Olduramadım

...Olduramadım...

Sığdıramadılar abi!

Sonra bende ne sığınmak istedim,

Ne de sığabilir kalabildim

Herhangi bir yağmur altı şöyle koruması bol bir kalpte.

Şu kocaman dünyada

Kaç kere Zümrüdüanka oldum,

Doğdum, yandım, kavruldum,

Kaç kere küllerimden yeniden dirildim olmadı.

Kim bilir kaç kere de serçe oldum

Ama onlar...

O biçare serçeyi de sığdıramadılar hiçbir yüreğe.

Sustum, konuştum, durdum da

Ne yapsam ne yapmasam

Kendimi olduramadım hiç kimseyle.

Cemre.Y.

Neyse Size De Günaydın

...Neyse Size De Günaydın...

Gecesi ayaz, sabahı ayaz gri günler bitti nihayet.

Özleminden burnumun sızısı olan güneşim

Beyaz bulutların arasından süzülüverdi nihayet.

Az kaldı içim dışım ısınır yakında.

Bahar bahçe renklenirim sayesinde.

Beni kitap okurken görünce okuduğum kitabın bile

Nasıl olması gerektiğini söyleyenleri de umarsamaz olurum.

Ki mutlaka bir karakteri arkadaşımdır oysa!

Bunu bile anlayamadıklarına güler geçerim.

Öyle ya!

Bu saatten sonra beni yıpratacak insanlara değil,

Onaracak insanlara ihtiyacım var.

Neyse size de günaydın.

Onaracak insanlar çıksın karşımıza.

Cemre.Y.

Sevmeye Çok Seviyorum Ama

...Sevmeye Çok Seviyorum Ama...

Ne zaman balkonlardan sarkan
Rengarenk çiçekler görsem sen gelirsin aklıma.
“Çiçekleri çok seveceksin kızım.” derdin.
“Ama suya boğmayacaksın.” ı ekleyerek.
Hala sevmeye çok seviyorum ama
Boğmamayı beceremiyorum bir türlü.
Ne çiçekleri ne de sevdiceklerimi
Fazla sevgimle boğmamayı beceremiyorum.

Cemre.Y.

Günaydınlar

...Günaydınlar...

Sana limon kokulu günaydınlar biriktirdim sevgili, gelsen de doya doya sevilsek.

Az kaldı ayaza kesen sabahların yerini güneşli günlerin almasına.

İğde ağacı çiçeklerinin kokusuyla hanımeli çiçeklerinin karışması yakındır.

Gelse de şöyle sımsıkı kavuşa kavuşa karışsak.

Cemre.Y.

 

İyi Bak Kendine.

...İyi Bak Kendine...

Aklının kıvrımları fikrine hiç danışmadan,

Yalan hayaller, yalan filmler yükleyip,

Buna da kendini inandırıp savuruyorsan evrene...

Beni değil, kendini yaralıyorsun haberin yok.

Es kaza denk gelirsem de zehirli cümlelerine,

Artık incinmelerden de bıktığımdan okuyup geçiyorum bilesin.

Madem ki hala, yakıp, yıkıp döktüklerine bir özrün yok.

Kendi kendine daha fazla ömrünü cehennem etme!

Aklının kıvrımları seni yine ne vakit şaşırtacak olsa,

Derin bir nefes alıp fikrine danış,

"Bütün bu yalanlarım yılana dönüşüp boynuma dolanırsa!" diye?

"Yutkuna yutkuna, sapır sapır gözün yaşıyla ağlamak da iyidir,

İçinin zehrini atar, ruhun arınır." derdi rahmetli annem.

Ağladım işte bir güzel, geçip gitti içimdeki kederler.

Sen yine de iyi bak kendine.

Cemre.Y.

Selam Söyleyin

...Selam Söyleyin...

Sıcak ülkelerin, sıcak iklimleri olan şehirlerin insanları,

Gün doğumun gökyüzüne serdiği turuncu bulutlara selam söyleyin.

Hele bir de, deniz görüyorsa yürüdüğünüz yollar,

Köşedeki ağaçların dallarında cıvıldaşan serçelere selam söyleyin.

Buralarda güya sırasıyla düşüyor Cemreler ama,

Gelmedi gelmesi gereken baharlar, üşüyor eller, ayaklar.

Sabah sabah omuzlarına düşüyorsa güneşin zülüfleri,

İlle de ona daha çok selam söyleyin.

Cemre.Y.

Gitme Diyebilsem

...Gitme Diyebilsem...

Nede güzel salınıyor saçların,
Işıl ışıl parlıyor gün ışığında!
Sesinden kırgınlık akıyor koltuğunun kenarlarına ama!
Yine de yıkatmam perdeleri,
Bir kaç yumuşak bakış asıldı çiçeklerine.
Kokunu çektim ciğerlerime de,
Bir tek kere daha sarılsam bedeninle beraber yüreğinin tellerine...
Ve...
"Gitme!" diyebilsem.
"Benden bir tek kere daha gitmeee!"
Cemre.Y.

Özledim

...Özledim...

Güneşin omuzlarımı okşamasını özledim.

Ilık bir bahar rüzgarıyla savrulan elma çiçeğinin

Burnumun tam ucundan öpmesini özledim.

Sıcacık bir günün ertesinde,

Denize gitmeye hayallenmeyi özledim.

Bir sahili boylu boyunca yürüyerek,

İyot kokusunu ciğerlerime çekmeyi özledim.

Ben yaşamayı çok özledim.

Cemre.Y.

Bahar

...Bahar...

Güya Cemre düşmüş diyorlar vallahi yalan diyecektim ki,

Birden başka bir şehrin başka bir sabahında,

Başka bir günaydınında badem ağacı çiçekleri düştü gözüme.

Çok yıllık dalları hala dimdik ayakta.

Şu soğuk ve gri İstanbul sabahında

Hiç yoktan içim baharlandı.

Çimenlerin yeşili bile bile bir başka bahardı.

Ümitlendim ki bana da baharlı sabahlar gelecek elbet.

Cemre.Y.

Kahraman

...Kahraman...

İstisnasız herkesin bir kahramana ihtiyacı vardır.

Çoğunlukla görünmezdir pelerinleri.

Hani böyle durduk yere biri sana dokunmuş gibi hissedersin.

Ilık bir sevinç geçer içinden, yalnızlığını unutursun.

Ya da yol boş olsa bile birden bire duruverirsin kaldırımda.

Köşeden hızla gelen arabanın motor sesini bile daha duymamıştın oysa.

Dışarıdaki işin aceleyken evden o an çıkmaman gerekiyorsa hep bir şeyler ters gider.

Sonra bir bakarsın dışarısı kıyamet.

Daha buna benzer nice an gelir aklına gülümsersin.

Başını gökyüzüne çevirip dualar edersin varlığına.

Çünkü her zaman...

Bir tutam güneşle bir tutam mavi iyi gelir insanlığa.

Cemre.Y.

Lapa Lapa Karlar

...Lapa Lapa Karlar...

Yorgun rüyalarımın kabusundan sabaha sığınıp uyandım ki ne göreyim?

Bembeyaz gelinliğinin duvaklarını çatılara asmış yine İstanbul.

Güneş desen çoktan bulutlarını da alıp gitmişti kaç gündür.

Karanlığı yara yara yağıyordu lapa lapa karlar.

Sanki bu saatlerde insanlar işe gitmek için birbirleriyle yarışmıyorlarmış gibi

Ne korna sesi var ne de başka bir ses, öyle sessiz, öyle huzurlu ki.

İlk defa işsiz olduğuma sevindim, hiçbir yere yetişmek zorunda değildim.

Çok şükür artık bacaların kenarlarını delip evime yağacak kar suyu da yok.

İyi ki evimin çatısını onartırken söküp attırmıştım onları.

Yumuşacık battaniyemle kendimi sarıp sarmaladım.

Hiç yoktan gülümsedim hayata yeniden.

"Günaydın ruhum." dedim kendime, hem de en mutlusundan.

Artık dilediği kadar yağabilir o lapa lapa karlar.

Cemre.Y.

Gelsin Hayat Yeni Pencereleriyle

...Gelsin Hayat Yeni Pencereleriyle...

Meğer evimin pencerelerinin güneş yansımaları da varmış yeni fark ettim.
Güneş bu mevsimde, bu ayın bu gününde böyle akmak istediyse demek ki.
Yoksa hangi açıdan olursa olsun, görmemem mümkün değildi.
Tamam o zaman.
Hadi bakalım gelsin hayat yeni pencereleriyle,
Ben çoktan hazırım tabi.

Cemre.Y.

Sus

...Sus...

Bütün konuştuklarım az gelir de!
Suss zamanlı hırkamı geçiriveririm sırtıma!
Yorgun susuşlu zamanlar bunlar.
Ağlamaklardan yorgun, gülmeye sebep kalmamış.
Hayat bu işte, hep acıdır, hep acıtır.
Cemre.Y.

İstanbul'u Özlemek

...İstanbul'u Özlemek...

İstanbul'da yaşarken İstanbul'u özlemek var bir de!

Hele yedi tepeli şehrin en ücrasına hapsolmuşsan var ya,

Bazı bazı tüter burnunun direğinde Galata Kulesi.

Eminönü'nde balık ekmek yemeyi özlersin misal!

Gülhane Parkından Sultanahmet Meydanını geçip

Çemberlitaş'a kadar yürümeyi özlersin.

Lakin havalar ayaz bu aralar,

Havalar hep yağmur.

Belki de en çok bu yüzden özlüyorum baharı.

Cemre.Y.

Güzel Gülümsemeler

...Güzel Gülümsemeler...

Bazı karşılaşmaların sımsıkı sarılışları vardır.

Sanki hep tanışıyormuşsunuz gibi hiç yabancılık çekmezsiniz.

Mutluluğu gözlerinden tanırım ben.

Yakınından da yakın hissettirir bazı insanlar.

Güzel gülümsemelerle sıcacık ısıtır yürekleri.

Özlemişiz böyle hisleri, hem de çok özlemişiz.

Cemre.Y.

Özlersin

...Özlersin...

Serin gecelerin, serin sabahları olur bazen.

Fincandaki kaçak çayın çabuk soğur.

İçtiğin sigaran bile çabuk biter.

İşte o vakit, uzaklara dalıverir gözlerin.

Bazılarının gözlerinin içine bakarak gülüşünü özlersin.

Sadece sana özel o gülüşü, zamansız özlersin.

Hani durduk yere sevdaya acıkırsın ya!

Öyle aşka aşermek gibi bir his işte.

Cemre.Y.

Belki De Güneş Çıkar

...Belki De Güneş Çıkar...

Dünden kalmış kaçak çay kıvamında uyandım yeni güne.

Ben de isterdim bir kerecik de güneş uyandırsın beni ama

Uykusu kabuslu rüyalarla dolu olanın sabrı kalmıyor geceye.

Birazdan gün ağarmaya başlar nasıl olsa.

Kahvaltı tabakları serilir masalara, çaylar demini alır.

Evlerde pazar neşesi başlar birazdan.

Tek başıma evimde çayımı yudumlarken,

Hiç yoktan umutlanırım mutlu evlerin, mutlu sesleriyle.

Kim bilir belki de güneş çıkar penceremin üzerine.

Kış günü sebepsiz sevinçlenirim işte o zaman.

Yüzüme bir gülümseme konuverir hemencecik.

Olamaz mı, olsun bence.

Cemre.Y.

Bize Biraz Umut Lazım

...Bize Biraz Umut Lazım...

Nicedir güneşsiz günlere uyansak da,

Yüzümüze bulaşan tebessümsüz sabahları atlatmak lazım.

Mor çiçekli kırların da mevsimi gelecek elbet.

İyot kokulu denizlere kavuşacağımıza inanmak lazım.

Sebepsiz gülümsemelerle,

Heyecanlı sabahlara sarılacağımız günler de gelecek elbet.

Bize biraz umut lazım, birkaç tutam da sabır yeterli.

Gelecek de bir gün gelecek elbet.

Cemre.Y.

Uçun Gidin Martılar

...Uçun Gidin Martılar...

Deniz manzarası olmayan ilçemin çatılarında martıların ne işi var?

Neredeyse penceremin pervazına konacaklar.

Şurada oturmuş aç karnıma kaçak çayımı yudumlamaktayım,

Kahvaltı desen, daha çok var çorbamı hazırlamama.

Bende olmayan ekmeğimi de paylaşamam.

Uçun gidin martılar, kahvaltısında sucuk olan yerlere gidin.

Buralar ayaz, buralar fakir, buralar kendine zor yetiyor.

Bembeyaz kanatlarınızın yönünü değiştirin.

Uçun gidin martılar, açık büfeli, bol yemekli yerlere gidin.

Hatta mümkünse beni de bir martıya çevirin.

Zira insan olmak zor zanaat ben de sizinle geleyim.

Cemre.Y.

Yine Yağmur

...Yine Yağmur...

Daha dün sabah bembeyazdı İstanbul'umun çatıları.

Birkaç gün daha yağar diyordum kar taneleri.

Terasımın karlarında kahve içecektim daha.

Bu sabah da aynı beklentiyle uyandım ama

Ne kar kalmış ne de heyecan, her yer yine yağmur.

Şimdi hayallerimin kırıklarıyla oturmuş çay içiyoruz.

Cemre.Y.

Kim Bilir?

...Kim Bilir?...

Kaç gündüzden kaç tane daha ışık kurutmalıyım

Doğru biz'e...

Tam zamanında yeniden kavuşabilmek için?

Kaç geceden kaç tane daha yıldız tozu toplamalıyım

Gece gündüz birbirini seven

Sevgisinden şüphe edilmeyen sevdaya bulaşmak için?

Kim bilir?

Cemre.Y.

Kaybettiğimiz Yerden Toplarız

...Kaybettiğimiz Yerden Toplarız...

Sonra...

Kaybettiğimiz yerden toplarız elbet

Kendimizden kalanlarımızı.

Sarsılırız, sendeleriz, düşeriz de...

Ama asla sürünmeyiz.

Hele!

Hançer yaraları dolu sırtımıza...

Asla ayak bastırmayız.

Yorgun dizlerimizden destek alarak

Yine, yeniden dimdik ayağa kalkarız.

Korkulu kabuslu geceler de bitince

"Günaydın lan yaşamak!" deriz.

Cemre.Y. 

Zor Da Olsa, Geçti!

...Zor Da Olsa, Geçti!...

Madem ki bu mecliste de bolca sükun etti adın.

Gah-ı söyleyip,

Gah-ı suskunca aktı yine sana gözüm yaşım.

Sonra gün ağardı.

Zor da olsa, geçti!

Diğer bütün geçenlerim gibi bu da geçti.

Amma velakin...

Her gece sen uyumadan önce

Nefesinden öpüyordum ben seni.

Biz'i en çok unuttuğun zamanlarda,

En azından saçlarını da öptüğümü hatırla.

Cemre.Y.

Kış Yağmuru

...Kış Yağmuru...

Yağmurun gürültüsü gök gürültüsüne karışınca,

Üstüne bir de şimşekler çakınca uyuyamıyor insan.

Korkuyorum desen paylaşacak kimsen yok!

Üşüyorum desen sarılacak kimsen yok!

Kış yağmuru bu, öyle bahar yağmurlarına benzemez.

Damlası tenine değse içinin içi üşür.

Gecesi uyunamamış nahoş bir sabahtır bu.

Geçer ama, elbet bu yalnızlık da,

Bu hiç de sevilemeyen kışlar da geçer.

Cemre.Y.

Seve Seve Sevsen Yeterdi

...Seve Seve Sevsen Yeterdi...

Sana mavi kelebek kanatlarımdan sesleniyorum sevgilim.

Öyle avaz avaz,

Feryat figan da değil ha!

Tam da kış ortasındayken,

Issız bir temmuz gecesinin yıldız yakamoz sahilindeymişiz gibi.

Hani tam da yalnızlığın dalgaları vuruyorken kumsala...

Ateş böceğinin biri usulca ellerine konmuş da,

Sadece sana ışıldıyormuş gibi fısıltıyla sesleniyorum.

Hani sen dağınığını yeni toparlanmışsın da,

Her şeyden gayri vazgeçmişken,

Hiç ummadığın anda, her şey önüne serilmiş gibi.

Ah benim...

Saçlarına çok yanlış ışıklar değmiş güneş yanığım.

Ah benim..

Ayaklarına çok yanlış yaban yolların izi kalmış kış ayazım.

Zor değildi ki beni sevinçlendirip mutlu eylemek.

Seve seve sevsen yeterdi.

Sadece sevsen yeterdi, bundan çok eminim, sevdiler çünkü!

Cemre.Y.

İşte O Zaman Görüşürüz

...İşte O Zaman Görüşürüz...

Hani en son giderken,

"İstersen görüşürüz." demiştin ya,

Sana olan o eski güvenimin

İki yakasını tekrar bir araya getirebilirsen

Görüşürüz tabi.

Çünkü neden olmasın?

Ama şimdilik...

Gözlerimin içi bile sana üşüyor.

Yani aslında,

Benim korkum ölmek değil ki,

Varsın canına can kattığımdan olsun.

Lakin...

Ya yeterince ölemezsem?

Toprak üstünde sakat kalırsam!

Kime yük olayım, benim kimsem yok ki.

İşte sen ne zaman ki

Her halimle benim her şeyim olacaksan

İşte o zaman görüşürüz.

Cemre.Y.

Arın Ruhum!

...Arın Ruhum!...

Arın ruhum!

Tozlarından arın.

Seni kirletmek isterken yakaladığın,

Yalancılardan da,

Yürek dolandırıcılarından da arın.

Korkma yokluklarına alışamamaktan.

Acıtmaya acıtır lakin geçer.

Hiç değilse,

Sahte sarılışlarla ömrünü törpüleyemezler artık.

Arın ruhum!

Ömrüne ömür verdiğin bile olsa,

Hiç usanmadan seni incitmekten zevk alan,

Seni yormaktan yorulmayan herkesten, her şeyden arın.

Cemre.Y.

Anason Kokulu Günaydınlar

...Anason Kokulu Günaydınlar...

Birazdan anason kokulu günaydınlar başlar.

Dün akşamdan kalan dağınıklıklar toparlanır yavaştan.

Salonun en güzel köşesinde yer alan

Işıklı çam ağaçları nasıl da üzgündür şimdi.

Bir kez daha aynı heyecanla kurulmak için,

Koca bir yılın daha bitmesini bekleyecek çünkü.

Tombala pulları da en az yılbaşı ağacı kadar üzgündür.

Ben mi?

Ben anason kokulu günaydınları geçeli çok oldu.

Hem yeni yıla dair hiçbir umudum kalmadığından,

Hem dilediğim bütün dileklerimin hala havada kalmasından.

Hem de artık rakıya da, acılı şalgama da ulaşamadığımdan.

Öyle yeni yıla girmek için gece on ikiyi falan beklemiyorum,

Çünkü yeni yıl heyecanımı da çaldılar benden.

Uykum gelince uyuyor, uykum bitince uyanıyorum.

Sade bir kahve eşliğinde güne başlamayı çok severdim ya

Kahveye de eskisi kadar ulaşamaz olunca,

Demli bir çay eşliğinde güne günaydın diyorum.

Öyle zeytinli, peynirli, ballı, reçelli kahvaltılarım da yok.

Ekmeğe katık ne varsa en güzel kahvaltı işte, günaysın madem.

Cemre.Y.

Şefkatle Sev

...Şefkatle Sev...

Kadınları anlamaya uğraşmakla harcayacağınız zamanı,

Onları, güven ve şefkatle sevmeye harcayın,

Size geri dönüşleri muhteşem olacaktır.

Cemre.Y.

Yorgan

...Yorgan...

Önceki gece sarılıp sarmalandığımı,

Her sabah usulca terk ediyorum.

Neyse ki o, her sonraki gece affediyor beni.

Ruhumu da, bedenimi de ısıtıyor.

Ah canım yorganım benim.

Cemre.Y.