Meğerki Uyanmışsak Yeni Güne

...Meğerki Uyanmışsak Yeni Güne...

Mademki cümlelerimiz,
Rüzgarda salınan gazel gibi boşa gidiyorsa.
Sonbahara savurmaya gerek yok!
Ki zaten önü sonu kara kışsa...
İlkbahar da gelir elbet!
Cümle kelimelerimizi
Bir de, elma çiçeklerine sarf ederiz bizde!
Duyarsa "Elma!" olur, çıkıverir ortaya.
Duymazsa çilek çiçeklerine şiir ederiz,
Olmadı erik çiçekleriyle kiraz çiçeklerine!
Hala, daha da duyamazsa!
Artık ona dair,
Hiçbir mevsimin hükmü yok bana!
Gitmedim de, kalmadım da.
Neyse bugün Pazar.
Çatıların kiremitlerinde kırağı var.
Az evvel, güneş çıktı geldi salına salına,
Donmuş bacaların saçaklarını okşamakta.
Sonra sıra fesleğenimle,
Sardunyamın yapraklarına gelecekmiş.
Hazır gelmişken de evimin içine gelip,
Benimle bir iki hasbıhal edip gidecekmiş.
Sade kahvemin sırasının geçmesi önemli değilmiş,
Bir fincan çay, bir gülümseme, sohbeti bal eylermiş.
Meğerki uyanmışsak yeni güne...
Her türlü yaşamaya değermiş.
Cemre.Y.

Nasıl Da Kıymışlar

…Nasıl Da Kıymışlar…

Nerede yanmış senin, elin, yüzün, ağzın gözün a çocuğum!
Ulaşılmaz mı ki şimdi kimselerine, yok mu senin, anan, baban, akraban?
Rahat dur hele, değme göğsüne, su toplamış işte!
Terk edip kaçtığın kimlerdi a çocuğum, kimlerden korktun sen?
Etmişler edeceklerini de, nasıl da kıymışlar sana!
Nasıl geçer ki bundan sonra, bunca yanıklarla ömrün!
Cemre.Y.

Geçip Giden Yılların Ardından

…Geçip Giden Yılların Ardından...

"Günüm'e gelmedin,
Belki düş'üme gelirsin.
Uykuya teslim ediyorum gözlerimi,
Sakın ha!
Gelirken,
Papatyalarımı unutma!" demiştim ama!
Geçip giden yılların ardından…
Artık kır çiçeklerinin,
Hepsinin birden kokusu yok oldu.
Ortalık, yapay, sanal çiçeklerle doldu.
Gelme yani!
Bir papatyanın yaprağının kokusuydu özlediğim.
Onu koparırken katlanan çimen kokusuydu.
Şimdilerde, o da kalmadı.
Artık gelmene gerek yok yani!
Cemre.Y.

Tepeden Tırnağa

…Tepeden Tırnağa…

Şimdi.
Huzurunun hamağında salla beni usulca,
Dokunmaya kıyamayarak okşa saçlarımı.
Sevgili cümleler kur bana!
Denizin kumsala,
İnceden vuran dalga sesleri gibi olsun.
Geçmişin…
Fırtına sonrasından arındır ruhumu, sana boya!
Rengarenk sen koksun dudaklarım kelebek öpücüklerinle.
Sonra tenimi seninle giyindir,
Tepeden tırnağa sen koksun terim.
Cemre.Y.

Sevdiceğinle Uyanacaksın

…Sevdiceğinle Uyanacaksın…
Mevsimsiz denizi sıcak olan yerlere gideceksin.
Umurunun dışında olacak ayaz günler, geceler.
En iyisi uzatıp ayaklarını,
Gözlerini kapatacaksın.
Kumların sıcaklığını hissedeceksin sırtında
Voyage müzikleri ile huzurun dinginliğinde,
Ayaklarına denizin serinliği dokunacak!
Bir buse konduracak sevdiceğin dudaklarına!
Uyanmak gerekiyorsa her sabah,
Sevdiceğinle uyanacaksın.
Cemre.Y.

Yeter Ki Yüzü Gülsün Diye

…Yeter Ki Yüzü Gülsün Diye…
Ve sonra…
Bir ses duyarsın taa uzaklardan…
Yanındadır o ses'in sahibi…
Yüreğiyle yüreğindedir…
Geceden kara hüznündeki güneşindir o anda!
Uzaklardan da olsa, çırpınırsın,
Çareler, çözümler ararsın.
Yeter ki yüzü gülsün diye.
Çünkü o gülünce,
Yosun gözleri maviye çalar,
Işıltısı güneş gibi aydınlatır.
Çünkü o gülünce,
Dudağına yakın yerinde yüzünün,
Gül kıvrımlı gamzeler açar,
Renkleri bahar gibi ışıldar.
Cemre.Y.

Şiirlerim Var Artık Benim

…Şiirlerim Var Artık Benim…

Memleketlerim var artık benim!
Neresinde istersem huzura konaklayabileceğim!
Yollarım var artık benim!
İster gazel yapraklarını savururum,
İster çiçek bahçelerinde polen savururum!
Şiirlerim var artık benim!
İçinde kavrulan tek bir yürek olmayan
İçinde sen olmayan ne varsa
Her şeyim var artık benim.
Cemre.Y.

Selam Olsun

…Selam Olsun…

Keyfim, rafadan yumurta istedi,
Kahyası, biraz peynir ve zeytin.
Bana taze demlenmiş çay yeterdi
Üçümüz kahvaltı ediyoruz...
Yalnız ve çaresiz kalacak,
Düşüp yıkılacak diyenlere selam olsun.
Ha ayrıca…
Gözünü sade Türk Kahvesiyle açanlara,
Sade Türk Kahvesinin yanında,
Derin bir nefes sigara çekenlere,
Ve tiroid ilaçlarına ve mide koruyuculara,
Ve kahvaltı sonrası kolestrolle birlikte,
Hiç sevemediği şekerinin ilaçlarına,
Eriyen kemiklerine, dizinin sıvı kaybına,
Ama en çok…
Ara ara vuran yürek yangısıyla,
Ertesi güne gözünü,
İnadına, gülümseyerek açana da selam olsun!
Cemre.Y.

Eyvallah!

…Eyvallah!...

"Eyvallah!"a…
Çok mu çok hassasım.
Evirir çevirir,
Her yanıma…
Her anıma kullanabilirim.
"Gel" derim,
"Git" derim,
"Umurum değilsin!" derim
Ve hepsini bir tek…
"Eyvallah!"la derim.
Sen hangi anlamda dedin,
Ne bileyim?
Cemre.Y.

Neredesin

…Neredesin?...

Ahh!

Benim karadan kara,

Gökkuşağına sevdalı ipek böceğim!

Güneşe meftun, saklı, sevdalı yüreğim!

Herkes sanıyor ki,

Sadece kendi canlarından hücreler dolusu etleri ölüyor!

Yüreğinin,

Yüreğimin üzerindeki atışını özlediğim…

Neredesin?

Cemre.Y.

Geçti Mi, Bitti Mi?

…Geçti Mi, Bitti Mi?...
Geçmişe gülümseyip,
Kötü bile bitse…
Pişmanlık duymadan bakabilirsek geçmiş olur.
Yoksa geçmemişler,
Arada kanayan bir yara olur!
Geçti mi, bitti mi?
Cemre.Y.

Darmadağınık Ettin Ya Beni!

...Darmadağınık Ettin Ya Beni!...
Yok!
Sadece yüreğimden vurulmadım!
Bu sefer bütün azalarım, birer birer
Öylece vedalaşmadan ayrıldılar yerlerinden,
Hiçbir hücremi, acıtmadan öylece saçıldılar etrafa!
Darmadağınık ettin ya beni!
Dağılsınlar bütün azaların senin de emi?
Merak etme kıyamam ben!
Toplarım onları da yerlerden!
Bir yerim fena sancıyor da,
Senden sonra bulamadım,
Kalbim nereye saçılmıştı!
Cemre.Y.

Hep Sıfırdan

…Hep Sıfırdan…

Şimdi...
Bana soruyorlar;
"Güven kalenin zincirlerinin kilidi nerede?"
Diyemiyorum hiç kimseme!
Oysa cevabı oldukça basit hem de onlarca sene!
"Yüreğimin çiziği…
Yutmuş!" diyemiyorum.
Oysa…
Dese ki…
"Ölüm sana yakışmaz ey sevdiceğim,
Hem de hiç yakışmaz!
Üstüne bol gelir, eğreti durur.
Gel, seni ölüme razı edenlerin,
Cenaze namazlarını beraberce kılalım." dese.
Sıfırdan başlamalara alışık bu yürek....
Hayatı da sıfırdan alabilirim ansızın!
Demedi.
Neyse ki, şükür ki!
Eksiye düşecek kadar eksilmedim kendimden hiç!
Hep sıfırdan...
Hep sıfırdan...
Kimse yoksa ben,
Bana hep var’ım!
Cemre.Y.

Özledim Lan!

..Özledim Lan!...

Hani, boğazının bir boğumunda kalır nefesin,
Yut-ku-na-maz-sın!
Hani, burnunun direğine,
Bir sızı yerleşiverir de,
Ağ-la-ya-maz-sın!
Özledim lan!
Hem de nefessiz özledim.
Yüzsüz, resimsiz, vücutsuz'umu!
Olmayan'ımı, seni,
Şerefsizim çok özledim.
Cemre.Y.

Helal Olsun

...Helal Olsun...

Senden sonra kimin saçlarına dokunmaya kalksam!
Diken gibi batıyorlar ellerime,
Kimin boynundan koklamaya kalksam!
Ayrılık kokuyorlar...
Senden sonramı da alıp gitmişsin ya benden,
Hem de ikinci kere!
Helal olsun çocuk!
İnandıramıyorum kimseye!
Seni ve beni aynı anda tanıyan,
Hiç kimsemize inandıramıyorum,
Bizi ikinci kez, içimizden, kırıp, döküp gittiğine.
Helal olsun çocuk!
Ömrümü ömrüme çok gördüğün için,
Sana dairliğimi yok sayıp,
Bu sefer…
İçimin içinin bütün canlarını,
Haramiler gibi devirip,
Kapı, kilit ne varsa yıkıp da gittin ya!
Sana da helal olsun.
Cemre.Y.

Yazık Olur

…Yazık Olur…

Vicdan, azizim!
Geceleri güne karıştırır,
Günü ise kara geceye...
Benim vicdanım
Tek bir soru işareti olmaksızın,
Huzurlu bir ninni söylerken!
Başkalarının vicdanları,
Yüreği ve beyni delen,
Koca bir çığlık olur!
Dert olur, yara olur,
Geç kalınmış aflara,
Yazık olur!
Cemre.Y.

Ne Çok Unuttum Sevmeyi, Sevilmeyi

…Ne Çok Unuttum Sevmeyi, Sevilmeyi…

Bir damla mutluluk için, çok keder ödedim!
O bir damlanın bedeliyse,
Okyanus kadar gözyaşı oldu.
Oysa şimdi,

Ne çok unuttum sevmeyi, sevilmeyi.
Bir yanım hazanı ve hüznü dinler,
Bir yanım baharı ve yazı özler.
Cemre.Y.

Biliyorum Acır

…Biliyorum Acır…

İnsanın içi,
Hiç bağırsaklarına kadar acır mı?
Annemden biliyorum acır!
Kendimden biliyorum acır!
Acı bile yüreğimin sızısına dayanamaz, acır!
Cemre.Y.

Senden Sonra

…Senden Sonra…

Bazı aşklar öylece vazgeçiştir!
Ağır yaralarım ve susmalarım oldu mesela!
Senden sonra
Sarıldım ve kucakladım sensizliğe dair ne varsa!
Lakin, yine de, her şeye rağmen,
Sus zamanlı sevmelerim vardır benim,
Öyle her yürek kaldıramaz.
Cemre.Y.

Bekletme

…Bekletme…

Yüreğimdeki kelebekleri öldürme sevgilim,
Güneşimi söndürme!
Yeter artık bekletme!
Yokluğunun ardından bakmaktan kör oldu gözlerim.
Cemre.Y.

Sus Olur Kelimeler

…Sus Olur Kelimeler…

Bazen yazar da yazarsın,
"Sus!" olur kelimeler.
Görünmez raptiyelerle susturulduğun cümleler,
Konamaz asıl konması gereken yerlere.
Ya, yine, sessizce suskunluğunu giyinir…
Ya da yeniden yakarsın.
Sen en çok yakmalara alışıksın!
"Kül, toz gibi değildir a yavrucağım,
Yeniden hayat bulamaz." dediğimi ise hep hatırla!
Kelimeler…
Canlıdırlar…
Yazılırken acımışlarsa canlarının kırıkları,
Yanarlarken de hayallerinin kırıklarıyla beraber acırlar.
Sen gittin, beni yine yaktın,
Bense bütün hikayemi.
Güya bu sefer, bütün acı anı yüklerimin küllerini,
Denize atacaktım ya hani,
Martılar görürse,
Geçmişleri acır diye kıyamadım!
Sen, beni yaktın, ben kitabımı.
Ateşler göğünü sardığında,
Öldüm sanacaksın ya!
Korkma!
Doğdum, yeniden.
An'dan öncem yok artık!
Bazen, sonu harlı ateşler de olsa,
Yazar da yazarsın,
"Sus!" olur kelimeler de,
Dönüp tek bir cümle ses eylemezsin.
Öyle gerekir bazen.
Cemre.Y.

Gökkuşağı

...Gökkuşağı...

Yağmur sonrası güneşim açmış,
Yumuşacık bir rüzgar sarı saçlarımı savurmakta...

Mademki, geceki kederime rağmen, güne uyandım,
"Bir yerlerde gökkuşağı bile vardır." diyecek kadar umuttayım.
"O değil de, şimdi takacaksın koluna sevdiceğini,
Rüzgar yanaklarını okşarken, sabah yürüyüşü yapacaksın.
Sonra eve dönüp yine sevişeceksin." diyorum.
"Çok bir aşk böcüğü gördüm seni." diyor arkadaşım!
"Güneş ve rüzgarın bir arada olduğu her gün,
Ben böyle değil miyim?
Tek sorun, uzun zamandır tek olmam!" diyorum.
Gülüşüyoruz...
Cemre.Y.

Gider Kadın

…Gider Kadın…
Ne vedalar ettim sevdama…
Sitemli, ünlemli, soru işaretli gidişlerdi hep!..
Bir bakışı gözlerinden yüreğine akan,
Bir tek tatlı sözü, bir tek ses tınısına,
Affedişlerle yeniden başlayan, o yürek sancısı.
Oysa bir tek aldatılışla,
Bakışsız, işaretsiz ve harfsiz gider kadın.
Yeter ki inansın,
Artık onda bir değerinin kalmadığına.
Yeter ki inansın,
Güveninin de yeterince kırıldığına.
Ondaki yokluğuna inandığında vazgeçer kadın,
Bir tek kerecik daha olsa sarılıp, onu koklamaktan.
Bir tek kerecik daha olsa gözünü gözüne değdirmeden.
Bir tek sitem dahi demeden,
"Gidiyorum" bile demeden,
Anahtarı içeride bırakır ve kapıyı usulca yüzüne çeker ve....!
Gider kadın!...
Cemre.Y.

Ah Be Ciğerimin Çiziği

…Ah Be Ciğerimin Çiziği…
Vaktiyle…
Kirpiklerinin ucundan tel tel öptüğüm,
Dudaklarım özledi buseleşmelerimizi.
Vaktiyle…
Saçlarının güneş tellerini,
Burnumun direğine hızmaladığım,
Burnum özledi sarılıp sarılıp koklaşmalarımızı.
Ah be ciğerimin çiziği…
Yine hangi çıkmaz sokak arasında,
Ansızın, sızı sızı kaybettik biz, bizi.
Cemre.Y.

Gittiler

…Gittiler…

Biz, hiç kimseden geçip gitmedik ki cancağızım.
Han, biz olduk hep!
Hep onlar bizden geçip gittiler.
Hancılar gittiler…
Yolcular gittiler…
Yollar bile gittiler de…
Yüreğimizin boyası dökülmüş,
Sarı odalarında yaşıyor her birinin anıları.
Ömrümüz böyle geçti be cancağızım...
Hayallerimiz ve kırıkları ile...
Biz topladıkça can parçalarımızı yerlerden,
Koca bir sıfırla çarptı her gelen!
Cemre.Y.

Hayat Kırık

…Hayat Kırık…

Bazı insanlar, siz hiç farkında olmadan…
Hayal kırıklıklarınız olmak için girer dünyanıza,
Bazıları ise, hayat kırıklıkları için!
Can kırıklarınızdan, artık çok yorulduğunuzda da,
Her şeye "Eyvallah" demeyi öğrendiğinizde,
Başlarsınız, nihayet, kendiniz için yaşamaya.
Cemre.Y.

Günaydın Sevgili Kendim

…Günaydın Sevgili Kendim…

Her ne kadar...

Dünkü gibi güneşli bir sabaha uyanmamış olsam da,
Puslu, gri, yağmurlu bir pazara uyandığıma inanamasam da,
Yine de,

Hala,

İnadına,
"Günaydın sevgili kendim." dedim bedenime.
Ruhumu hiç sorma!
Kırık bir sazın tam bağrında,
Kopmuş bir tel gibi boşluğa salım salım salınmakta.
Neyse,

İyisi mi, gidip, fesleğenimin saçlarını okşayayım ben.

Cemre.Y.

Pes Etmek Değildir Bu!

…Pes Etmek Değildir Bu!...
İnsanlar…
Artık kolayca vazgeçilebilir olduklarını hissettikleri zaman,
Kalpleriyle beraber, umutları ve güvenleri de kırılır,
Ve eninde sonunda,
Kendilerinden vazgeçmeye meyilli olanlardan vazgeçerler,
Pes etmek değildir bu!
Durumu kabullenmek ve ruhunda sindirebilmektir.
Cemre.Y.

Bir Kere De Olsun

…Bir Kere De Olsun…

Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Şöyle ağız dolusu bir yaz gülüşü sığdırsın dudaklarıma,
Boynumdaki kuş tüylü kolyeler uçuşsun.
Rengarenk ojelerim, parmaklarımdaki yüzükleri kıskansın.
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
O benim, en güvenli limanım olsun.
Karnımdaki gebe izleri teker teker yok olsun.
Eşim, dostum demeden,
Hazımsızım, seni bana çok görenim demeden,
Senin içimdeki varlığını kutsasın.
Benim içindeki varlığımı kutsasın.
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Her yeni güne gülümseyebildiğim kadar,
Acımın acı,
Sancımın da sancı olduğunu anlayacak kadar ben olsun!
En nihayetinde…
Sevdiğim kadar sevilmeliyim ben de.
Hem de…
En sevdiceğimce!
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Ben onun gözlerinin yosununda boğulmaya razıyken,
O, benim en sadık limanım olsun.
Cemre.Y.

Gitmek Gerekir Bazen

…Gitmek Gerekir Bazen…
Gitmek gerekir bazen,
Her şeye biraz es verip öylece gitmek gerekir.
Yüreğinin telleri senin için hiç titrememiş bir kalpten,
Güvenini en fedakar yerinden kırıp,
Hırçın bir rüzgarla toz ettiği bir bedenden,
Senin, onu sevmelerinin anlamını bile unutan,
Kadrini kıymetini bilmeyen herkesten,
Gitmek gerekir bazen.
Cemre.Y.