Yüreğime Sen Yağıyorsun

…Yüreğime Sen Yağıyorsun…
Nerede hıçkırarak ağlayan bir genç kız görsem,
Yüreğime sen yağıyorsun!
Oysa yıllar var ki
Yanımda hiç hıçkırarak ağlamamıştın.
"Ya şimdi?" diyorum
Tam da yine bensizken,
Öylece ağlıyorsa ve ben ona,
Sar-ı-la-mı-yor-sam!
Cemre.Y.

Bilemedim

…Bilemedim…
Benim sana olan güvenim kırıldığından beridir,
Artık şaşırtmıyor hiçbir ihanetin.
Ben seni yüreğimin,
Ben seni ciğerimin,
Ben seni…
İçimin taa en içinde taşıyıp dururken,
Sen içten içe beni çürütmeye meyilliymişsin bilemedim.
Cemre.Y.

Elma Çiçekleri

...Elma Çiçekleri...
Ilık bir rüzgarla,
Salına salına saçlarıma dökülen,
Elma çiçeklerini ayrıca severim!
Düşünsene ne kışın yorgan niyetine…
Ne de yazın, rüzgar niyetine…
Sadece bahar olduğun için seviyor seni.
Cemre.Y.

Çekmiyor Frekanslar

…Çekmiyor Frekanslar…

Kim'im neyim olursanız olun Allah aşkına!
Ben sizden geçip gittikten sonra,
(Sevmeyin değil!) anlamayın beni...
Hala orada olamadığım için çekmiyor frekanslar!
Bundan sonra, sevseniz ne…
Sevmeseniz ne!
Anlasanız ne…
Anlamasanız ne!
Cemre.Y.

Kalem Kırılmış, Konu Kapanmıştır

…Kalem Kırılmış, Konu Kapanmıştır…

Bunca yılımı geçmişin "Vah!"larına harcadım...
Bundan sonra tutan "Ah!"larımı da ardımda bıraktım!
Nasıl olsa beni kaybeden ben olmadım...
Artık "An"ın ve geleceğin huzurunu duyma vakti.
Zira güven,
Bir yüreğin kalesinin bayrağıdır,
Bayrağı çalan terhis olur.
Bayrağı tutan direkse, ömür boyu mahkum!
Yüreğimden terhis olanlara selam olsun ki,
Bundan sonra…
Kimsenin egosuna tavan direği olamam!
Kalem kırılmış, konu kapanmıştır!
Bu hayat,
Can kırıklarıyla dolu kalbimi,
Acımasız adımlarıyla eze eze öğretti ki,
Ömrünü feda ettiğin evladın bile olsa,
Sahibinden çok değer verirsen,
Senin ederinden düşermiş.
Seni de yüreğimden azat ediyorum.
Cemre.Y.

Hayal

…Hayal…

Parmak uçlarım dondu sevgilim,
Elbette sıcacık şarkılar söylerdim sana,
Hala, olmasaydın hayalim!
Cemre.Y.

"Biz!" Eksikliği

…"Biz!" Eksikliği…

Bence…
Bütün hastalıklarımızın sebebi,
"Biz!" eksikliği.
"Ben!" var,
"Sen!" var…
"Biz!" yok.
Cemre.Y.

Gidişim Sana Vurulmak Korkusu

…Gidişim Sana Vurulmak Korkusu…

Ansızın bir ses geliverdi uzaklardan,
Bunca zaman sonra…
Özlemine yenik düşmüş sesinin tınısıyla,
Konuyla hiç de alakası olmayan.
Koca bir yalan savurdu arayan,
Hiç yoktan bir fotoğrafım düşmüş önüne!
Sanki, gerçek sen değildin o sesin sahibi.
Keşke o, gerçek sen olsaydın da,
“Gidişim sana vurulmak korkusuydu,
Seni yüreğime sığdırırsam,
Senden asla cayamazdım,
İşte sırf bu yüzden kaçmıştım.” deseydin.
Böylesi bir kaçışla,
Hiç de özlenesi olmayan geçmişime,
Yeni bir buruk tebessüm ettirmeseydin.
Cemre.Y.

Ve Seni Seviyorum

...Ve Seni Seviyorum...

Sevilmelerin ertesindeki
Kısa süre sonra buluşmak üzere
O ilk ayrılık sonrası,
İlk karşılaşmamızın,
Kendini tutamayan ilk gülümseyişindeki
O gamzelerin var ya sevgilim,
Portakal çiçekleri gibi kırılgan, naif,
Asalet açıyorlar zemheri ayazında,
Temmuz güneşi doğuyor tenime...
Sen soluyorum buram buram!
Ve seni seviyorum!
Cemre.Y.

Oysa Ben

…Oysa Ben…

Sana sırılsıklamken...
Kuruyabilirim.
Sana dair nağmeler söylerken yüreğim...
Susabilirim!
Oysa ben, seni, doğduğun günden beri….
Her derde devasın diye diye, içmiştim, yudum, yudum,
Her gün bıkmadan, usanmadan,
Yeni bir dert sahibi et diye değildi a kınalı kuzum!
Cemre.Y.

Gidenlerim

…Gidenlerim…

Gidenlerim oldu, gelenlerim de.
Hatta gelmeye, hiç cesaret edemeyenlerim de oldu tabi.
Bundan sonra, gelecek olan, gitmeyi unutarak gelsin!
Cemre.Y.

Onun Gülüşleri

…Onun Gülüşleri…
Gülümseyişindeki gamzeler portakal çiçekleri kokardı ya!
Hele bir de sen onun gülüşlerini görsen.
Cemre.Y.

Ömrüm

…Ömrüm…
Ne kadar kalabalıklar içinde olursan ol!
Kalabalıklar içinde en kıymetli dost ol!
Evinin kapısından içeri girdiğin an bile değil,
Yastığını başını koyduğun an
Sağına dönsen boş...
Soluna dönsen boş...
Hep soruyorlar ya "Yaşın kaç?"
O gün neyse, onu diyorum ya!
Aslında!
Ben ömrümün sadece
Çeyrek yılının gecesini de yaşadım!
Cemre.Y.

Uzaklar

…Uzaklar…

Ben sensiz hiçbir yerdeyim.
Hani sana hep anlattığım
“Çookk uzaklar” burası!
Aynı gök kubbenin,
Aynı ülkesinin,
Aynı şehrinde olabiliriz!
Ama…
Ne sen beni görebilirsin, ne de ben seni.
Ne sen gelebilirsin, ne de ben gidebilirim.
Çokkk!
Uzaklar burası!
Cemre.Y.

Ve Bu Senin Tercihin

…Ve Bu Senin Tercihin...

Ölüm kokuyordu buralar!
Ben senin misafir yatağındaki
Uykulu saçlarından
Koca bir hayatı koklamayı seçtim de kötü mü ettim!
Terinin kokusunu,
Saç telinin tek bir ışıltısını çaldım senden,
Burnumun direğine, yeni bir sızı ettim de, kötü mü ettim!
En büyük intikamın bana, bu olsa gerek!
Zira başka hiçbir koku!
Sensiz sızamaz ciğerime!
Hep, olduğu, gibi!
Unutma!
Ben sensiz değilim a yüreğimin çiziği!
Ama!
Sen...
Bensizsin ve bu senin tercihin.
Cemre.Y.

Kan Damlası

…Kan Damlası…

Ben kristal parçacıklarında savrulmuşsam evrene!
Kimin ya da kimlerin parmak uçlarına,
Bir tek kan damlası olmuşum, bana ne?
Cemre.Y.

Pes Etmek Değil De

…Pes Etmek Değil De…

Beni sevdiği gibi, hiç kimseyi sevmedi!
Bende onu tabi.
Ama bitmek zamanı gelmişse
Ve o yolda başkaca bir adım atamıyorsa,
Bitmek ve kabullenmek gerek!
Hani pes etmek değil de,
Vazgeçmeyi bilmek gerek!
Cemre.Y.

Artık Anlamsız

…Artık Anlamsız…

Bazen de öylece ansızın,
“SUS!”gergefimizi gerer,
Daha nice dile savuramadıklarımızı nakşederiz.
Anlam’a mana edemiyorsa konuştuklarımız,
Kelimelere ses’i ve harf’i harcamak artık anlamsız!
Cemre.Y.

Uzun Susuşlar

...Uzun Susuşlar...

Belki çok şeyler söylüyordum amma!
Hiçbir dile çevrilemiyordu sensizliğin acısı.
Sana ve dünyaya uzun susuşlarım sırf bu yüzden!
Cemre.Y.

Yokmuş!

…Yokmuş!...
“Yakında gelecek biliyorum
Beni senden götürecek kelimelerin.” demeye mecal komadan
Rüzgar olup aktılar çoktan,
Hani, es kaza denk gelip,
Hani, dayanamayıp,
Sarmaş dolaş hasret hüzünlerinin gözyaşlarıyla
Sende biriken o melun kinleri,
Unutmaya mecal bile komadın ya sen çocuk!
Adımın bahsine bile sabrın yokmuş!
Sen her konuştuğunda ben…
Gidiyorum her gün, senden, biraz daha.
Bir sussan, ya da hep gözlerin konuşsa kalabilirim ya!
Sen kendi yüreğini bile duymuyorsun ki!
Yoruldum, artık bu geçici misafirliklerden.
Yok muydu sana can verdiğim yüreğinde,
Sevdamızın sonuna kadar kalabilecek
Sevdalar bitince gidilecek kadar bir yer?
Sende sonsuz kalabilecek kadar izin verebileceğin
Bir küçük yelkenli aşkına hiç mi yer, yok muydu?
Olsun varsın,
Gitmek lazımsa!
Giderim öyleyse senden de.
Sen benim limanım olabilecek kadar büyük değilsen
Ben demirlerim kendimi kendi limanıma üzülme sen.
A ciğerimin esaslı çiziği!
Cemre.Y.

Sızı

…Sızı…

İnsan sevdiceğinin,
Suretini ve o son bakışını içine hapsetmeli!
Bir de o doyumsuz kokusunu!
An'dan sonra bilir ki,
Artık ona benzeyen ne varsa,
Sadece onu hatırlatmak için orada!
Gerisi, hiç dinmeyen burun direği sızısı.
Cemre.Y.

Geride Kalanlar

…Geride Kalanlar…

Kaç yaşında olursa olsun,
İçinde saklı hasretlerle ölmemeli bir insan!
Geride kalanların…
Dimağında kalsa da,
Damağında demir tadı kalıyor sonrasında.
Cemre.Y.

Kimi Sevsem

…Kimi Sevsem…

Kimi sevsem!
Narin bir gün batımında...
Kozalarından çıkalı yirminci saatleri oluyor!
Sonra onun kurumuş kanatlarını bile,
Eskiden beri bekliyormuş olanlar,
Gelip avuçlarım arasından uçuruveriyor!
Bana sadece parmak izleri kalıyor!
Beş parmağımın beşincisi ya sebepsiz,
Ya sonsuz yere doldu amma illaki son'du!
Cemre.Y.

Şahit

…Şahit…

Sen...
Kimselere,
Bana bile söylemedin de bu yaşananları,
Bana bu aşk'ı da sır mı kaldı sandın?
Gündüz şahit,
Gece şahit,
Gökyüzü şahit,
Güvercinler şahit,
Rüzgâr şahit,
Güneş şahit,
Ay şahit,
Uçak şahit’ti amma!
En mühimi be sevdicegim!
Rabbim ve melekleri şahitti bu aşk’a...
Seni ilk tanıdığımda
Eşim kabul ettim de sevdim seni ve sen bunu bilmiyordun.
Ben senden gidince artık bilsen ne olur, bilmesen ne olur...
Korkma sevdiceğim yalnız bırakmıyorum,
Söz verdiğim gibi terk etmiyorum seni.
Ama artık anladım ki tüm şahitlere rağmen beni,
Bana ve kendine ve insanlara inkardasın!
Korkma sevdiceğim seni terk etmiyorum,
Seni şahitlerimize emanet edip, gidiyorum.
Sessizce ve seni asla incitmeden.
Cemre.Y.

Sevme

…Sevme…

Sevmelere, sevdalara zincirli yüreğim.
Yüreğimi, beynime esir ettim.
Bir tek kere daha…
Acımasın, yanmasın diye.
Ki saymadım kaç zamandır daha da sevmedim.
Cemre.Y.

Rüyalarımın Efendisi

...Rüyalarımın Efendisi...

E hadi madem!
Beni de hain bir kurt kapsın bakalım.
Yüreği benim kadar mangalda kül'se!
Kusura da bakın isterseniz,
Umurum dışındasınız çoğunuz!
Çünkü ben sadece...
Rüyalarımın efendisiyim.
Cemre.Y.

Mektup

...Mektup...

Sevgilimm!
Yıllar sonra ilk defa uzun bir mektup yazdım.
Sen, sadece, soğuk Times New Roman karakteri ile
On iki puntoluk uzun bir mesaj okudun sanıyorsun ya!
O mektubun sayfaları sana özel alındı,
Yıllardır kullanılmayan dolmakalemim, saklandığı kuytudan bulundu.
Özenle seçilmiş kızgınlık içermeyen harfler sıraya dizildiler.
Mektubumdaki,
“Suskunluğun...
Kabulümdür.
Sen sustukça da bu, böyle olacak!
Sen benim hayatımda ilk kez gördüğüm,
Masalımsı bir rüya olarak kalacaksın.
Dizelerinin üzerine istemsiz iki damla yaş aktı.
“Oysa ben!
Gerçekten ilk gözlerimin içine baktığında aşık oldum sana!”
Dizelerinin üzerine pembe rujlu küçük bir buse konduruldu.
“Ben ömrümde ilk defa korkuma sarılıp uyudum, sana...”
Cümlesini bir kere koklayabilmiş olsaydın…
Parfümümden sıkıldı özenle, koklasaydın ben kokardım.
Sol ucu yakıldı o mektubun mesela!
Sana özel renkte bir zarfa koyuldu ki rengin bana göre yeşil’di.
Ve bu sana ilk hediyemdi.
Sonra mı?
Terastaki şöminemde yandılar ve bu benim
Kızım gittiğinde, ona dair her şeyi yaktığım gibi
İkinci yangınımdı.
Sen, sadece soğuk Times New Roman karakteri ile
On iki puntoluk uzun bir mesaj okudun
Hepsi bu!
Cemre.Y.

Bilemezdin

…Bilemezdin…

Senin yosun gözlerin yüreğime değdiğinde,
Hep yanardı, yine kanardı, yüreğim!
Cennete gidersem istedim ki son kokum ol!
Cehenneme gidersem son nefesim!
Bi-le-mez-din!
Kü-çü-cük-tün!
Cemre.Y.

Hükmü Yok

...Hükmü Yok...

Madem cümlelerimiz boş'a gazel gidiyorsa
Sonbahara savurmaya gerek yok!
Önü sonu kara kışsa...
İlkbahar da gelir elbet!
Cümle kelimeleri
Bir de elma çiçeklerine sarf ederiz bizde!
Duyarsa "ELMA!" olur.
Hala!
Duyamazsa...
Artık hiçbir mevsimin hükmü yok bana!
Cemre.Y.

Hayata, İnadına

…Hayata, İnadına…
Bir arka plan görürsün hayatının filminde,
Sen hiçbir zaman orada olmasan bile bilirsin işte!
An gelip,
Onun...
O koltuğa oturmuş olma ihtimali vardır!
Bir bakışınla,
Seversin, okşarsın kadifenin hiç sevmediğin o rengini!
Sonra o gelir hatırının köşesine, sana seslenir,
Sesinin tınısındaki sana seslenişini hayal edersin,
Yine ve yeniden seversin sen'i değil, o'nu değil!
Hayatta, inadına, hayatta kalabilişini seversin!
Cemre.Y.