Çek Git Yoluna

...Çek Git Yoluna...

Yıllar önce dinlemiş olduğum sözsüz müziği,

Tam sekiz saat aralıksız araya araya sonunda bulmuş insanım ben.

Bana boşuna "İmkansızız!" deme istersen!

"Sevmiyorum." de mesela.

"Bi heveslenmiştim işte,

Şimdi de hevesim geçti!" de mesela.

Zira bu hayatta,

"İmkansız!" diye bir şey yoktur,

Olasılıksızlıkları,

Azaltabilmeye bakar her şey!

Şimdi çek git yoluna, bir daha da karşıma çıkma!

Cemre.Y.

Bir Şey Var, Umuda Dair Bir Şeyler

...Bir Şey Var, Umuda Dair Bir Şeyler...

Orada, tam da kalbimin tam ortasında,

Bir şey var, umuda dair bir şeyler.

Sanki böyle...

Hani her zamanki gibi,

Çim adamının olmayan saçlarını sularken,

Birden bire,

O ufacık tohumların çimlendiğini görmek gibi bir şey.

Hani böyle hayata,

Yeniden yenilenmeye çalışan yama gibi bir şey.

Umuda sarılıp, geleceğe hayallenmek gibi bir şey.

Alnını güneşe doğru dikleştirip,

Gözlerinin içini ışıkla doldurmak gibi bir şey.

Cemre.Y.

Gülümse

...Gülümse...

Günaydın ey benim kırgın kirpiklerini tel tel öptüğüm.

Uyandıysan yeni güne,

Pencerenin perdelerini kenara sıyırırken,

Mor çiçekli sarmaşığın sana selam verdiyse gülümse.

Gitti, daha da gelmez dediğin güneş,

Bulutları kovalayıp konduysa terasının baş köşesine,

Hafif bir rüzgar öptüyse omuz başlarından gülümse.

Sade kahvenin yerine güne demli bir çayla başladıysan,

Aç karnına içilen ilaçlarına bu sefer ara verdiysen,

Derin bir nefes çektiysen sigaranın dumanından,

Her şeye rağmen, herkese rağmen yaşıyorsan,

Gülümse!

Hem de hayata inadına gülümse.

Günaydın ey benim pazar sabahım sana da günaydın.

Cemre.Y.

Gri Günler

...Gri Günler...

Griye uyandım bu sabah.

Göz kapaklarım dün geceden yorgun.

Gönlüm desen ağlamaktan içi çıkmış.

Şöyle bir yokladım da yüreğimi,

Ne özlemek kalmış, ne de kırılmak!

İçim dışım hissizlik.

Güneş desen, çoktan yüzünü dönmüş başka bir coğrafyaya.

Başka ülkelerin,

Başka çocukların baharlarını yaza çevirmeye başlamış.

Saçlarını sarıya boyamaya hazırlanmış çoktan.

Yağmur yürekli insanların kalplerini ısıtmış yavaştan.

Öyle ya dönüp duruyor dünya bize hiç sormadan.

Sırası bizdeydi gri günlerin, onlar da gelip geçer elbet.

Cemre.Y.

İnadına Gülümse

...İnadına Gülümse...

Sana küçücük bir bebeğin gözlerinden bakıyorum ey hayat.

Ne kadar da kocaman, ne kadar da korkutucuydun öyle.

Bakma sen aradan tam elli yıl geçtiğine,

Hala en ufak bir kırgınlığıma bakıyor o günün, o anına dönmem.

Yine de mademki uyanıyorsak her yeni güne,

Küçücük bir bebeğin gözleriyle bakmak lazım hayata.

Ama bu sefer hiç korkmadan

Ve evet her sefer,

İnadına gülümseyerek bakmak lazım hayata.

Cemre.Y.

Yağmur Tıkırtıları

...Yağmur Tıkırtıları...

Cama vuran yağmur tıkırtıları,

Geceme ışık saçan şimşekleriyle uyandırdı beni.

Sonrası kızgın bulutların çarpıştığı gök gürültüsü.

Bir süre yatağımda kıvrılıp öylece dinledim onları.

Birkaç dua savurdum ölenime, gidenime, kalanıma.

Korkmadım bu sefer nedense.

Oysa ne çok korkardım gök gürültüsünden.

Mevsimindeyse demek ki haberli oluyormuş insan.

Sabahına yetişmem gereken bir yer olmadığından,

Varsın bu geceyi de sabaha erdirelim tam yarısından.

Kalktım çatımdan su sızan yerleri yokladım,

Çok şükür henüz akmamıştı duvarlarımın gözyaşları.

Aslında çoktan onartmalıydı onları ya!

İmkan meselesiydi işte her şey, imkan.

Cemre.Y.

Yağmurda Çıkılan O Yokuş

...Yağmurda Çıkılan O Yokuş...

Yağmur çisil çisil yağarken,

O, o kadar hızlı gidiyordu ki,

Küçük adımlarım ona yetişmekte zorlanıyordu.

O, tepedeki bir çatı kenarına sığınmışken,

Ben nefes nefese, zar zor çıkmıştım yokuşu.

Onun hiç aklından geçmemişti nedense,

Benim koluma girip bana destek olmak.

Yetişemeyen o olsaydı, ben öyle yapardım misal.

Hayat böyleydi işte,

Herkes, kendi vicdanının el verdiğince.

Asıl zor olan ise, yağmurda çıkılan o yokuştu işte.

Cemre.Y.

Ölü Yapraklar

...Ölü Yapraklar...

Güneş bile, bize hiç de haber vermeden ansızın yüzünü dönüp,

Kim bilir hangi ülkenin, hangi şehrine yazı müjdelemeye gitmişken,

Bulutlar elbette yine ağlayacaklardı ardından.

Alışıklardı ta kalubeladan ama...

Onlar bile bu sefer, kırılan hayallerinin yerine

Yeni hayaller kurmaya meyillenmişlerdi belli ki

Ve sanki bu sefer, hiç de hazırlıklı değillerdi bu yeni gidişe.

Oysa nicedir ölü yapraklar hazırlıklıydı eylülün gelişine,

Öyle ki gelen geçen çatur çutur basıp geçiyordu üzerlerine.

Hiç, hem de hiç düşünmemişlerdi,

Onların her birinin, bir zamanlar taze çimen yeşili olduğunu.

Rüzgarlar bile acımamıştı, her fırsatta savurup durmuştu onları bir köşeye.

Amma velakin, güneş kandırıyordu hep bizi.

Bu sefer gitmemeye, bu sefer kalmaya meyilliydi sanki ama!

Eylüle hazırlamadan, sonbahara uyarmadan öylece gitti işte.

Hiç, hem de hiç, geride kalanları umursamadan.

Küçücük bir not bırakmış çıplak bir ağaç dalına,

"Bekle beni!" demiş, "Beni bekle!"

Oysa yağmur bile aynı yağmur değil artık,

Her yer bol köpüklü çamur kıvamında, artık beklesem ne, belemesem ne?

Cemre.Y.

Eylül Gelmiş Diyorlar, Gelsin Madem

...Eylül Gelmiş Diyorlar, Gelsin Madem...

Herkeste bir eylül telaşı almış gidiyor!

Oysa ben daha yaz'ıma doyamadım.

Güz kokulu günlere hazır değilim henüz.

Güneş yanığı yaprakların çıtırtılarına hele hiç!

Hazır değilim.

Daha dün denizle kucaklaştım misal.

Öyle umarsızca sırt üstü uzandım göğsüne.

Şöyle bir de ayak ayak üstüne attım ki değmeyin keyfime.

Sonra bir rüzgar esti ki sorma,

Utanmasam üşüyecektim hani,

Öyle tabi, mevsimler de değişiyor nihayetinde.

İlkbahar ile sonbahar eskisi gibi üçer ay sürmüyor artık.

Eylül gelmiş diyorlar, gelsin madem.

Asıl ben ondan sonrası gelecek olan

O zemheri ayazlarına hiç, hazır değilim!

Cemre.Y.

Olamaz Mıydı, Bence Olabilirdi

...Olamaz Mıydı, Bence Olabilirdi...

Sana kulak memesi kıvamında şefkatler biriktirmiştim oysa.

Hani böyle sarılınır ya en kocamanından,

Sanki kalpler yer değiştirmiş gibi birbirine atar ya

Öyle derin, öyle sıcak sevdalar biriktirmiştim oysa.

Akşam önü, ikindi vakitleri yavaştan yaklaşınca,

Sen mangalı yakardın hafiften,

Ben penceresi denize bakan mutfağımızda salata yapardım.

Şöyle acılı şalgamı da rakıya yakıştırdıktan sonra,

Günbatımını şereflerimize tokuştururduk misal.

Buselerimizden bizi, bize içerken,

Radyodan denizi dalgalandırırdı kanun taksimi.

Olamaz mıydı, bence olabilirdi.

Hayallerimizin hayalini bile bize, çok görmeselerdi,

Olabilirdi.

Cemre.Y.

Günaydın Yalnız Gönlümün Kırk Yaması

...Günaydın Yalnız Gönlümün Kırk Yaması...

Yaz sonu serinliğiyle,

Pazar sabahı mahmurluğu el ele tutuşmuş

Hafiften omuz başlarıma dokunmakta.

Çıplak ayaklarımsa üşüyüp üşümemek arası utangaçlıkta.

Nefessiz nem yapışığı günler bitti sevgilim.

Yakında soyunur bütün ağaçlar,

Yer, gök sararır solmuş yapraklarla.

Henüz kışı düşünmeye meyilli değilim.

Lakin mevsimler geçip gidiyor bize hiç sormadan.

Sen gelmedin.

Sen hala gelmedin.

Sen hiç gelmedin.

Oysa sana ne çok "Günaydın sevgilim!" biriktirmiştim.

Olsun.

Ben yine kendi kendime söylerim.

"Günaydın pazar sabahım,

Günaydın yalnız ömrümün kırk yaması

Günaydın ey sevgili kendim, elbette günaydın."

Cemre.Y.

Az Önce Güneşi Batırdım

...Az Önce Güneşi Batırdım...

Az önce güneşi batırdım,

Yosun gözlerinin maviye çalan ela tav'ında.

Gözlerinin irislerinde ne çok mavi gizli,

Ne çok gri, ne çok sarı, ne çok kahve.

Belki sen bile bilmiyorsun ama!

Ne çok yeşil saklı her bir haresi birer hazine gibi.

Birkaç damla gözün yaşı saklanmış kirpiklerinin ucuna,

Alıp usulca öptüm onları hissettin mi?

Sana...

"Beni şimdi sevme!" diyemem ama!

"Sakın ha, beni şimdi özleme, sakın ha kınalı kuzum."

Birçok şiir gibi...

Birbirimizden...

O son gün, son kez...

Geçip gittik biz.

Sen benden çoktan caydın,

Ben bana kaldım hepsi bu.

Az önce güneşi batırdım,

Yokluğunun bilmem kaçıncı akşamında

Geceye de selam olsun ki

Bazı bazı yokluyor bizsizliği!

Yoksa şiir dediğin ne ki!

Cemre.Y.

Selam Olsun, Gidene De, Kalana Da

...Selam Olsun, Gidene De, Kalana Da...

Sade kahveyle güne uyanmayalı çok vakit geçti lakin,

Şöyle bir yorgunluktan sonra da,

Kocaman bir fincan sade Türk kahvesiyle,

Günü selamlamak gibiydi kendi kendime gülümsemek.

Gözümden düşeni gönlüme yük etmeyi terk ettiğimden beri,

İyiydim iyi, hem neden olmasaydım ki?

Aferin bana, hem de en kocamanından.

Derin bir nefes kadar yaşıyorum şükür.

Selam olsun, gidene de, kalana da.

Cemre.Y.

İçimde Bir Yerler Seni Hala Seviyor!

...İçimde Bir Yerler Seni Hala Seviyor!...

Ey benim gözlerinin yosunundan çiy damlaları topladığım.

Sana hafif rüzgarlı bir ağustos ikindisinden sesleniyorum.

Her ne kadar sesim,

Ses tellerime ulaşıp dudaklarımdan çıkmasa da,

Ruhumun derininden avaz avaz fısıltılarla sesleniyorum.

Seni affedemediğimden beri,

Bütün affettiklerimin, tüm aflarını da sildim bilesin.

Bana bütün ayıp edenlere nefret dahi hissetmezken,

Yani tamamen duygusuzken,

Sana, sadece sana hissiz değilim bilesin.

Ciğerim ve yüreğim ve dahi ruhumun her yeri sana kırgın olsa da,

Sana bir daha asla kaburgalarımızı çatlatırcasına,

Eskisi kadar saf güven ve sevgiyle sarılmayacak olsam da,

İçimde bir yerler, söz geçiremediğim hücrelerim her bir tanesi,

Seni hala seviyor ya, sen kendini benden nasıl mahrum ettin duy istedim.

Cemre.Y.

Hoşça Kal Gözümün Nuru, Hoş Kal

...Hoşça Kal Gözümün Nuru, Hoş Kal...

Sana nevbahar umutlar hayal etmiştim halbuki!

Lakin gecesi uyunulamayan sabahlara da,

Kendi kendime uyanmaya vakit kalmadan,

Kavgalı, nefretli insan seslerine,

Bir de korkmuş çocuk çığırtkanlığı bulaşınca,

İyice soğuyorum bu dünyada var olmaktan ya!

Bunca acının, bunca korkunun içinde,

Seni özlemek aklıma dahi gelmesin diye,

Yordum kendimi iyiden iyice,

Pazara gittim misal!

Bilirsin o çığırtkan seslerden nasıl da korkar, nefret ederim.

Ömrü hayatımda ilk defa kışlık sebzeler koydum buzluğa!

Kışı görebilmek için değil ha!

Yoruldukça daha da yorulmak için,

Yeter ki beynimin süzgecinden,

Gelecek kaygılarımla geçme diye.

Sırf seni düşünmemek için.

Durduk yere,

Uzunca bir zaman sonra sakarlığım tuttu misal!

Bardaklar, şişeler, tabaklar şakır şukur döküldü mutfağıma.

Bazıları sekip ayak bileğimi kanatmış,

Her şeyi bitirince fark ettim.

Mutfaktaki dolap prizine onlardan taşan sular dolmuş,

Cızır cızır edip kokunca şalteri kapattım.

Yordum, yoruldum,

Durdum, duruldum.

Sonra mı, ne mi oldu?

Birazdan gece çökecek yorgun omuz başlarına,

Ama, sen...

Bensiz olsan da, sakın korkma ha!

Dolunaydan topladığım ne kadar yıldız tozu varsa,

Serin bir yaz meltemi gibi yıldız tozu saracağım omuz başlarına.

Sanki yeni gün doğumuymuş gibi,

Sanki yeni günbatımıymış gibi,

Sanki en sevdiğin denizin, en sevdiğin akşamıymış gibi,

Duamsın, en güzel olası rüyalarımı seve seve ısmarladığımsın.

Hoşça kal gözümün nuru, hoş kal.

Cemre.Y.

Pamuktan Bulutlar

...Pamuktan Bulutlar...

Gökyüzünde pamuktan bulutlar dizilmişken.

Çocukluğumun hayaliydi onların birinde yüzüstü uzanıp,

Şöyle bir dünyanın seyrine dalmak.

Hayalimin hayali kırılmasın diye olamayacağını kimse söylemedi demek ki.

Bunu öğrendiğimde mecburen büyüdüm tabi.

Cemre.Y.

Lakin Kalp Bu, Unutamıyor İncindiği Yeri!

...Lakin Kalp Bu, Unutamıyor İncindiği Yeri!...

Daha güneş bile sabaha uyanmamışken,

Düş'ümde gördüm yine seni.

Ne çok zaman geçmişti oysa, seni böyle görmeyeli.

Sen beni, yine, çok özlemişsin belli.

Yoksa öyle uzaktan göz ucuyla süzmezdin beni.

Öyle utangaç titreşirken göz kapakların,

Ağustos sıcağı gibiydi gözlerin.

Sanki "Gel." desem uçarcasına konacak gibiydin yamacıma.

"Kal." desem sarılacak gibiydin kaburgalarımı çatlatırcasına.

Lakin kalp bu, unutamıyor incindiği yeri!

Ki zaten onca uykusuz geçen gecelerden sonra,

Uykulu gözlerime ağır geliyordu kirpiklerim.

Ne sen bana tam gelebildin,

Ne de ben seni yeniden yüreğime sığdırabildim.

Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...

Ey benim gül yaprağındaki yağmur tanelerim.

Nasıl da güzelce, elini yüzünü yıkadınız İstanbul'umun.

Terasıma çıkıp kahveme birkaç damla yağmur damlatayım hele!

Seveyim, sevineyim hiç yoktan.

Öpeyim gülümseyişlerinizin kıvrımlarından.

Aylardır yokluğunuz kavuruyordu yüreğimizi.

Geldiniz, iyi ki geldiniz...

Hoş geldiniz.

Size söz verdim bu gece,

Sitem etmeyeceğim artık çatımdaki tıkırtılarınıza.

Yeter ki ağlatmasın odalarımın duvarlarını.

Cemre.Y.

Akıllı Telefonlar

...Akıllı Telefonlar...

Hayatın renkleri insanlıkta gizliydi.

Şimdiki zamanlardaysa mekanik robotlarla dolu kaldırımlar,

Her birinin ellerinde akıllı telefonlar,

En "Sevdim, seviyorum." dediklerini bile tanımıyorlar.

Hala da kendilerini insan sanıyorlar!

Oysa bağlanmak kalbe giden bir yoldu.

Unuttular, unutturuldular.

Cemre.Y.

Yeniden Sevelim, Hiç Yoktan Sevmeyi Sevelim

...Yeniden Sevelim, Hiç Yoktan Sevmeyi Sevelim...

Nihayet rüyası yaşanılası geçen bir geceden sonra,

Sabahına gülümsemelerle uyanılan bir gündeyiz.

Kaç zamandır nefesimiz bile kavrulmaktaydı,

Yıkanır yıkanmaz bile yeniden oluşan terden, nemden,

Yapış yapış iklimden bıkmıştık artık.

Nihayet çay ile kahveyi aynı anda yapacak kadar mutluyum bu sabah.

Hadi gel...

Yeniden sevelim.

Hiç yoktan sevmeyi sevelim.

Cemre.Y.

Oysa

...Oysa...

Dalgaların sahile vurduğu bir rüyaya öykünerek yatmıştım oysa,

Hani gece sırt üstü yüzerken yıldızların seyrine dalarsın ya,

Sonra kulağında o şarkının nağmeleriyle,

Yavaş yavaş evinin verandasından yatak odana süzülüp,

Öyle mutlu, hafifçe yorgun uzanmışım yatağına da,

Sabaha kadar sandaki meyhanenin müzikleriyle

Dans ediyormuşsun gibi bir rüyaya öykünerek yatmıştım oysa.

Gece boyu çıkamadığım merdivenlerin basamaklarından kayarak

Beni kovalayanların eline düşmekten son anda kurtuldum uyanarak.

Cemre.Y.

Neyse Gülümseyelim Bari

...Neyse Gülümseyelim Bari...

Taze kesilmiş çimen kokusuyla uyandım yeni güne.

Gündüzü yaşadığım kabustan sonra,

Gecesi gördüğüm rüyaları hatırlamıyorum çok şükür.

Sabah sabah domatesli pirinç pilavı düştü aklıma

Hatta biraz da zencefil de kattım.

Mükellef bir kahvaltı yapmayalı ne kadar oldu acaba?

Ne çok severdim oysa peynirin her çeşidini,

Zeytinin her rengini sunum sunum kendime sunmayı.

Neyse gülümseyelim bari.

Gülümseyince o da, bu da, hepsi de geçmiş oluyor nasıl olsa.

Cemre.Y.

Vicdan İşte!

...Vicdan İşte!...

Sanki bayrammış da,

Mahallenin hiç tanımadığı tüm zenginlerinin ellerini öpüp,

Tomar tomar paraları cebine indirmiş gibi,

Kaldırım kenarında durmuş

Paralarını döke saça saymaya çalışıyordu.

Sanırsın o, beş yaşındaki en küçük yaramaz kardeşim!

Sanırsın ben on bir yaşımdayım, bir küçüğüm on.

Tanımadığı insanların asla elini öpmeyen biz.

Eh haliyle de...

Şekerden başka bir şey toplayamamış olan bize sırtını dönmüş,

Yerden toplamaya çalışarak yeniden saymaya çalışıyor,

Sayamadıkça daha çok dökülüyordu paraları.

Etrafta onu kolaçan eden çingene çocukları

Ortalık sakinleşince doluşacaklar yere dökülenlerin üzerine!

Dayanamayıp yanına yaklaşıyorum,

Toparlayıp cebine sokuşturuyorum paralarını.

"Eve git!" diye kızıyorum ama nafile!

Ben kızdıkça o kahkahalar atıyor umursuzca.

"Çikolata alacağım ben!" diye bağırınıyor sokak ortasında.

"Sizin paranız yok diye kıskanıyorsunuz hep beni." diye çığırınıyor!

Kıyamıyorum yine de,

Sayamadığı paralarını toparlayıp bakkala götürüyorum,

Abur cubur ne isterse dolduruyor naylon poşete.

Kasadaki kızın gözleri parlıyor paraları görünce.

Ederini verip, kalanı cebine doldurup zorla eve götürüyorum.

Biz kardeşimle topladığımız bayat şekerleri anneme verirken,

O salonun ortasındaki halıya oturup bacaklarını açıyor kocaman,

Elindeki abur cubur poşetini boşaltıyor bacaklarının ortasına.

Bir onu açıyor ucundan bir ısırık,

Bir diğerini açıyor kenarından kocaman bir ısırık.

Hiç kimse de hiçbir şey demiyor ona.

Çünkü "Bar bar bağırıyor bunları ben kazandım kime ne!" diye!

Yalan yok, yutkunuyoruz ama!

Hiç de yeltenmiyoruz ondan bir ısırıkçık olsun istemeye!

Hiç kimse de bize bayram harçlığı falan da vermiyor zaten.

İşte bugün, tam da o günü yaşattı bana babam olmayasıca!

Kendine sigara almaya giderken,

Artık sayamadığı paraları sokağa saçarken,

Yerden toplayıp toplayıp tekrar yere dökerken o anı yaşattı bana.

Komşu dükkandaki insanlar pis pis ona sırıtırken

Tam da o duyguyu yaşattı bana.

Bakkala götürüp sigarasını aldım,

Parasını sayıp cebine doldurdum zar zor eve yolladım lakin,

Hala aklımın kenarında bir soru!

Yere döküp saçılan o paralar acaba kendi emeklisinden olanlar mıydı,

Yoksa onun yüzünden kanser olan,

Bir küçük kardeşimin ve eşinin çabasıyla malülen emekli olup,

Tek bir emekli maaşını bile doya doya yiyemeden ölen anamın hakkı mıydı?

Çifter çifter emekli maaşa konan o adamın

Gözümün içine soka soka,

Tekrar tekrar saymaya çalıştığı paralar saçılsa mıydı!

Birileri bir kenarda sümsüğü yapıştırıp,

Elinde belinde ne var ne yok soysa mıydı?

Lakin öyle hık diye ölmezdi ki böyleleri,

Yanarlar, yakarlar, hiç olmadı sakat kalırlar,

Canları sağ, yakınlarına sakat yaşar giderlerdi.

Bir de serde olmaz olasıca vicdan var tabi.

Onlar bilmezler.

Döke saça, yaka yıka yaşayıp giderler de.

Vicdan işte,

O da...

Kimlere konacağını biliyor demek ki!

Cemre.Y.

Günaydın Cumartesi

...Günaydın Cumartesi...

Sanki kabuslarımı bölüp beni kurtarmak istercesine,

Taze demlenmiş kaçak çay kokusuna uyandım bu sabah.

Kavurucu sıcaklarla geçen günler ve gecelerden sonra,

Ayağıma hafiften bir rüzgar dokundu hiç yoktan.

Aralık penceremden sızıp tülümü kımıldatıyordu.

Kalkıp mutfağıma süzüldüm, çay demledim kendime en kaçağından.

Günaydın hayat, günaydın cumartesi, günaydın canım kendim.

Bana daha çok günaydın.

Hadi şimdi küçük bir tebessüm yerleştiriver dudağının kenarına.

Yaşanacak günlerimiz var daha!

Cemre.Y.

Uyu... Yavrum... Uyu

...Uyu... Yavrum... Uyu...

Neredeyse aklıma düşecektin bu gün,

Neredeyse sızım sızım sızlayacaktı ciğerimin köşesi!
Durduk yere yine...
Özlemelerin iskelesinde tek başıma oturmayayım diye,
Yordum kendimi tüm gün!
Önce toz, kir ne varsa yudum, yıkadım, yok ettim evimden,
Sonra sanki misafir gelecekmiş gibi
Tencereler dolusu yemekler yaptım ne zaman yerim bilmem.
Tam nihayet yine gittin aklımdan da yüreğimden de derken.
Kalbimin notaları çook eskilere götürdü beni,
Sana rast makamı şarkılardan ninniler söylerdim ya hani!
Elbette bütün ninnilerinin hepsi,
Ahmet Kaya'dan şarkılar, Yusuf Hayaloğlu'ndan şiirler değildi.
Sana rast makamından sözünü içime yuttuğum,
Bir sürü şarkının nağmelerini sunardım her biri, birer ninni gibi.
"Vuslatından gayrı el çektim yeter ey bî-vefâ
Dilfigar ettin beni şimden geru eyle safâ"
Ne de güze söylerdi Muazzez Abacı!
Sonra Nesrin Sipahi ile Nihavent Makamından
"Biraz kül biraz duman, o benim işte..." diyerek devam ederdik.
Daha da olmadıysa,
Kürdili Hicazkara geçer Mediha Sen Sancakoğlu'n dan,
"Bu ateşi sen yaktın içime, gel de sen söndür." diyerek
Beraberce ağlardık sen kollarımdayken.
Ağlayınca herkesin uykusu gelirdi zaten,
Uyu...
Yavrum...
Uyu...
Cemre.Y.

Nem Yapışığı

...Nem Yapışığı...

Düş yorgunluğuyla geçen nem yapışığı bir geceden sonra

Uykusu yastığına yapışmış derin bir mahmurluk var üstümde

Yeniden uzansam yatağıma rüyası kabus olur

Güne günaydın desem günü dalgın olur.

Ya en sadesinden bir kahve

Yahut en demlisinden bir çay?

Zira yaşamak lazım, hem de inadına!

Cemre.Y.

Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde

...Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde...

Ne vakit sessiz bir yüzleşmeyle karşılaşsam bir yerlerde,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Gözyaşlarım hıçkırıksız dökülüyor göz pınarlarımdan

Çünkü gerçekten ben bu, bana yapılanları hak etmedim.

Ki ömrüm boyunca da

Kimsem tarafından ihanete uğramamak için gereken her şeyi yaptım.

Lakin aldatıldım.

Hep, herkes tarafından aldatıldım.

Belki de sırf bu sebepten

Cinsiyeti fark etmeksizin yeni hiçbir insanı hayatıma dahil etmedim.

Yine de yalnızlık bazen çok büküyor boynumu.

Güvenmek istiyor bir yanım birine, bir şeylere.

Bak yine oldu işte,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Cemre.Y.

Sorsan Herkes Şair!

...Sorsan Herkes Şair!...

Salon köşelerinde unutulmuş da, yaprakları tozdan görünmez olmuş plastik çiçekler gibi,

Hiç durmadan dize dize diziyorlar yapay zekalı şiirlerini, sorsan herkes şair!

Siz hiç sandık köşesinde unutulmuş kurutulmuş canlı çiçek gibi şiirinize rastladınız mı?

Çiçeğe dokunsan sanki hala yaşıyor, cümlesine dokunsan sanki o andasın gibi oldu mu size hiç!

Cemre.Y.

Bilemedim Sevmeden Önce Sevilmenin Değerini

...Bilemedim Sevmeden Önce Sevilmenin Değerini...

Hiç olmayacak bir zamanda,

Hiç de aklımda olmayan bir şarkıya denk geldim bu gece.

Bana bu şarkıyı hediye ederken bütün hayatımın hayali vardı gözlerinde.

Bilemedim sevmeden önce sevilmenin değerini,

Sevilmelerimin kıymetini bilemediğimdi.

Uçarı gençliğimdeki beni affetsin gençliğimin aşığı.

Sevemedimdi o zamanlar, beni benden çok seveni.

Cemre.Y.

Ağlamasın Yaramı Tanıyanlar

...Ağlamasın Yaramı Tanıyanlar...

Acılarımın acıları gözyaşlarımı durduramadıkça,

Nasıl olur da benimle benzer acıları yaşamış olanlar,

Tek bir damla gözyaşı dökmeden sadece dinleyip,

Üstüne üstlük;

"Sakın ha!

En kötüsü ne olabilir ki diye merak etme!" dediklerinde,

Benim yaşadığım kadar acıyı

Hissederek yaşamamışlardır demek ki derdim hep.

Varmış.

En kötüsü de varmış!

Anlatamadığımda, ağlayamadığımda anladım.

Gençtim, o zamanlar gözyaşlarım da gençtiler.

Bilemezdim ki bu derin yaralar beni,

Yüreğimin en çiziğinden, en çok acıtırlar.

Ağlamasın yaramı tanıyanlar.

Ben artık ağlamıyorum çünkü.

Bu yaşıma kadar ben, sayamadığım kadar öldüm.

Ama sorsalar, nefes alıyorum hala.

Ve artık asla merak etmiyorum

Ömrümün en kötüsü ne olabilir cümlesini.

Yiten gitti çoktan.

Varsa yeni güne, yeni cesaretin,

Yarın yeniden doğarız nasıl olsa.

Gelsin, gelecek olanın iyisi,

Hem daha iyisi ne olabilir ki?

Cemre.Y.