Çok Sevdim

...Çok Sevdim...
Sen yanımdan geçer geçmez,
Her geçip gittiğinde!
Kışın ayazında kanatları donmak üzereyken,
Bir avuç buğday tanelerine uçuşan
Güvercinler gibi uçuşuyordu kalbimin kanatları.
“Açlıktandır.” dedim.
Sen gözlerimin içine,
Gözlerinin içi gülümseyerek ilk baktığında!
Yüreğimin çiziğinin bir ucu alev alıp yanıverdi,
Sevgilinin son mektubunun ucunu yakması gibi,
Sanki “Biz” diye bir şey hep vardı da,
“Biz” hiç unutulmayacak
Bir sevda masalının son sevdalıları.
“Yokluktandır.” dedim.
Sen bana kollarını ilk açtığında,
Beni sımsıcak nefesinle,
Ciğerlerine hapsetmek istercesine,
Koklayarak ilk öptüğünde!
Sanki günler geçmişti biz görüşmeyeli,
Bir hayli özlemiştik “Biz” i,
Hasret kalmıştık tenlerimizin ateş uyumuna,
Sanki yıllardır sevdalıydık da,
Hala doyamamıştık işte birbirimize.
“Hasrettendir.” dedim.
Sen bana sarıldığında sımsıkı,
Sınırsız arttığında!
Ağustos ortasında kızgın kumlara basarken,
Bir yandan saçlarıma,
Kar taneleri konuyordu öpücüklerinle,
Sonsuz ömürlü kelebekler,
Çıktılar kozalarından,
Artık itiraf etmeliydim kendime.
“Sevdadandır.” dedim.
Öyle içten pazarlıklı bir tilki kurnazlığında,
Sinsice değil işte bu aşk!
Üstelik ikimizin de hiç umurunda değildi.
Kimimiz, hangimize sonunda ne olacak!
Biz kalubeladan beri tanışığız,
Ahbabız,
Dostuz,
Akrabayız,
Sevdalıyız.
Hesapsız,
Kitapsız, kuralsız,
Zamansız, mekansız…
An’ız!
“Hoş geldin yüreğime ve hayatıma,
Mutluluğumun resmi!” dedim.
Çocukluk işte,
Ben seni…
Küçücük bir kız çocuğunun,
Kollarını kocaman açması kadar çok sevdim.
Çok...
Çok sevdim.
Cemre.Y.