Meftunum

…Meftunum…

Dağıttığın gibi topla beni…
Biliyorsun işte!
O son parça hala avucumun içinde!
Al işte!
Kandır beni, inandır.
Sımsıkı kapalı ellerimi
Her boğumundan öperek!
Al işte bundan sonrası,
Sana kalacak hayatının o son karesini,
Ben öptüğün o boğumlarla bir ömür yaşarım!
Çünkü ben sana sadece aşık olmadım,
Çünkü ben sana sadece sevdalanmadım.
Çünkü ben sana…
Sonsuza kadar meftunum!
Cemre.Y.

Ruhumu Sana Boya

…Ruhumu Sana Boya…

Şimdi huzurunun hamağında salla beni usulca,
Dokunmaya kıyamayarak okşa saçlarımı.
Sevgili cümleler kur bana denizin dalga sesleri gibi.
Geçmişin fırtına sonrasından arındır ruhumu sana boya!
Rengarenk sen koksun dudaklarım kelebek öpücüklerinle.
Sonra tenimi seninle giyindir,
Tepeden tırnağa sen koksun terim.
Cemre.Y.

Yazık

…Yazık…

Seni bensiz yalanlara bırakıyorum,
Yaşarken yaşadığını sanır,
Dibe battığını ise…
Ansızın, kimsesiz kaldığında görüverirsin!
Ben asla kimsesiz kalmadım mesela!
Hiçbir zaman kendimden vazgeçmedim zira!
Yazık benden sonraki sana!
Cemre.Y.

Vazgeç

…Vazgeç…

Ama o yataklar soğur, o çarşaflar boşalır unutma!
Vazgeç!
Bu unutuşa bedel kendinden harcanmaktan!
Ben seni hiçbir şeye bedel harcamadım mesela!
Arkandaki şarkıyı unutturacak kadar, hala vardın işte!
Cemre.Y.

Kelimeler

…Kelimeler…

Kelimeler…
Canlıdırlar!
Yazıldıklarında,
İçlerinin içleri, acıdansa,
Şiir olup,
Yakılırken de,
Aynı acıyı yaşarlar.
Cemre.Y.

Terk Etmek Gibi

...Terk Etmek Gibidir...

"SUSS!"
Bazen ateşten bir gömlek olur da,
Üzerine olup olmayacağını düşünmeden,
Giyiverirsin!
Herkes üşüyorsundur sanır.
Halbuki yanıyorsundur.
Donan birini kar'a terk etmek gibidir de...
Göremezler, sen en iyisi, yine "Suss!"
Cemre.Y.

Sevmek

…Sevmek…

Peki ya sen?
“Yanmak nedir bilir misin?
Ya da donmak?
Ya arafta kalmak?
Nasıl bir cennet ve cehennem arası hükümsüzlüktür o!
Bilebilir misin?”
“Seni sevmek,
Ailemden, geçmişimden ve geleceğimden vazgeçebilmektir,
Her şeyi uğruna yakmaktır.”demişti biri!
“Seni sevmek,
Kızgın kumlardan, hani o en susuz kaldığın sancısında bedeninin,
Okyanusun buz gibi sularına dalmak gibi bir şey” demişti biri!
“Seni sevmek mi?
Ben, başkaca hiç kimseyi sevemem ama!
Sana, dokunduğumda ne hissettiriyorsam öyledir.” demişti biri .”
Anlayamadım ki!
Sen...
Bunca sevilip bitenlerimin hangi eksiğisin ki!
Tamamlayasın!
Yüreğimin aşklı değil,
Sevdalı değil,
Meftun damarında ne işin var be adam?
Cemre.Y.

Ben En Çok Anne Olabildim Sanıyordum!

...Ben En Çok Anne Olabildim Sanıyordum!...

Her ne zaman bana…
"Sen bu hayatta, en çok neyi başarabildin?" deseler!
Şimdi olduğu gibi…
"Yaşamaya devam edebilmek!" demek yerine,
O zaman ki düşüncelerimle,
Şöööyyyle bir koltuklarımı kabartıp,
Derin, çok derin bir nefes alıp,
Gururla!
"Annelik!" derdim.
Öyle ya…
Ne zaman çaresiz kalsam,
Olabilitesi en yüksek çareleri,
Çocuğum için,
Onun üvey baba ellerinde büyümemesi için reddetmiştim.
Yememiş, yedirmiş, giymemiş, giydirmiş,
Sevdirmemiş, sırf, safi, en çok, onu sevmişim!
Oysa sınıfta kalmışım son ü yıldır.
Üç yıl da bundan evveli var tabi yıllar içinde.
Ben en çok anne olabildim sanıyordum!
Uğruna gençliğimi serdim yollarına,
O ateşlendiği ve babasını sayıkladığı zamanlarda
Sesimi kalınlaştırarak,
Babası gibi konuştuğum geceler boyu,
Gözyaşlarımla ıslattım anlındaki bezi.
(Şimdi belki beni sayıklıyordur,
Ateşi yükseldiğinde de…
Herkes ben mi ki, babası sansın diye sesimi kalınlaştırdığım gibi,
Başucunda, sesini inceltip, annesinin sesini versin ona?)
O buğulu yosun gözleri, hiç ağlamasın istedim.
İstedim ki hep gülsün.
Sahte rejimler yaptım param olmadığı zamanlarda,
O yemeğini huzursuz olmadan yiyebilsin diye.
Bazen soğuk yatağım,
Bir insan tenine ihtiyaç duyduğunda,
Yanına gittim kokladım onu, sarıldım ona.
"Olsun varsın." dedim.
"Benim bebeğim,
Benimle ve ben hiçbir zaman korkmayacağım,
Düşünmeyeceğim üvey babası ona zarar verirse!" diye.
Bayramlarda yeri geldi,
Başkalarının verdiği kıyafetleri giydim ama!
Ona her zaman en güzel,
En beğendiği bayramlıklarını aldım,
"Olsun!" dedim.
"Benim bebeğim bayram çocuklarının en güzeli ya."
Benden başkaları, akrabaları, amcaları bile!
Ona aldıkları bir iki çikolatayı bile hesaptan sayarken,
Ben ömrümü verdim bedavadan!
"Olsun!" dedim.
"Ben yavrumu, yavrum olduğu için,
Canımın, etimin parçası olduğu için seviyorum." dedim.
"Bu hayat senin!" dedi anneannem bir gün bana,
Üstüne "Bir daha gelmeyeceksin bu dünyaya,
Gençliğin, güzelliğin, tazeliğin,
Elinden gitmeden bul bir hayat arkadaşı kendine.
Ben yedi tane doğurdum ama yatağımın sol yanı hep boş,
Evlat dediğin nankör bir kedi misali, verdikçe alır." ı ekledi.
Meğer!
Şu hayatta en çok anneannem sevmiş beni.
Oysa benim meleğim...
Sadece bir evlat değildi ki bana,
Arkadaşımdı, dostumdu, annemdi, dert ortağımdı,
Hiç olmayan ablamdı, her şeyimdi.
Ben de onun için öyleyim sanıyordum.
Meğer ne çok nefret saklamış küçücük yüreğinde,
Minicik yüreği kaldıramamış,
Nefretinin ağırlığını sayfalara doldurmuş.
Bütün sahip olamadıklarının suçu bendeymiş de,
Haberim yok-muş?
Ben yetmeye çalışıp daha çok yoruldukça,
Yetemiyor muşum meğer!
Koruyup, kollayamıyor muşum onu.
O kadar konuştuklarımızın ve paylaştıklarımızın,
Neresine sakladın nefretini meleğim.
"Canım annem!" derken,
İçinden nefretini mi haykırdın yüzüme.
Ve ben tıpkı babana aldandığım gibi,
Sana da mı aldandım bunca yıl.
Her şeye katlanırdım dayanırdım da
İki yüzlü davranmasaydın bana.
Ben en çok anne olabildim sanıyordum.
Tutunmaya çalıştıkça hayata bir yerlerden,
Tutunduğum son dalımı da kesiyorsun dibinden.
Yüreğimin ateşi,
Şimdi seni de mi söndürmeye çalışacağım?
Bilmiyorum ki bir on yedi yılım,
Yahut yirmi beş yılım daha var mı?
Peki
Şimdi
Onca kaybedilenlerimden sonra,
Senden sonra!
Benim evim kim?
Cemre.Y.

Kıyamam

…Kıyamam…

Varsın sesin de uzak olsun benden,
Nefesin de ırak olsun.
Gözlerimi kapattığımda, o, ilk…
Gerçeğimsin!
Varsın, küle savurmuş olayım,
Yakmış olayım, sana dair bütün,
O "Ahhh!" larımı.
Rüzgarın başka işi yok!
Getirir o kara külleri ayak ucuma da,
Ben yine de basmaya kıyamam!
Cemre.Y.

Canım Yanıyor

…Canım Yanıyor…

Kuytu köşelerinde yanmak yok cehennemin!
Kimseleri sevindirmeye mahal yok!
Canım yanıyor cancağızım...
Hem de çookkk!
Bir yanım sessiz çığlıklarıyla haykırıyor evrene
Ama!
Ben bunların hiçbirini hak etmedim!
Dudağımın sol gamzesine çeken alaylı bir gülümseme
Artık..
Ne yapsan,
Ne yapmasan,
Beni,
Benden yok edemeyeceksin.
Cemre.Y.

Yara Bandı

…Yara Bandı…

Az önce tırnak makasını araken,
Odamın bütün çekmecelerini
Yara bantı ile doldurmuş olduğumu fark ettim.
Meğer!
O gittiğinden beri,
Her gittiğim yerden,
Birkaç kutu yara bandı ile dönmüşüm!
Halbuki ben öğretmiştim ona küçücükken!
"Yara bantları,
Kalbe yapıştırılamazlar yüreğimin çiziği,
Gel, yüreğinden öpeyim ben seni." demiştim ona!
Yıllar geçtiğinde,
O, benden gittiğinde,
Kendi bildiğimi unutmuşum.
Kalbimin can kırıklıklarına,
Yara bantları çarem olur sanmışım.
Cemre.Y.

Madem

...Madem...

Eğer...
O tek doğru "adam",
O en doğru zamanda, güveninize dokunabilmişse
Yüreğinize başkaca tek kelam etmesine gerek yoktur.
Sadece bir kez görünür,
Sonra iki ve sonra üç!
Daha fazla olmayacak bilirsiniz!
Onu beklemenin faydası yok!
Zaten o vermiştir tek bir görüntü ile size olsun mesajını...
"Ama, seni çok özledim ve bekledim." bile diyemeden uyutur sizi,
Kendisi, sanki güneşin doğuşuna bekçi.
Peki!
Madem var'dım diye gelmedin,
Peki!
Mademki artık yok'umdur diye geldin?
"EYVALLAH!" derim ruhun bile duymaz giderim.
Cemre.Y.

Buruk Bir Tebessüm

…Buruk Bir Tebessüm…

Sizin hiç çayınıza gözyaşınız damladı mı?
Buruk bir tebessüm savurarak
"Şekerim bu olsun bari" diyerek içmeye devam ettiniz mi?
Cemre.Y.

Hiç Kimse

...Hiç Kimse...

Ben...
Hep...
Çok...
Keşke o çok'un bi tarifi ve ederi olsa idi?
Çok...
Küçücük bir kızın,

Kollarını geriye gererek gösterdiği kadar çok.
Çok sevdim ya!
Eminim!
Büyüse bile,
Hiç kimsem'in kolları benimki kadar uzun değildi!
Ve...
Geriye gidemiyordular!
Çünkü...
Hiç kimsem...
Beni...
Asla...
Sevebildiğim kadar, sevemedi!
Cemre.Y.

Nefessiz

…Nefessiz…

Ben tıkanası öksürüklere boğuldukça,
"Bu zamanda verem mi olurmuş,
Salak!
Aşkından verem oldu.”diyorlar ardımdan,
Du-yu-yo-rum!
Oysa ne verem’im ne zatürre,
Sadece tıkanıyorum nefessizlikten,
Her yanıma,
Birer kitle karargah kurmuş, şimdilik masum!
Nefesimi aramaktan vazgeçersem kanser olacaklar birer birer.
Sadece bir tek sevda kokusuna hasret burnum!
Yüreği, yüreğimin üzerinde atsın,
Ben,
Sabaha kadar koklayayım onu,
Bana bir on yıl daha yeter!
Cemre.Y.

Cennet Diye Bir Yer Yok!

…Cennet Diye Bir Yer Yok!...

An gelir, et tırnaktan ayrılır kuzum!
Ne kadar acılı olmuştu tırnak çektirmelerim hatırla!
Sananların aksine…
Et, tırnaktan ciğerini söke söke ayrılır!
Acımadan söküp alırlar onu oradan da…
Birkaç ay…
Ayağına bile sağlam basamazsın!
Ben masallara doydum cancağızım.
Cennet diye bir yer yok!
Cemre.Y.

Sen Bu Yolculuğun Neresindesin?

...Sen Bu Yolculuğun Neresindesin?...

Yolun nerede başladığı önemli değildir,
Yolun neresinde,
O yolculuğa ait olduğun önemlidir!
Kendince asi,
Hırçın dalgalarıyla akan bir nehir,
Uçuruma rastlarsa, hiç düşünmeden o uçurumdan atlar.
Atlarken kurduğu hayallerden vazgeçip, çağlayan olur.
Çağlayanın, çağlayanlığından vazgeçtiği yerde,
Eceline razı bir patlayışla yine öfkeli, çılgın, asi bir nehre çarpar.
Nehir, artık bütün gençliğin fırtınalarının tadını biliyordur.
Sessiz bir kabullenişle,
Küçük kaya parçalarına ve deltalara takıla takıla
Uslanır, sakinleşir ve huzurlu bir göle,

O gölü bulandırmadan sızar.
Göl zamanla kabına sığmamaya başlar
Ve yavaşça, kendinden dışarı sızar.
Uzun bir yolculuk olur bu ve bazen,
Tekrar tekrar başa döner,
Nehir olur, deniz olur, dere olur, çağlayan olur,
Sıralamalar onun önüne çıkacak yolculara bağlıdır çünkü
Ama mutlaka her su damlasının yolu okyanusa çıkar!
Ben, senin, okyanusundum da...
Sen, bu yolculuğun neresindesin?
Cemre.Y.

Olur Biter!

…Olur Biter!...

Unutma!
Yosun gözlerinin o son bakışında,
Seni gözlerimin kahverengilerine hapsettim!
"Anmasın"demişsin ya, anmam adını,
Hiç doğurmadım sayarım!
Soran olursa da…
"Hiç yıllık evliyim ve hiç evladım yok!
Ne evlendim, ne doğurdum,
Ne de doğuruldum!" derim, olur biter!
Cemre.Y.

Hava Çok Soğuk!

…Hava Çok Soğuk!...

Kalın giyin çoraplarını,
Vazgeç artık şu hırka sevdasından,
Artık bizim olmayan kapından çıkarken…
Sesimi hatırla!
"Paltonu giyin kızım,
Kaşkolunuda dola boynuna, hava soğuk!
Sen, yinde eldivenlerini de cebine koysan,
Üşürse ellerin takıverirsin cebinden alıp!"
Hava çok soğuk!
Hele yüreğin…
Ondan da soğuk şimdi.
Ü-şü-tür-sün kimse anlamaz…
Hastalanırsın bak sonra!
Cemre.Y.

Gitme!

…Gitme!...

"Gitme!"
Sadece bu cümle…
Değiştirebilirdi bütün bir hayatın devamını.
"Gitme, kadınınım,
Sana şimdiye kadar hissettiremediysem bunu, beni affet!
Gözlerimden gözlerine akmadıysa yüreğin,
Aktı da bende o yürek yoktu ise…
O bakış sende ve o yüreğim yerinde,
Fakat imkansızlıklar sebepse…
Mademki iki kelime kadar basit ve net!
"Seni seviyorum!"
"Gerek yoktu olanlara,
Olmak istemeyenlere, oldurmaya engel bahanelere.
Tek kelime yeterdi söyleyebilene.
"Gitme!"
Cemre.Y.

Ansız Olmasa

…Ansız Olmasa...

Gözlerin alıkoyar da beni yüreğinde,
Ah!

Bu habersiz gidişlerin,
Bu kadar ansız olmasa!
Cemre.Y.

Suskun Gidişler

…Suskun Gidişler...

Vedasız ve eyvallah'sız,
Muallakta gidişleri sevmem!
İlle de; Sen bir kenarda bekle de,
Bir gün kimsesiz kalırsam sana dönerim." li,
Suskun gidişlerdense,
Nefret ederim!
"Hoş geldin" dediğim gibi,
"Eyvallah!" demeyi de bilirim.
Adın geçmez artık, hiçbir yerde!
Ne sesimde ses olursun,
Ne de ciğerimde nefes.
Benim, başlamadan
Gitmeye meyilli sevdalara ihtiyacım yok!
Elveda.
Cemre.Y.

Nokta!

…Nokta!…

Gelmiş geçmiş...
Kime ne zaman yazıldığı,
Zaman aşımının
Karşılıksızlığından sebep!
Önemsizce...
Bizim şiirlerimiz de içinde olmak üzere,
Okuyabildiğim bütün mısraların en sonuydu
Bizim birbirimizle ilişiğimiz.
Ya mutluydu sonu...
Ki o son…
Mutlu olsaydı bu şiir tek yazılmazdı.
Ya da...
Yalnız.
Ama son aynı sondu.
.
(NOKTA!)
Cemre.Y.

Sus!

…Sus!…

Yaklaş yanıma sevdiceğim...
Gözlerinin yosununa baka baka,
Susarak, seni, bir sarayım!
Yüreğinin atışı ninnim olsun hele.
Yorma!
Germe!
Kasma!
Üşürse battaniyenin dışında kalan kollarım,
Sen sar...
Sen sarmala...
Sen koru ve sen kolla beni …
Beni...
Uyuduğumu sandığında değil!
Beni..
Senden giderken değil!
Bu defa beni,
Sana, o ilk sarıldığımda çek nefesine,
Derin, derin…
Ve hala sus…
Sus ki yüreğinin sesini duyabileyim.
Sus ki…
Gözlerinin ışığında kendimi görebileyim.
Sus ki…
Kalbim kalbine yoldaş olsun,
Seni güvenimle seveyim.
Cemre.Y.

Hayat Filmim

...Hayat Filmim...

Herkesin, hayatının herhangi bir döneminde,
Kendine küstüğü bir şeyler mutlaka vardır
Ve o andan itibaren, bir yanı hep eksik'tir.
O andan itibaren,
Hep birileri gücenir, hep birileri kırılır.
O andan itibaren,
Bir şeyler, ya "Çok!" tur!
Ya da "Eksik!"
O andan itibaren,
Hep birileri, kanser kolları keser, atar,
Sana giden ayaklarını keser, kurtulur.
Kendine gücendiğin ve kendini suçladığın,
O andan itibaren,
Yarım kalır hep, bir yanın.
Çünkü içindeki sen'i sadece, sen üzebilirsin!
Çünkü içindeki sen'i sadece, sen öldürüp,
Yok etmek isteyebilirsin!
Başkalarına...
Kendinden daha fazlaca verdiğin değerlere,
Yanıp yıkılmak da çözüm değildir artık!
İşte bu hayat filmimdeki bütün replikler,
Benim başka, başkaca zamanlardaki repliklerim.
Bütün karakterler,
Benim başkaca zamanlardaki karakterlerim.
Ne varsa, ne yoksa hepsi ben’im.
Asla!
Lezbiyen olmayı düşünmedim
Ve eğer erkek doğsaydım da,
Asla gay olmayı da düşünmezdim!
Ben hep dibine kadar kadın,
Hep dibine kadar adam’dım ama...
Hayatıma dokunan bütün insanların,
Gözbebeklerindeki insan’a hep değer verdim.
Ve saygı duydum, hep yanlarında ve dost oldum!
Çünkü...
Benim sevgimin, benim dostluğumun,
Benim arkadaşlığımın,
Benim ahbaplığımın hiçbir zaman, cinsiyeti yoktu.
Hepsi hepsi, insandık işte!
Benim derdim oydu.
İçimdeki o küçücük kızın hayalleriydi hepsi!
Ve içindeki can kırıklarıydı!
Daha yedi yaşındaydı ilk güveni kırıldığında!
Bir yanım hep ama hep güvenmek istedi.
Diğer yanımsa...
Zamana yenik düşüp büyüdü elbette!
Gün be gün azalttı ömründen,
Kendi ruhuna ağır gelen diğer ruhları!
Öyle ya...
Sevdikçe örselediler seven yanlarını.
Saydıkça da, ayakaltı paspas etmeye kalktılar,
Gururunun bütün canlarını!
Sonra günün birinde durduk yere…
"Tamam mıyız!" dedi kendi yalnızlığına.
Sustu, bekledi.
Uzunca bir sessizlik boyunca bekledi.
Öyle ki, cevapsızlıktan pes edecekti.
Sonunda insanlığımın kendi ruhundan cevap geldi.
Madem öyle, bundan sonra...
Kendim diye biri var!
Artık "Tamam!" ız!
El ele, her yere yürüyebiliriz!
İşte bu hayat filmimden sonra,
İçimdeki ben'le tamamen barıştık biz!
Bundan sonra...
Beraberce dokunacağız hayata.
Ve denize ve ormana!
Ve ağacın gövdesine ve yaprağa,
Ve güneş'e ve ay'a!
Nihayet!
"Tamam!" ız nihayet biz kendimle.
Cemre'ce.
Cemre.Y.

Ah Etme Bana

…Ah Etme Bana…

Bu aralar çokça ince bir sevdaya hüküm giymiş gibi,
Veremli ve nefessiz öksürüyorum farkındayım!
Kimsem farkında değil!
Bir tek sen…
En olmaması gereken ve zamanda farkındasın!
Bir tek sen…
Görüyorsun kan kusuşlarımı!
Bir tek sen…
Diş biliyorsun bunu bana yapanlara!
Bir tek sen…
Sevdamın yarasının yanığını görüyorsun!
O yangınlar su topladıkça ben, bir bir iğne batırıyorum,
Sen ahhh!
Çekiyorsun?
Yapma!
Küçüğüm, beni bu kadar sevme!
Canın acır biliyorum ama,
Beklediğim sevmeler sana dair olmadı, olamaz da!
Sahi etmedin umarım da,
Yüreğim sana değmedi diye.
Hiç “Ahh!” ettin mi bana?
Etme!
Sakın ha!
Ah etme bana!
Cemre.Y.

Yara

...Yara...

Yardan çok, yaralarım vardır benim ve sen,
Asıl sen yanıldın!
Seninkilerden çoktur yaralarım!
Yaralayanlarım!
Ben seni bildim!
Gözbebeklerine baktığım o ilk anda,
O kadar tanıdım ki seni ve o kadar tanıdıktın ki,
Sanki ben sadece aynaya bakmış gibiydim.
Yaralarım kabuk tutmaz benimde,
Safran sarısından, tabut yası yeşiline meyilli, küflenir.
Küf!
Tabut üzerine konulan yeşilinden toz olur.
Toz!
Başkaca seni sevdiğini sanan birinin hıçkırıkları ile yok olur.
Halbuki!
Küf’e ve toz’a dokunmayandır asıl yarasına değmeden sarılan.
O yarayı kıskanıp,
Yeni bir yara ve yeni bir küf olmaya karar olmayandır aslolan!
Ben seni…
Hiç dokunmadan da sevebilirdim!
Sevdim!
Cemre.Y.

Işıklar, Yıldızları Söndürüyorlar!

…Işıklar, Yıldızları Söndürüyorlar!...

Kapatın ışıkları ne olur!
Işıklar, yıldızları söndürüyorlar.
Düşündüğümü,
Düşündüğüm gibi,
Söylememek cezası verdim kendime.
Yürüyüş, bu gece…
Topuklu ayakkabılarla olacak!
Onlardan ve karanlıklardan korkmadığım için,
Muhtemelen, beni deli sanıyorlar.
Yalnız…
Kapatın ışıkları ne olur!
Zira, ışıklar, yıldızları söndürüyorlar.
Cemre.Y.

Yüreğini Gördüm

…Yüreğini Gördüm…

Sobe!
Yüreğini gördüm.
Küçücük,
Afacan bir çocuk var orada.
Hani dünya yansa,
Söndürecek bütün yangınları.
Cemre.Y.

Öyle Bir Hiçlik İşte

…Öyle Bir Hiçlik İşte…
Evlenmedim ki doğurayım!
Doğmadım ki,
Doğurmuş olayım!
Öyle bir hiçlik işte,
Ömrüme vefa biçilen.
Cemre.Y.