Kerpiç

...Kerpiç...
Temeli kerpiç olanın,
Üstü beton tutmaz kızım derdi rahmetli anam.
Ne vakit, umuda yaslasam yorgun omzumu,
Ne zaman geleceğe inansam,
Geçmişimle şimdim ele ele tutuşup
Geleceğim bana gelemesin diye,
Sarsarlar dayandığım umudumu.
Ben ne vakit...
Hayatımı en sıfırından inşa etmeye kalksam,
Deprem olur, savaş olur,
Kriz olur da elimde kalır kerpiç duvarlar.
Ben ne vakit geleceğe dair umutlansam,
Aşk gider, sevda biter,
Şefkat söner de elimde kalır can kırıkları.
Temeli kerpiç olanın,
Üstü beton tutmaz kızım derdi rahmetli anam.
İnsan olanın eyledikleri neyse de peki ya yaradan?
O ne diye kul diye biçtiği bu ruhu,
Hep kerpice mahkum eyledi?
Demem o ki;
Ömrümüz nefes almaktan ibretli geçecektiyse,
Ne gerek vardı onca spermi yarış ettirmeye!
Sakın bana imtihan deme.
Bana sorulsaydı...
Ben bu hayat denen okulun sperminden asardım.
Kalubela denen o safsata gerçek olmuş olsaydı.
Bilirdim başıma gelecekleri de,
Hiç değilse hep orada kalırdım.
Cemre.Y.