunu da göremediği,
Ömür dağının tepesine baktı.
Ama sanki şimdi bulutlar daha bir pamuk şekeriydi,
Sanki güneş, elini uzatsa tutacak kadar yaklaşmıştı yüzüne.
Kendisine kestirme bir yol daha çizmeliydi hem de acilen.
Öyle ya ömür dağının tepesinde,
Onu masmavi bir hayal beklemekteydi.
Şimdiye değin ateşi çoktan harlamış olmalıydı sevdiceği,
Közün özünün bir yanında çay çoktan demini almış,
Şefkatini çoktan karmış,
Diğer özünde, telvesi cezvesine çoktan konmuş,
Suyu eklenecek bir sevda beklemekteydi.
Artık emindi kadın,
Deniz çok uzaklardaydı ama,
Küçücük bir göl de mavi ya da yeşil olamaz mıydı.
Şimdi daha bir emindi,
Yıllar boyunca kendisine tekrarladığı
O, "Güzel şeyler olacak!" ların hepsi,
Orada, onu beklemekteydi.
Dudağında biriken tebessümlerin,
Bütün burukluklarını temizledi,
Kenarlarına bol bol hayal ekti.
Gözlerine,
Sonbaharın bütün renklerini ışıklandırıp yoluna devam etti.
Ki zaten şimdiye değin,
Hayat ormanının sapalarında, ömür dağının eteklerinde,
Ardına dönüp dönüp bakmaktan,
Ulaşacağı ömre haylice de gecikmişti.
Artık ekimleri,
Kasımları, aralıkları geçip gitme vaktiydi.
Artık emindi kadın,
Deniz çok uzaklardaydı ama,
Küçücük bir göl de, mavi ya da yeşil olamaz mıydı?
Cemre.Y.