Sen Bu Yolculuğun Neresindesin?

...Sen Bu Yolculuğun Neresindesin?...

Yolun nerede başladığı önemli değildir,
Yolun neresinde,
O yolculuğa ait olduğun önemlidir!
Kendince asi,
Hırçın dalgalarıyla akan bir nehir,
Uçuruma rastlarsa, hiç düşünmeden o uçurumdan atlar.
Atlarken kurduğu hayallerden vazgeçip, çağlayan olur.
Çağlayanın, çağlayanlığından vazgeçtiği yerde,
Eceline razı bir patlayışla yine öfkeli, çılgın, asi bir nehre çarpar.
Nehir, artık bütün gençliğin fırtınalarının tadını biliyordur.
Sessiz bir kabullenişle,
Küçük kaya parçalarına ve deltalara takıla takıla
Uslanır, sakinleşir ve huzurlu bir göle,

O gölü bulandırmadan sızar.
Göl zamanla kabına sığmamaya başlar
Ve yavaşça, kendinden dışarı sızar.
Uzun bir yolculuk olur bu ve bazen,
Tekrar tekrar başa döner,
Nehir olur, deniz olur, dere olur, çağlayan olur,
Sıralamalar onun önüne çıkacak yolculara bağlıdır çünkü
Ama mutlaka her su damlasının yolu okyanusa çıkar!
Ben, senin, okyanusundum da...
Sen, bu yolculuğun neresindesin?
Cemre.Y.

Olur Biter!

…Olur Biter!...

Unutma!
Yosun gözlerinin o son bakışında,
Seni gözlerimin kahverengilerine hapsettim!
"Anmasın"demişsin ya, anmam adını,
Hiç doğurmadım sayarım!
Soran olursa da…
"Hiç yıllık evliyim ve hiç evladım yok!
Ne evlendim, ne doğurdum,
Ne de doğuruldum!" derim, olur biter!
Cemre.Y.

Hava Çok Soğuk!

…Hava Çok Soğuk!...

Kalın giyin çoraplarını,
Vazgeç artık şu hırka sevdasından,
Artık bizim olmayan kapından çıkarken…
Sesimi hatırla!
"Paltonu giyin kızım,
Kaşkolunuda dola boynuna, hava soğuk!
Sen, yinde eldivenlerini de cebine koysan,
Üşürse ellerin takıverirsin cebinden alıp!"
Hava çok soğuk!
Hele yüreğin…
Ondan da soğuk şimdi.
Ü-şü-tür-sün kimse anlamaz…
Hastalanırsın bak sonra!
Cemre.Y.

Gitme!

…Gitme!...

"Gitme!"
Sadece bu cümle…
Değiştirebilirdi bütün bir hayatın devamını.
"Gitme, kadınınım,
Sana şimdiye kadar hissettiremediysem bunu, beni affet!
Gözlerimden gözlerine akmadıysa yüreğin,
Aktı da bende o yürek yoktu ise…
O bakış sende ve o yüreğim yerinde,
Fakat imkansızlıklar sebepse…
Mademki iki kelime kadar basit ve net!
"Seni seviyorum!"
"Gerek yoktu olanlara,
Olmak istemeyenlere, oldurmaya engel bahanelere.
Tek kelime yeterdi söyleyebilene.
"Gitme!"
Cemre.Y.

Ansız Olmasa

…Ansız Olmasa...

Gözlerin alıkoyar da beni yüreğinde,
Ah!

Bu habersiz gidişlerin,
Bu kadar ansız olmasa!
Cemre.Y.

Suskun Gidişler

…Suskun Gidişler...

Vedasız ve eyvallah'sız,
Muallakta gidişleri sevmem!
İlle de; Sen bir kenarda bekle de,
Bir gün kimsesiz kalırsam sana dönerim." li,
Suskun gidişlerdense,
Nefret ederim!
"Hoş geldin" dediğim gibi,
"Eyvallah!" demeyi de bilirim.
Adın geçmez artık, hiçbir yerde!
Ne sesimde ses olursun,
Ne de ciğerimde nefes.
Benim, başlamadan
Gitmeye meyilli sevdalara ihtiyacım yok!
Elveda.
Cemre.Y.

Nokta!

…Nokta!…

Gelmiş geçmiş...
Kime ne zaman yazıldığı,
Zaman aşımının
Karşılıksızlığından sebep!
Önemsizce...
Bizim şiirlerimiz de içinde olmak üzere,
Okuyabildiğim bütün mısraların en sonuydu
Bizim birbirimizle ilişiğimiz.
Ya mutluydu sonu...
Ki o son…
Mutlu olsaydı bu şiir tek yazılmazdı.
Ya da...
Yalnız.
Ama son aynı sondu.
.
(NOKTA!)
Cemre.Y.

Sus!

…Sus!…

Yaklaş yanıma sevdiceğim...
Gözlerinin yosununa baka baka,
Susarak, seni, bir sarayım!
Yüreğinin atışı ninnim olsun hele.
Yorma!
Germe!
Kasma!
Üşürse battaniyenin dışında kalan kollarım,
Sen sar...
Sen sarmala...
Sen koru ve sen kolla beni …
Beni...
Uyuduğumu sandığında değil!
Beni..
Senden giderken değil!
Bu defa beni,
Sana, o ilk sarıldığımda çek nefesine,
Derin, derin…
Ve hala sus…
Sus ki yüreğinin sesini duyabileyim.
Sus ki…
Gözlerinin ışığında kendimi görebileyim.
Sus ki…
Kalbim kalbine yoldaş olsun,
Seni güvenimle seveyim.
Cemre.Y.

Hayat Filmim

...Hayat Filmim...

Herkesin, hayatının herhangi bir döneminde,
Kendine küstüğü bir şeyler mutlaka vardır
Ve o andan itibaren, bir yanı hep eksik'tir.
O andan itibaren,
Hep birileri gücenir, hep birileri kırılır.
O andan itibaren,
Bir şeyler, ya "Çok!" tur!
Ya da "Eksik!"
O andan itibaren,
Hep birileri, kanser kolları keser, atar,
Sana giden ayaklarını keser, kurtulur.
Kendine gücendiğin ve kendini suçladığın,
O andan itibaren,
Yarım kalır hep, bir yanın.
Çünkü içindeki sen'i sadece, sen üzebilirsin!
Çünkü içindeki sen'i sadece, sen öldürüp,
Yok etmek isteyebilirsin!
Başkalarına...
Kendinden daha fazlaca verdiğin değerlere,
Yanıp yıkılmak da çözüm değildir artık!
İşte bu hayat filmimdeki bütün replikler,
Benim başka, başkaca zamanlardaki repliklerim.
Bütün karakterler,
Benim başkaca zamanlardaki karakterlerim.
Ne varsa, ne yoksa hepsi ben’im.
Asla!
Lezbiyen olmayı düşünmedim
Ve eğer erkek doğsaydım da,
Asla gay olmayı da düşünmezdim!
Ben hep dibine kadar kadın,
Hep dibine kadar adam’dım ama...
Hayatıma dokunan bütün insanların,
Gözbebeklerindeki insan’a hep değer verdim.
Ve saygı duydum, hep yanlarında ve dost oldum!
Çünkü...
Benim sevgimin, benim dostluğumun,
Benim arkadaşlığımın,
Benim ahbaplığımın hiçbir zaman, cinsiyeti yoktu.
Hepsi hepsi, insandık işte!
Benim derdim oydu.
İçimdeki o küçücük kızın hayalleriydi hepsi!
Ve içindeki can kırıklarıydı!
Daha yedi yaşındaydı ilk güveni kırıldığında!
Bir yanım hep ama hep güvenmek istedi.
Diğer yanımsa...
Zamana yenik düşüp büyüdü elbette!
Gün be gün azalttı ömründen,
Kendi ruhuna ağır gelen diğer ruhları!
Öyle ya...
Sevdikçe örselediler seven yanlarını.
Saydıkça da, ayakaltı paspas etmeye kalktılar,
Gururunun bütün canlarını!
Sonra günün birinde durduk yere…
"Tamam mıyız!" dedi kendi yalnızlığına.
Sustu, bekledi.
Uzunca bir sessizlik boyunca bekledi.
Öyle ki, cevapsızlıktan pes edecekti.
Sonunda insanlığımın kendi ruhundan cevap geldi.
Madem öyle, bundan sonra...
Kendim diye biri var!
Artık "Tamam!" ız!
El ele, her yere yürüyebiliriz!
İşte bu hayat filmimden sonra,
İçimdeki ben'le tamamen barıştık biz!
Bundan sonra...
Beraberce dokunacağız hayata.
Ve denize ve ormana!
Ve ağacın gövdesine ve yaprağa,
Ve güneş'e ve ay'a!
Nihayet!
"Tamam!" ız nihayet biz kendimle.
Cemre'ce.
Cemre.Y.

Ah Etme Bana

…Ah Etme Bana…

Bu aralar çokça ince bir sevdaya hüküm giymiş gibi,
Veremli ve nefessiz öksürüyorum farkındayım!
Kimsem farkında değil!
Bir tek sen…
En olmaması gereken ve zamanda farkındasın!
Bir tek sen…
Görüyorsun kan kusuşlarımı!
Bir tek sen…
Diş biliyorsun bunu bana yapanlara!
Bir tek sen…
Sevdamın yarasının yanığını görüyorsun!
O yangınlar su topladıkça ben, bir bir iğne batırıyorum,
Sen ahhh!
Çekiyorsun?
Yapma!
Küçüğüm, beni bu kadar sevme!
Canın acır biliyorum ama,
Beklediğim sevmeler sana dair olmadı, olamaz da!
Sahi etmedin umarım da,
Yüreğim sana değmedi diye.
Hiç “Ahh!” ettin mi bana?
Etme!
Sakın ha!
Ah etme bana!
Cemre.Y.

Yara

...Yara...

Yardan çok, yaralarım vardır benim ve sen,
Asıl sen yanıldın!
Seninkilerden çoktur yaralarım!
Yaralayanlarım!
Ben seni bildim!
Gözbebeklerine baktığım o ilk anda,
O kadar tanıdım ki seni ve o kadar tanıdıktın ki,
Sanki ben sadece aynaya bakmış gibiydim.
Yaralarım kabuk tutmaz benimde,
Safran sarısından, tabut yası yeşiline meyilli, küflenir.
Küf!
Tabut üzerine konulan yeşilinden toz olur.
Toz!
Başkaca seni sevdiğini sanan birinin hıçkırıkları ile yok olur.
Halbuki!
Küf’e ve toz’a dokunmayandır asıl yarasına değmeden sarılan.
O yarayı kıskanıp,
Yeni bir yara ve yeni bir küf olmaya karar olmayandır aslolan!
Ben seni…
Hiç dokunmadan da sevebilirdim!
Sevdim!
Cemre.Y.

Işıklar, Yıldızları Söndürüyorlar!

…Işıklar, Yıldızları Söndürüyorlar!...

Kapatın ışıkları ne olur!
Işıklar, yıldızları söndürüyorlar.
Düşündüğümü,
Düşündüğüm gibi,
Söylememek cezası verdim kendime.
Yürüyüş, bu gece…
Topuklu ayakkabılarla olacak!
Onlardan ve karanlıklardan korkmadığım için,
Muhtemelen, beni deli sanıyorlar.
Yalnız…
Kapatın ışıkları ne olur!
Zira, ışıklar, yıldızları söndürüyorlar.
Cemre.Y.

Yüreğini Gördüm

…Yüreğini Gördüm…

Sobe!
Yüreğini gördüm.
Küçücük,
Afacan bir çocuk var orada.
Hani dünya yansa,
Söndürecek bütün yangınları.
Cemre.Y.

Öyle Bir Hiçlik İşte

…Öyle Bir Hiçlik İşte…
Evlenmedim ki doğurayım!
Doğmadım ki,
Doğurmuş olayım!
Öyle bir hiçlik işte,
Ömrüme vefa biçilen.
Cemre.Y.

Yazık Değil Mi Bana?

...Yazık Değil Mi Bana?...

Uzun zamandır kendimden haber alamıyorum,
Umarım iyiyimdir ve her şey yolundadır!
Yoksa!
Beden var, ruh çoktan ölmüş demektir,
Yazık değil mi bana?
Cemre.Y.

Biliyorum, Normal Değilim

...Biliyorum, Normal Değilim...
Birinin gözlerinin içine bakıp...
Bütün sustuğum denizleri,
Bütün yutkunduğum okyanusları,
Bütün gün doğumlarını
Bütün gün batımlarını
Ve güvenimin kırıldığı bütün duvarları,
Şiir etmek isterdim ona romantik olsun diye!
Yoksa bana Güneş!
Tenimi saran ve ısıtan hep aynı güneşti yani...
Biliyorum, normal değilim,
Anormal sevseydiniz ya beni!
Cemre.Y.

Bilemezsin

…Bilemezsin…

Bir tek cümlen ile,
Gözümden yüreğime düştüğün gibi,
Bir tek cümlen ile de yüreğimden gözüme,
Gözümden de ellere düşürürüm seni!
Bensizlik sıkıntın olur da,
Sebebini sen bile, bilemezsin.
Cemre.Y.

Yalnızsın

…Yalnızsın…

Kalabalıklar içine dalsan yalnızsın.
Kalabalıklar sana gelse yalnızsın.
Kalabalıklar senin dileğine razı,
Kalabalıklar senin emrine,
Çoktan amade olsa bile yalnızsın...
Cemre.Y.

Ölemem Ben Çocuk

...Ölemem Ben Çocuk...
“İki nota arası es!” lerim kısadır benim çocuk...
Sonatlarımsa uzun..
Derin...ve acılı...
Ama sonunda biterler...
Sonra olmazsa bambaşka bir tınıdan,
Bir hüdavendigar'ımdır,
Belki daha derin hüzzam'ım,
İki kadehçik acılı şalgamıma eşlik edecek,
Sohbetsiz, neşesiz...
İçinde "siz "olmayan,
Her şey kadar eksiklik....
Birkaç duble işte...
Sakin ve sessiz.
Kış vakti sahil kasabası kadar,
Issız ve çağlayan dalgaları,
Sahili hırçınca döven o engin deniz ağrısı
Ve sancısı ve intikamı kadar...
Yani tek başına çekilmez ya...
Birkaç dublecik rakılık kadar!
Neyimi anlayamadın çocuk!
Senin anandım!
Yani olması gereken her şeyin?
Olamadımsa...
Ver elini Shopen, Vivaldi, Emma Shaplin...
Olmadıysa da oldur!
Söz belki bir yerinden ağlarım,
Ağlarsam!
Yeniden başlarız belki!
Ölemem ben çocuk!
Boşuna vücudumu saran kitlelere,
Sebep bekleme ve umma!
Sensizliği düşünmekten,
Onları düşünmeye fırsat kalmıyor ki.
Her biri, ayrı bir yerden kanser'im ola!
Çatlaktı zaten,
Senden öncesinden yüreğimin sol yanı,
Öylece sızıverdin dışına dışına.
Cemre.Y.

Aşk Olsun

…Aşk Olsun…

Sebepsiz bir sebeple kelebekler uçuyor,
Yaz baharından çalıntı günlerime.
Güneş'im, yüreğimin buzlarını ısıtıyor,
Ve ben her sabah…
"Aşk olsun."diyerek uyanıyorum geceden.
"Gel sevgili…
Sebebim ol sevdaya dair." diyesim geliyor!
Bazen de…
Sararmış yapraklar dökülür, yüreğimizin sonbaharına…
Yine de…
Dalında bir tomurcuk bari kalmış olsun dileriz.
Umut işte.
Cemre.Y.

Mutlu Musun Uzaklarda

...Mutlu Musun Uzaklarda?...
Herkes seni soruyor,
"Sahi, sen görüşmeyeli nasılsın çocuk?
Mutlu musun uzaklarda?"
Aylar sonra, hiç ummadığın bir anda ve mekânda,
Ansızın, öylece hazırlıksız,
Eskimeyen dostunla karşılaşırsın.
Kaldığınız yerden başlamak için gözleriniz buluşur,
Okursunuz birbirinizin ruhunu...
Çok şeyler olmuş görüşmeyeli de...
Geniş zamanlara ertelenmeli...
Kaçınılmaz sorular vardır, ayaküstü sorulan
Ve cevapları aceleyle geçiştirilecek "iyiyim" le biten.
Bazı dostluklarsa, kısacık bir an olsa bile,
Birbirimize "neysek o" dur.
Bu sefer ikimizde iyi değildik de...
Seni sordu...
Bilmiyordu...
Öylece dökülürken cümleler,
Sanki…
Bana ait değildi tellerimden çıkan o sesler...
Şok'a girdi...
Oysa cümlem kısa, anlaşılır ve netti.
"Eylül'le yollarımız ayrıldı." dedim.
Öylece dondu kaldı,
Herkes gibi, herkesim gibi...
"Yani, evde yalnız mısın şimdi?"
Tek'liği ve yalnızlığı yakıştıramadım kendime de,
"Benden başka, kimsem yok!" dedim.
Gözleri, çoktan hazırdı sarılıp ağlaşmaya...
Durduk...
Bakıştık...
Gözlerim, yüreğime kadar acıdı ve orada kaldılar.
Yine sessizliğe ağlayamadım!
"Ne hissediyorsun?" dedi...
Hiçbir şey hissetmiyordum!...
"O kadar çok mu kırdı seni?" dedi.
Kırılmamıştım!...
"Geniş zamanlar ayıralım birbirimize" diyerek ayrıldık.
Sokağıma girdiğimde elektrikler kesikti.
Şimdi sen olsaydın bu evde...
Nasıl da evham yapar, eve girip de,
Senin korkmadığını görene kadar,
Kendi kendime söylenirdim.
"Kesin sarjlı lambayı şarj etmemiştir,
Üstelik, bir kat aşağı inmeye üşenmiş,
Soğukta, korka korka oturuyordur." diye,
Aceleyle merdiven otomatiğini bulup,
Olmayan elektrikle,
Lambalar yansın diye,
Boşuna bir çaba ile,
Her katta yakmaya çalışırım hep o lambaları,
Olurda yanarsa,
Sana cesaret, ışık ve sıcaklık getirebileyim diye...
Böyle zamanlarda ne zaman sana böyle gelsem,
Sen korkmamış ve üşümemiş olurdun.
Gurur duyardım kendimle...
Seni böylesi cesur ve güvenli eğittim diye...
Yalanmış!
Doğru olan...
Benim içgüdüsel evhamlı cümlelerim miş!
Bu sefer yine eklektik yoktu sokağımda,
Ne evham, ne korkum yoktu!
Telefonum ışığı ile evime girdim.
Şarjı bitti yedek bataryayı taktım...
Elektrik olmadığı için
Sobam da yanmadı ama üşümedim.
Geniş zamanlarda,
Dostuma,
Seni nereden başlayarak anlatacağımı düşünüyorum.
"Sahi, ben, en ilk,
Ne zaman sende yalan oldum a çocuk?"
Herkes seni soruyor,
"Sahi, sen görüşmeyeli nasılsın çocuk?
Mutlu musun uzaklarda?"
Cemre.Y.

Savrulsam

...Savrulsam...
Sen gideli...
Çölümdeki fırtınalara bari yenik olsam diye
Kum olmak varken,
Savrulsam, savrulsam, savrulsam...
Tek tanem ile,
Okyanusun dibinde,
Bir mercan olsam diye avunurken...
Gittim de,
En azından,
Kurak bir toprak oldum çocuk!
Beğendin mi yaptığını!
Cemre.Y.

Umut İşte

...Umut İşte...

Yumuşacık bir rüzgar,
Yazdan aşırılmış güneşli bir günün sabahında,
Sanırsın ki,
Şeker ve vanilya kokulu,
Sakız fabrikasının yanından geçermiş gibi bir his.
İçimde kelebekler,
Saçlarımı savura savura yürüyorum.
Dilimde bir şarkı;
"Bir bahar akşamı rastladım sizee..."
Hayat, nihayet, bana güzel olacakmış gibi.
Umut işte.
Cemre.Y.

Aşk

…Aşk…

“Aşk”ı soruyordun ya iki de bir,
İşte asıl aşk bu,
Acıyla başlar,
Acıyla biter,
Ama ana olanda,
Son nefesini verene kadar sürer,
Çünkü sen benim,
İlk ve son karşılıksız aşkımsın.”demiştim sana da
“Ana’m diyeyim mi artık sana!”demiştin.
Sarılıp ağlaşmış,
Yüreklerimizdeki bizle yeniden barışmıştık.
Cemre.Y.

Hiçbir Şey Yok!

...Hiçbir Şey Yok!...

Ama ben…
Daima, önce yüreğimi sevdim!
Sen gelince içimdeki sen’i sevdim!
Sen gidince gidişini bile sevdim!
Giderken beni, gittiğin yerlere
Hangi acımasız hikayelere satabileceğin,
Hangi cümlelere,

Bedelsiz savurabileceğin,
Hangi kelimelere,
Asi bir rüzgarla fırtınalara koyvereceğin,
Hangi harflerle,
Zemheri ayazında donduracağın mühim değil çocuk!
Ben sana susarım!
Seninle ilgili her şeye buruk bir tebessümüm olursun ancak!
Duyamazlar seninle ilgili tek bir acı bile!
Çünkü ben!
Daima önce yüreğimi sevdim.
Sen gelince içimdeki sen’i sevdim!
Sen gidince gidişini bile sevdim!
Dayanabilirdim!
Dayandım!
Dayanıyorum!
Dayanacağım!
Öyle ya geldiğin gün ki kadar, acı değildi gidişin.
Ne kadar çok insanıma bedelmişsin meğer çocuk!
Sen gittin sülalem oldu benim!
Artık seni hissetmiyorum...
Size göre isyan etmeliyim, ağlamalı, sızlamalı,
Kendimi yerden yere atmalıyım!
Şişeler dolusu kadehlere sığınmalıyım...
Hiç değilse seni bari haklı çıkarmalıyım,
Yok!
Acımıyor hiçbir yerim!
Sadece arada...
Beynimden bağırsaklarımın içine kadar bir acı doluyor,
Derin bir nefes veriyorum,
Almaya gerek hissetmiyorum,
Geçiyor!
Ya da öyle sanıyorum!
Ayaklarımı dayıyorum sobaya sıcağı hissetmiyorum!
Dışarı çıkıyorum soğuğu hissetmiyorum!
Hani bir an karşıma çıksan...
Seni bile hissetmem o derece çocuk!
Biz artık yaşamıyoruz çocuk!
Sen yoksun!
Ben yokum!
Hiçbir şey yok!
Cemre.Y.

Neden?

...Neden?...

Madem öyle,
Neden gözlerim,
Yanıp yanıp,
Şimşekler çakıyor!
Hıçkıra hıçkıra…
Bunca...
YOK'luğun,
Hepsine birden,
Yıldırım olup yağmak için mi?
Cemre.Y.

Güzeldi

…Güzeldi…

Gülünce gözlerinin öbeği
Yıldız yıldız yakamoz kaynıyordu.
Şah damarındaki
O ay,
O yıldız...
Ağustos sıcağı gibi
Dudaklarımı yakıyordu.
Her şey yalansa bile!
En azından iki çocuk,
Gizliden birbirlerine
"Sobe!"leniyordu.
Oyunsa da, gerçek kadar güzeldi yani.
Birileri onu yine bir yerlere çağırmasaydı.
O, yine, git-me-sey di.
Cemre.Y.

Gönül Kırığı

...Gönül Kırığı...
Bir vakit sonra,
Bir boşvermişlik oluşuyor insanın gönlünde.
Bir vakit sonra,
"Herkes bildiğini okuyorsa,
Senin ona bu çaban ne." diyorsun.
Ki zaten...
"Eyvallah" diye bir şey var,
"Neyse" ile ölesiye kapışıyor.
Ve zaten nicedir,
Sağım, solum, önüm, arkam,
Gönül kırığı...
Cemre.Y.

Hayat Hep Heyhat

…Hayat Hep Heyhat…
Sonbaharın güneş yanığı bir sabahına,
Sade bir kahve eşliğinde,
Bir fotoğraf karesine gülümsedikten sonra,
Aniden fırtına çıkıp,
Terasındaki kahvaltına,
Yağmur yağdırması gibiydi hayat.
O fotoğrafına bakanlar,
Hayat sana güzel sanırken,
Sen ne var, ne yok, taşımaya çalışıyorsundur,
Evinin akan duvarlarının arasına.
Yani hayat hep heyhattır aslında.
Cemre.Y.

Son Yaz Demleri

…Son Yaz Demleri…

Uyandım, ruhumda Voyage müzikleriyle,
Sonbahar, soğuk sabahlarına soyunmadan,
Son yaz demlerinden birinin sabahındaydım.
Sade kahvem eşliğinde güne gülümsedim.
Terasıma kurulup, Pazar sabahının kokusunu içtim.
Ve az evvel bir uçağa el salladım biliyor musun?
Cemre.Y.