Az Kaldı

…Az Kaldı…

Az kaldı,
Baharın hani o en taze yeşiline,
Çimen kokusunun sardığı huzura.
Papatyaların verdiği sevgiye,
Az kaldı, çok az.
Cemre.Y.

22.02.2015 Pazar 10:56

İnsan Hiç Eskimez Mi?

…İnsan Hiç Eskimez Mi?...

Sırf mavili bir şiirime yakışır diye,
Mavili gülümsemelerle baktığım,
Eski fotoğraflarımdan birini koydum diye.
"İnsan hiç eskimez mi?" demişti biri!
İnsan olan...
Hiç eskimez mi?
Öyle bir eskir ki,
Yüzü eskir, ağzı, burnu, dudakları eskir.
Bakışlarındaki gülümsemeleri eskir bir kere!
Hele hele yaşından evvel eskimişse,
Nice yeni fotoğraflarını çekse de,
Nice yeni şiirler yazsa da,
Hadi yüreğini falan da es geçtim de,
Hiç yoktan, o şiirleri yazan elleri eskir.
Cemre.Y.

Günaydın Olsun

…Günaydın Olsun…

Gecenin kabuslu yorgunluğundan,
"Kirpiklerinin tanelerine kurban olduğum!
Sen ne zaman…
Yaş olup akıttın, benle olan zehrini de,
Ben göremedim!" diyerek gözlerini açtıysan,
Şöyle bir derin nefes alarak,
Geceyi, geçip gittiğine şükürle yollayıp,
Uykudan arınıp, güneşi görebildiğin her gün,
Yeni hayatının başlangıcı demektir.
Gülümseyişlerin solmadığı,
Yüreğimizin papatyaların,
Sevinci ile dolduğu bir gün olsun.
İçimiz, dışımız,
Pazar gününün keyfiyle dolsun.
Gün, sade kahveli,

Havaya ilk Cemre düşmüş gibi,

İlkbahar başlamış gibi bir günaydın olsun.
Cemre.Y.

Toz Oldu, Bitti!

…Toz Oldu, Bitti!…

Sebepsiz öfkesine,
Gereksiz kibrini katık ederken,
Sabır taşının da,
Paramparça olabileceğini hesaba katmalı insan.
Üstüme yüklenen yüklerin ağırlığındaki
Feryatları “Kapris” olarak değerlendirirken ise,
O taş parçalarının da toz olabileceğini hesaba katmalı.
Elbette hiç kimse, bulunmaz hint kumaşı değildir.
Evlat bile vazgeçebiliyorken anasından!
Herkes herkesten ve her şeyden vazgeçebilir.
Sabır taşım sadece parçalanmadı, toz oldu!
Bitti!
Cemre.Y. 18.02.2014

Boş Sandalye

…Boş Sandalye…
Bazen…
Bazen iyidir o bazen'ler,
Şarkılar hep güzeldir,
Kafalar daha da güzel.
Bir eksik varsa,
O da masada hala yeri dolmayan,
Boş sandalyedeki o şiirdir.
Ey şiirim…
Hala, daha, neredesin?
Cemre.Y.

Bana Kalan

...Bana Kalan...
Uyandım, gün, griye bulanmış.
Bembeyaz pamuk bulutlar güneşe küsmüş,
Çekip gitmişler, mevsimi bahar olan diyarlara.
Güneş desen, çoktan yüzünü dönmüş,
Mevsimi yaz olan,
Sevgililerin koyun koyuna beklediği,
Gün doğumu manzarasıyla,
Denizin iyot kokusunun buluştuğu,
Sahili altın sarısı olan kumdan diyarlara.
Ben mi?
Bana kalan...
Pazar sabahıma hiç de yakışmayan,
Puslu ve soğuk bir pencere manzarasından,
Yaprakları çoktan solmuş, fesleğen yalnızlığıyla,
Çiçeksiz sardunyalarım bir olmuşlar,
Öylece bakıp duruyor kahve fincanıma.
Cemre.Y.

Yeniden Doğmuş Gibi

…Yeniden Doğmuş Gibi…

Battaniye altı, titreyerek uyanılan günlerden sonra,
Şubat güneşinin yüzümüzden makas aldığı günlere geldik.
Bulutlar, yaz bulutu gibi serilmişler masmavi gökyüzüne.
Sanki ilkbaharın ilk günleriymiş gibi,
Sanki fesleğenlerim yeniden çiçek açacakmış gibi,
Sanki bütün virüsler, bütün hastalıklar bitmiş gibi.
Sanki hayat, yeniden doğmuş gibi bir gün bugün.
Cemre.Y.

En Şefkatli Özürler

…En Şefkatli Özürler...

Önce, nicedir, sürgüleri lime lime dökülmekte olan,
Yüreğimin kilidinin pasını sildim güzelce.
Sonra, bol sirkeli, bol çamaşır sulu yara bantlarıyla,
Kalbimin bütün odalarını tertemiz, mis, temizledim iyice.
Dudağımın kenarındaki uçuğa,
Sıcak kahve telvesi sürdüm özenle.
Zorla da olsa, aynaya, gülümseyen iki gözümü astım.
Kendime dair en şefkatli özürlerimi,
Tavuk suyuna çorba yaptım.
Korkularımla yüzleşmeye hazırdım,

Covid pozitif olsam ne yazar!
Cemre.Y.

Bir Tutam Hayal Bile Kuramıyoruz

…Bir Tutam Hayal Bile Kuramıyoruz…

Ben...
Sana sığındım da!
Sen kendini sana "Dert" mi oldum sandın!
Geçmez!
Derin suların asi Don Kişot'u!
Diğer yara izleri gibi, geçmeyenler gibi,
Geçmez!
Sana da meydan okuyorum.
Bütün azalarım parçalansa da!
Senden sonram, yok nasıl olsa.
Sınır sensin,
Gerisi öte dünya!
Oysa sesin…
Dünyadaki bütün sakinleştiricilerden de,
Çok üstün bir güven'di.
Bana yetti.
Sana dar geldi.
Suskunluğun kabulümdür.
Sen sustukça da bu, böyle olacak!
Sen benim hayatımda ilk kez gördüğüm,
Koca bir ömre bedel,
Masalımsı bir rüya olarak kalacaksın.
Oysa daha sana...
"Gel sevdiceğim uykum ol.
Uzan göz kapaklarıma kirpiklerim yorganın olsun kaşlarım yastığın,
İyi ki varsın!" diyecektim.
Sahi!
Nerede kaldı o, zamanlı zamansız,
Bana şekerden kuleler yapanlar!
Şimdilerde her yer,
Bitterli çikolata rengi, çamur eziği.
Artık, şöyle bir ağız dolusu…
Bir tutam hayal bile kuramıyoruz ne yazık ki!
Cemre.Y.

Seven Sevdiğine Söylesin Bence!

...Seven Sevdiğine Söylesin Bence!...

O değil de, kaç yıl oldu,

Sevdiceklerimizle,

Şöyle yürek yüreğe sarılmayalı,

Ama öyle böyle değil ha!

Sarılmak dedimse,

Şöyle...

Kaburga kemiklerini falan kıtlatırcasına.

Kokusunu, burnunun direğine çekmelisinden,

Bir yandan da,

Biriktirilen bütün özlemlerle beraberce,

Şöyle şapur şupur öpmeli falan yani!

Kaç ay, kaç hafta, kaç gün,

Kaç saat, kaç dakika, kaç salise oldu ha!

Hani kıyamet günü,

Seven sevdiğini tanımaz gelecekti ya!

Kaç zaman oldu,

Şu Covid ve varyantlarından sebep,

Göz göze bile değdirmeye korktuğumuz, kaç an geçti.

Yeter be.

Seven sevdiğine söylesin bence!

Sarılmasak da olur, koklamasak da,

Ne bileyim, öpmesek de olur da.

Bir şekilde...

Seven, sevilene, sevdiğini hissettirsin bence.

Cemre.Y.

Güneşi Bekleyeceğim

…Güneşi Bekleyeceğim…

Artık!
Her şey, yerli yerinde…
Gri duvarlarından,
Kendine bent yapanım,
Renkleri tanısın!
Renklerinden yorulanım,
Şeffaf yağmurlarla arınsın.
Ben mi?
Güneştir benim gezegenim.
Her yağmur damlasına,
Her kar tanesine inat!
Güneşi bekleyeceğim.
Cemre.Y.

Öylece Gitti

…Öylece Gitti...

Ve sonra kadının biri,
Çivit mavisi gözlerini, gökyüzüne asıp
Ülkemin her yerinde lapa lapa karlar yağarken,
Soğuğa falan aldırman,
Öylece gitti.
Oysa daha birkaç zaman önce ne de güzel yaşıyordu....
Hayatın hepsini birden ne de çok seviyordu....
Dört yapraklı yoncanın yaprağından biri dondu.
Bugün Fatma Girik öldü.
Boğazımda bir yumru!
Hani "Işıklar içinde uyu!" falan desem…
İki metre mezarın altında, bu soğukta,
Işık mı kalır!
Yutkunamıyorum ki yutkunsam.
Rahmetli anacığım da üşüyor mudur acaba!
Yoksa çoktan mı gittiler cennet denen o evrene.
Cemre.Y.

Kar Sessizliği...

…Kar Sessizliği…

Kim bilir ne zamandır,
Güne gülümseyerek uyanmamıştı kadın.
Yüzüne yapışmış tebessümle yatağından kalktı.
Aç karnına içilecek ilaçlarını içti, bir sigara yaktı.
Nasıl olsa günlerden pazardı,
Telaşsız adımlarla sade kahvesini yapıp salona geçti.
Penceresini araladığında fark etti kar sessizliğini.
İstanbul, gelinliğini giymiş, çatılara duvaklarını asmıştı.
Terasındaki limon ağacının yapraklarına,
Lapa lapa karlar konmuştu.
Gül dalındaki goncayı da ihmal etmeden,
Hepsine teker, teker "Günaydın"lı bakışını sundu.
Hava ılımış, zemheri ayazı dinmişti.,
Koltuğuna yerleşip, ayaklarını sehpasına uzattı.
En kısığa aldığı elektrik sobasının karşısında,
Kendi kendisinin yüreğinin de ısıttığını hissetti.
Penceresinden gökyüzüne baktığında,
Gökyüzünden ahenkle süzülen,
Lapa lapa yağan karlara teşekkür etti.
Ne trafik sesi kalmıştı, ne korna sesi,
Ne de sinirli insanların öfkeli sesi,
Çok şükür kırılmıştı hepsinin kötücül sesi.
Sokağında sadece, çocukların sevinçli sesleri vardı.
İçindeki kavgalar da nihayet son bulmuştu.
Ne yetişemediği bir şey kalmıştı.
Ne de yetemediği herhangi biri!
Oturduğu yerden usulca kalktı,
Bir fincan çay daha koydu kendisine.
Daha kahvaltıya zamanı vardı.
Bugün pazardı.
Seyredilmesi gereken karlar vardı.
Duyulması gereken sessizliğin huzurlu sesi vardı.
Cemre.Y.

Kendine İyi Bak Bence!

…Kendine İyi Bak Bence!…

Hastalık kol geziyor yosun gözlüm, zemheri günler bunlar.
Covid denilen bela bile, hala ayrılıyor katrelerce.
Yüreğin de üşüyordur şimdi senin, kendine iyi bak bence!
Cemre.Y.

Menekşeler

…Menekşeler…
Sen...
Menekşelerini okşar, severdin,
Ben...
Menekşelerini sevmeni.
Onların yerine…
Beni sevebilme ihtimalinden bile,
Menekşelerini sevmeni daha çok severdim!
Sen hep...
Bütün, o ektiğin çiçeklerini...
Rahminden çıkanlardan daha çok!
Çok daha çok, severdin ya hani.
İşte tam da bu yaramdan,
Sen...
Menekşelerini okşar, severdin,
Ben...
Menekşelerini sevmeni.
Cemre.Y.

Meğerki Uyanmışsak Yeni Güne

...Meğerki Uyanmışsak Yeni Güne...

Mademki cümlelerimiz,
Rüzgarda salınan gazel gibi boşa gidiyorsa.
Sonbahara savurmaya gerek yok!
Ki zaten önü sonu kara kışsa...
İlkbahar da gelir elbet!
Cümle kelimelerimizi
Bir de, elma çiçeklerine sarf ederiz bizde!
Duyarsa "Elma!" olur, çıkıverir ortaya.
Duymazsa çilek çiçeklerine şiir ederiz,
Olmadı erik çiçekleriyle kiraz çiçeklerine!
Hala, daha da duyamazsa!
Artık ona dair,
Hiçbir mevsimin hükmü yok bana!
Gitmedim de, kalmadım da.
Neyse bugün Pazar.
Çatıların kiremitlerinde kırağı var.
Az evvel, güneş çıktı geldi salına salına,
Donmuş bacaların saçaklarını okşamakta.
Sonra sıra fesleğenimle,
Sardunyamın yapraklarına gelecekmiş.
Hazır gelmişken de evimin içine gelip,
Benimle bir iki hasbıhal edip gidecekmiş.
Sade kahvemin sırasının geçmesi önemli değilmiş,
Bir fincan çay, bir gülümseme, sohbeti bal eylermiş.
Meğerki uyanmışsak yeni güne...
Her türlü yaşamaya değermiş.
Cemre.Y.

Nasıl Da Kıymışlar

…Nasıl Da Kıymışlar…

Nerede yanmış senin, elin, yüzün, ağzın gözün a çocuğum!
Ulaşılmaz mı ki şimdi kimselerine, yok mu senin, anan, baban, akraban?
Rahat dur hele, değme göğsüne, su toplamış işte!
Terk edip kaçtığın kimlerdi a çocuğum, kimlerden korktun sen?
Etmişler edeceklerini de, nasıl da kıymışlar sana!
Nasıl geçer ki bundan sonra, bunca yanıklarla ömrün!
Cemre.Y.

Geçip Giden Yılların Ardından

…Geçip Giden Yılların Ardından...

"Günüm'e gelmedin,
Belki düş'üme gelirsin.
Uykuya teslim ediyorum gözlerimi,
Sakın ha!
Gelirken,
Papatyalarımı unutma!" demiştim ama!
Geçip giden yılların ardından…
Artık kır çiçeklerinin,
Hepsinin birden kokusu yok oldu.
Ortalık, yapay, sanal çiçeklerle doldu.
Gelme yani!
Bir papatyanın yaprağının kokusuydu özlediğim.
Onu koparırken katlanan çimen kokusuydu.
Şimdilerde, o da kalmadı.
Artık gelmene gerek yok yani!
Cemre.Y.

Tepeden Tırnağa

…Tepeden Tırnağa…

Şimdi.
Huzurunun hamağında salla beni usulca,
Dokunmaya kıyamayarak okşa saçlarımı.
Sevgili cümleler kur bana!
Denizin kumsala,
İnceden vuran dalga sesleri gibi olsun.
Geçmişin…
Fırtına sonrasından arındır ruhumu, sana boya!
Rengarenk sen koksun dudaklarım kelebek öpücüklerinle.
Sonra tenimi seninle giyindir,
Tepeden tırnağa sen koksun terim.
Cemre.Y.

Sevdiceğinle Uyanacaksın

…Sevdiceğinle Uyanacaksın…
Mevsimsiz denizi sıcak olan yerlere gideceksin.
Umurunun dışında olacak ayaz günler, geceler.
En iyisi uzatıp ayaklarını,
Gözlerini kapatacaksın.
Kumların sıcaklığını hissedeceksin sırtında
Voyage müzikleri ile huzurun dinginliğinde,
Ayaklarına denizin serinliği dokunacak!
Bir buse konduracak sevdiceğin dudaklarına!
Uyanmak gerekiyorsa her sabah,
Sevdiceğinle uyanacaksın.
Cemre.Y.

Yeter Ki Yüzü Gülsün Diye

…Yeter Ki Yüzü Gülsün Diye…
Ve sonra…
Bir ses duyarsın taa uzaklardan…
Yanındadır o ses'in sahibi…
Yüreğiyle yüreğindedir…
Geceden kara hüznündeki güneşindir o anda!
Uzaklardan da olsa, çırpınırsın,
Çareler, çözümler ararsın.
Yeter ki yüzü gülsün diye.
Çünkü o gülünce,
Yosun gözleri maviye çalar,
Işıltısı güneş gibi aydınlatır.
Çünkü o gülünce,
Dudağına yakın yerinde yüzünün,
Gül kıvrımlı gamzeler açar,
Renkleri bahar gibi ışıldar.
Cemre.Y.

Şiirlerim Var Artık Benim

…Şiirlerim Var Artık Benim…

Memleketlerim var artık benim!
Neresinde istersem huzura konaklayabileceğim!
Yollarım var artık benim!
İster gazel yapraklarını savururum,
İster çiçek bahçelerinde polen savururum!
Şiirlerim var artık benim!
İçinde kavrulan tek bir yürek olmayan
İçinde sen olmayan ne varsa
Her şeyim var artık benim.
Cemre.Y.

Selam Olsun

…Selam Olsun…

Keyfim, rafadan yumurta istedi,
Kahyası, biraz peynir ve zeytin.
Bana taze demlenmiş çay yeterdi
Üçümüz kahvaltı ediyoruz...
Yalnız ve çaresiz kalacak,
Düşüp yıkılacak diyenlere selam olsun.
Ha ayrıca…
Gözünü sade Türk Kahvesiyle açanlara,
Sade Türk Kahvesinin yanında,
Derin bir nefes sigara çekenlere,
Ve tiroid ilaçlarına ve mide koruyuculara,
Ve kahvaltı sonrası kolestrolle birlikte,
Hiç sevemediği şekerinin ilaçlarına,
Eriyen kemiklerine, dizinin sıvı kaybına,
Ama en çok…
Ara ara vuran yürek yangısıyla,
Ertesi güne gözünü,
İnadına, gülümseyerek açana da selam olsun!
Cemre.Y.

Eyvallah!

…Eyvallah!...

"Eyvallah!"a…
Çok mu çok hassasım.
Evirir çevirir,
Her yanıma…
Her anıma kullanabilirim.
"Gel" derim,
"Git" derim,
"Umurum değilsin!" derim
Ve hepsini bir tek…
"Eyvallah!"la derim.
Sen hangi anlamda dedin,
Ne bileyim?
Cemre.Y.

Neredesin

…Neredesin?...

Ahh!

Benim karadan kara,

Gökkuşağına sevdalı ipek böceğim!

Güneşe meftun, saklı, sevdalı yüreğim!

Herkes sanıyor ki,

Sadece kendi canlarından hücreler dolusu etleri ölüyor!

Yüreğinin,

Yüreğimin üzerindeki atışını özlediğim…

Neredesin?

Cemre.Y.

Geçti Mi, Bitti Mi?

…Geçti Mi, Bitti Mi?...
Geçmişe gülümseyip,
Kötü bile bitse…
Pişmanlık duymadan bakabilirsek geçmiş olur.
Yoksa geçmemişler,
Arada kanayan bir yara olur!
Geçti mi, bitti mi?
Cemre.Y.

Darmadağınık Ettin Ya Beni!

...Darmadağınık Ettin Ya Beni!...
Yok!
Sadece yüreğimden vurulmadım!
Bu sefer bütün azalarım, birer birer
Öylece vedalaşmadan ayrıldılar yerlerinden,
Hiçbir hücremi, acıtmadan öylece saçıldılar etrafa!
Darmadağınık ettin ya beni!
Dağılsınlar bütün azaların senin de emi?
Merak etme kıyamam ben!
Toplarım onları da yerlerden!
Bir yerim fena sancıyor da,
Senden sonra bulamadım,
Kalbim nereye saçılmıştı!
Cemre.Y.

Hep Sıfırdan

…Hep Sıfırdan…

Şimdi...
Bana soruyorlar;
"Güven kalenin zincirlerinin kilidi nerede?"
Diyemiyorum hiç kimseme!
Oysa cevabı oldukça basit hem de onlarca sene!
"Yüreğimin çiziği…
Yutmuş!" diyemiyorum.
Oysa…
Dese ki…
"Ölüm sana yakışmaz ey sevdiceğim,
Hem de hiç yakışmaz!
Üstüne bol gelir, eğreti durur.
Gel, seni ölüme razı edenlerin,
Cenaze namazlarını beraberce kılalım." dese.
Sıfırdan başlamalara alışık bu yürek....
Hayatı da sıfırdan alabilirim ansızın!
Demedi.
Neyse ki, şükür ki!
Eksiye düşecek kadar eksilmedim kendimden hiç!
Hep sıfırdan...
Hep sıfırdan...
Kimse yoksa ben,
Bana hep var’ım!
Cemre.Y.

Özledim Lan!

..Özledim Lan!...

Hani, boğazının bir boğumunda kalır nefesin,
Yut-ku-na-maz-sın!
Hani, burnunun direğine,
Bir sızı yerleşiverir de,
Ağ-la-ya-maz-sın!
Özledim lan!
Hem de nefessiz özledim.
Yüzsüz, resimsiz, vücutsuz'umu!
Olmayan'ımı, seni,
Şerefsizim çok özledim.
Cemre.Y.

Helal Olsun

...Helal Olsun...

Senden sonra kimin saçlarına dokunmaya kalksam!
Diken gibi batıyorlar ellerime,
Kimin boynundan koklamaya kalksam!
Ayrılık kokuyorlar...
Senden sonramı da alıp gitmişsin ya benden,
Hem de ikinci kere!
Helal olsun çocuk!
İnandıramıyorum kimseye!
Seni ve beni aynı anda tanıyan,
Hiç kimsemize inandıramıyorum,
Bizi ikinci kez, içimizden, kırıp, döküp gittiğine.
Helal olsun çocuk!
Ömrümü ömrüme çok gördüğün için,
Sana dairliğimi yok sayıp,
Bu sefer…
İçimin içinin bütün canlarını,
Haramiler gibi devirip,
Kapı, kilit ne varsa yıkıp da gittin ya!
Sana da helal olsun.
Cemre.Y.