Eyvallah Mirim

...Eyvallah Mir’im...

Şimdi hangi şiire sığarsın ki sen?
Kifayetsiz kalıyor hecelerim,
İlmek ilmek harfler takılıyor boğazıma...
Yutkunamıyorum ki hece edeyim.
Ağlayamıyorum ki acımdan, cümle diyeyim.
Yazmalı ama seni.
Beni yazmalı.
Bu sebepsiz usulca gidişime
Hiç olamayan bizi yazmalı...
Küsersin sonra bana!
Elinden elma şekeri alınmış bayram çocuğu gibi.
Şimdi ben...
Hangi fıkraya konu etsem ki seni
Sen gülerken...ben sessizce gitsem.
Hangi hikayemin bir çare kadersizi,
Hangi masalımın öpülmek istemeyen
Prensi yapsam ki seni.
Hangi eleştirimden soğutsam benden kendimi,
Hangi söyleşimde tam olamayan hallerini,
Hangi denemeye mağdurum olsan.
Hangi gezi yazıma günlük bir maceram?
Hangi makaleme düz yazım olsan,
Hangi ünlünün biyografisinin içinde yer alsan?
Hangi yorumlarının içinde bir röportaj gibi saklansam!
Hangi Fabl’ıma sıkıştırsam ben seni?
Hangi tiyatromu isterdin anları gerçek olan...
Hangi otobiyografimde sadece sana yaşadığım olsan.
Hangi kısacık...
Oysa sonsuzum kadar kocaman bir anı’m da yer alsan.
Hangi romanımın son ilmeğinden
Sallandırsam ki ben seni?
Seni efsane eden bendim unuttun değil mi?
Hangi ilk mektubumu okutsam ki sana?
Hani sen okudukça geçmişimi,
Daha başlayamadan sana çoktan bitmiştim oysa!
Güncelerimi merak ediyorsun şimdi sen kesin...
Şiir oluyorlar onlar ama...
Şimdi sen...
Hangi şiire sığarsın ki?
Hiç yoktun ki...
Hayaletlerimi, tam ortasından kestim bu gece.
Sustu şiirim,
Alfabemin en baş harfinden...
Canım yanıyor ama sebebini bilmiyorum
Sanırım sana veda ediyor iç’im
Hiç bana söylemeden...
Eyvallah mir'im...

Cemre.Y.