Darmadağınık Ettin Ya Beni!

...Darmadağınık Ettin Ya Beni!...
Yok!
Sadece yüreğimden vurulmadım!
Bu sefer bütün azalarım, birer birer
Öylece vedalaşmadan ayrıldılar yerlerinden,
Hiçbir hücremi, acıtmadan öylece saçıldılar etrafa!
Darmadağınık ettin ya beni!
Dağılsınlar bütün azaların senin de emi?
Merak etme kıyamam ben!
Toplarım onları da yerlerden!
Bir yerim fena sancıyor da,
Senden sonra bulamadım,
Kalbim nereye saçılmıştı!
Cemre.Y.

Hep Sıfırdan

…Hep Sıfırdan…

Şimdi...
Bana soruyorlar;
"Güven kalenin zincirlerinin kilidi nerede?"
Diyemiyorum hiç kimseme!
Oysa cevabı oldukça basit hem de onlarca sene!
"Yüreğimin çiziği…
Yutmuş!" diyemiyorum.
Oysa…
Dese ki…
"Ölüm sana yakışmaz ey sevdiceğim,
Hem de hiç yakışmaz!
Üstüne bol gelir, eğreti durur.
Gel, seni ölüme razı edenlerin,
Cenaze namazlarını beraberce kılalım." dese.
Sıfırdan başlamalara alışık bu yürek....
Hayatı da sıfırdan alabilirim ansızın!
Demedi.
Neyse ki, şükür ki!
Eksiye düşecek kadar eksilmedim kendimden hiç!
Hep sıfırdan...
Hep sıfırdan...
Kimse yoksa ben,
Bana hep var’ım!
Cemre.Y.

Özledim Lan!

..Özledim Lan!...

Hani, boğazının bir boğumunda kalır nefesin,
Yut-ku-na-maz-sın!
Hani, burnunun direğine,
Bir sızı yerleşiverir de,
Ağ-la-ya-maz-sın!
Özledim lan!
Hem de nefessiz özledim.
Yüzsüz, resimsiz, vücutsuz'umu!
Olmayan'ımı, seni,
Şerefsizim çok özledim.
Cemre.Y.

Helal Olsun

...Helal Olsun...

Senden sonra kimin saçlarına dokunmaya kalksam!
Diken gibi batıyorlar ellerime,
Kimin boynundan koklamaya kalksam!
Ayrılık kokuyorlar...
Senden sonramı da alıp gitmişsin ya benden,
Hem de ikinci kere!
Helal olsun çocuk!
İnandıramıyorum kimseye!
Seni ve beni aynı anda tanıyan,
Hiç kimsemize inandıramıyorum,
Bizi ikinci kez, içimizden, kırıp, döküp gittiğine.
Helal olsun çocuk!
Ömrümü ömrüme çok gördüğün için,
Sana dairliğimi yok sayıp,
Bu sefer…
İçimin içinin bütün canlarını,
Haramiler gibi devirip,
Kapı, kilit ne varsa yıkıp da gittin ya!
Sana da helal olsun.
Cemre.Y.

Yazık Olur

…Yazık Olur…

Vicdan, azizim!
Geceleri güne karıştırır,
Günü ise kara geceye...
Benim vicdanım
Tek bir soru işareti olmaksızın,
Huzurlu bir ninni söylerken!
Başkalarının vicdanları,
Yüreği ve beyni delen,
Koca bir çığlık olur!
Dert olur, yara olur,
Geç kalınmış aflara,
Yazık olur!
Cemre.Y.

Ne Çok Unuttum Sevmeyi, Sevilmeyi

…Ne Çok Unuttum Sevmeyi, Sevilmeyi…

Bir damla mutluluk için, çok keder ödedim!
O bir damlanın bedeliyse,
Okyanus kadar gözyaşı oldu.
Oysa şimdi,

Ne çok unuttum sevmeyi, sevilmeyi.
Bir yanım hazanı ve hüznü dinler,
Bir yanım baharı ve yazı özler.
Cemre.Y.

Biliyorum Acır

…Biliyorum Acır…

İnsanın içi,
Hiç bağırsaklarına kadar acır mı?
Annemden biliyorum acır!
Kendimden biliyorum acır!
Acı bile yüreğimin sızısına dayanamaz, acır!
Cemre.Y.

Senden Sonra

…Senden Sonra…

Bazı aşklar öylece vazgeçiştir!
Ağır yaralarım ve susmalarım oldu mesela!
Senden sonra
Sarıldım ve kucakladım sensizliğe dair ne varsa!
Lakin, yine de, her şeye rağmen,
Sus zamanlı sevmelerim vardır benim,
Öyle her yürek kaldıramaz.
Cemre.Y.

Bekletme

…Bekletme…

Yüreğimdeki kelebekleri öldürme sevgilim,
Güneşimi söndürme!
Yeter artık bekletme!
Yokluğunun ardından bakmaktan kör oldu gözlerim.
Cemre.Y.

Sus Olur Kelimeler

…Sus Olur Kelimeler…

Bazen yazar da yazarsın,
"Sus!" olur kelimeler.
Görünmez raptiyelerle susturulduğun cümleler,
Konamaz asıl konması gereken yerlere.
Ya, yine, sessizce suskunluğunu giyinir…
Ya da yeniden yakarsın.
Sen en çok yakmalara alışıksın!
"Kül, toz gibi değildir a yavrucağım,
Yeniden hayat bulamaz." dediğimi ise hep hatırla!
Kelimeler…
Canlıdırlar…
Yazılırken acımışlarsa canlarının kırıkları,
Yanarlarken de hayallerinin kırıklarıyla beraber acırlar.
Sen gittin, beni yine yaktın,
Bense bütün hikayemi.
Güya bu sefer, bütün acı anı yüklerimin küllerini,
Denize atacaktım ya hani,
Martılar görürse,
Geçmişleri acır diye kıyamadım!
Sen, beni yaktın, ben kitabımı.
Ateşler göğünü sardığında,
Öldüm sanacaksın ya!
Korkma!
Doğdum, yeniden.
An'dan öncem yok artık!
Bazen, sonu harlı ateşler de olsa,
Yazar da yazarsın,
"Sus!" olur kelimeler de,
Dönüp tek bir cümle ses eylemezsin.
Öyle gerekir bazen.
Cemre.Y.

Gökkuşağı

...Gökkuşağı...

Yağmur sonrası güneşim açmış,
Yumuşacık bir rüzgar sarı saçlarımı savurmakta...

Mademki, geceki kederime rağmen, güne uyandım,
"Bir yerlerde gökkuşağı bile vardır." diyecek kadar umuttayım.
"O değil de, şimdi takacaksın koluna sevdiceğini,
Rüzgar yanaklarını okşarken, sabah yürüyüşü yapacaksın.
Sonra eve dönüp yine sevişeceksin." diyorum.
"Çok bir aşk böcüğü gördüm seni." diyor arkadaşım!
"Güneş ve rüzgarın bir arada olduğu her gün,
Ben böyle değil miyim?
Tek sorun, uzun zamandır tek olmam!" diyorum.
Gülüşüyoruz...
Cemre.Y.

Gider Kadın

…Gider Kadın…
Ne vedalar ettim sevdama…
Sitemli, ünlemli, soru işaretli gidişlerdi hep!..
Bir bakışı gözlerinden yüreğine akan,
Bir tek tatlı sözü, bir tek ses tınısına,
Affedişlerle yeniden başlayan, o yürek sancısı.
Oysa bir tek aldatılışla,
Bakışsız, işaretsiz ve harfsiz gider kadın.
Yeter ki inansın,
Artık onda bir değerinin kalmadığına.
Yeter ki inansın,
Güveninin de yeterince kırıldığına.
Ondaki yokluğuna inandığında vazgeçer kadın,
Bir tek kerecik daha olsa sarılıp, onu koklamaktan.
Bir tek kerecik daha olsa gözünü gözüne değdirmeden.
Bir tek sitem dahi demeden,
"Gidiyorum" bile demeden,
Anahtarı içeride bırakır ve kapıyı usulca yüzüne çeker ve....!
Gider kadın!...
Cemre.Y.

Ah Be Ciğerimin Çiziği

…Ah Be Ciğerimin Çiziği…
Vaktiyle…
Kirpiklerinin ucundan tel tel öptüğüm,
Dudaklarım özledi buseleşmelerimizi.
Vaktiyle…
Saçlarının güneş tellerini,
Burnumun direğine hızmaladığım,
Burnum özledi sarılıp sarılıp koklaşmalarımızı.
Ah be ciğerimin çiziği…
Yine hangi çıkmaz sokak arasında,
Ansızın, sızı sızı kaybettik biz, bizi.
Cemre.Y.

Gittiler

…Gittiler…

Biz, hiç kimseden geçip gitmedik ki cancağızım.
Han, biz olduk hep!
Hep onlar bizden geçip gittiler.
Hancılar gittiler…
Yolcular gittiler…
Yollar bile gittiler de…
Yüreğimizin boyası dökülmüş,
Sarı odalarında yaşıyor her birinin anıları.
Ömrümüz böyle geçti be cancağızım...
Hayallerimiz ve kırıkları ile...
Biz topladıkça can parçalarımızı yerlerden,
Koca bir sıfırla çarptı her gelen!
Cemre.Y.

Hayat Kırık

…Hayat Kırık…

Bazı insanlar, siz hiç farkında olmadan…
Hayal kırıklıklarınız olmak için girer dünyanıza,
Bazıları ise, hayat kırıklıkları için!
Can kırıklarınızdan, artık çok yorulduğunuzda da,
Her şeye "Eyvallah" demeyi öğrendiğinizde,
Başlarsınız, nihayet, kendiniz için yaşamaya.
Cemre.Y.

Günaydın Sevgili Kendim

…Günaydın Sevgili Kendim…

Her ne kadar...

Dünkü gibi güneşli bir sabaha uyanmamış olsam da,
Puslu, gri, yağmurlu bir pazara uyandığıma inanamasam da,
Yine de,

Hala,

İnadına,
"Günaydın sevgili kendim." dedim bedenime.
Ruhumu hiç sorma!
Kırık bir sazın tam bağrında,
Kopmuş bir tel gibi boşluğa salım salım salınmakta.
Neyse,

İyisi mi, gidip, fesleğenimin saçlarını okşayayım ben.

Cemre.Y.

Pes Etmek Değildir Bu!

…Pes Etmek Değildir Bu!...
İnsanlar…
Artık kolayca vazgeçilebilir olduklarını hissettikleri zaman,
Kalpleriyle beraber, umutları ve güvenleri de kırılır,
Ve eninde sonunda,
Kendilerinden vazgeçmeye meyilli olanlardan vazgeçerler,
Pes etmek değildir bu!
Durumu kabullenmek ve ruhunda sindirebilmektir.
Cemre.Y.

Bir Kere De Olsun

…Bir Kere De Olsun…

Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Şöyle ağız dolusu bir yaz gülüşü sığdırsın dudaklarıma,
Boynumdaki kuş tüylü kolyeler uçuşsun.
Rengarenk ojelerim, parmaklarımdaki yüzükleri kıskansın.
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
O benim, en güvenli limanım olsun.
Karnımdaki gebe izleri teker teker yok olsun.
Eşim, dostum demeden,
Hazımsızım, seni bana çok görenim demeden,
Senin içimdeki varlığını kutsasın.
Benim içindeki varlığımı kutsasın.
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Her yeni güne gülümseyebildiğim kadar,
Acımın acı,
Sancımın da sancı olduğunu anlayacak kadar ben olsun!
En nihayetinde…
Sevdiğim kadar sevilmeliyim ben de.
Hem de…
En sevdiceğimce!
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Ben onun gözlerinin yosununda boğulmaya razıyken,
O, benim en sadık limanım olsun.
Cemre.Y.

Gitmek Gerekir Bazen

…Gitmek Gerekir Bazen…
Gitmek gerekir bazen,
Her şeye biraz es verip öylece gitmek gerekir.
Yüreğinin telleri senin için hiç titrememiş bir kalpten,
Güvenini en fedakar yerinden kırıp,
Hırçın bir rüzgarla toz ettiği bir bedenden,
Senin, onu sevmelerinin anlamını bile unutan,
Kadrini kıymetini bilmeyen herkesten,
Gitmek gerekir bazen.
Cemre.Y.

Vuslatsızlık

…Vuslatsızlık...

Düşünsene, bahçende gül'ün var…
Mis gibi kokusunu içine çekerken
Burnunun ucundan öptürmüyorsun!
Vuslatsızlık olsa gerek bu!
Cemre.Y.

Mesele

…Mesele…
Her zaman bulutlu günlerde yaşanmadığı gibi,
Her anımız da, güneşli geçmiyor elbette!
Mesele...
Bulutla da, güneşle de,
Yağmurla da gülüşle de,
Kış ile, yaz ile de iyi geçinmekte.
Yoksa baharlar gelip geçiyor bir şekilde.
Her zaman zifiri gecelerde yaşanmadığı gibi,
Her anımız da, yıldızlı, yakamozlu geçmiyor elbette!
Mesele...
Akşamına vardığın her günün, her saatinin,
Her dakikasıyla, her salisesiyle iyi geçinmekte.
Yoksa zamanlar gelip geçiyor bir şekilde.
Cemre.Y.

Eylül De Gelmiş Çoktan

…Eylül De Gelmiş Çoktan…
Yaz yorgunu bir adanın,
Neredeyse, kemik üşüten bir akşamındayım şimdi.
Yıllar yılı zaman zaman gelirim buralara.
Hangi yaz ayının, hangi anındaysak,
Yanımda kim olursa olsun,
Yalnızlığım yüzüme her vurulduğunda,
Hep merak ederdim,
Dudağımdaki o buruk tebessümümle,
Buraların sonbaharı nasıldır acep?
Yaz boyu, bütün kumsallarını
Sıra sıra, sıralanıp kucaklayanlar,
Onu teker teker ettiğinde misal!
Neler hisseder?
Ya da...
Nasıldır misal,
İlk kar tanesi yağmaya hazırlanırken,
Onun için,
"Evim de evim" diyenlerin de,
O, son bavulları gemilere binerken ki halleri!
Meğer, üşüyormuş o da benim gibi,
Hem de çok olanından.
Eylül de gelmiş çoktan.
O da toparlanıp gider hiç yoktan!
Bir şiirimde;

"Belki bir şiirin,
Son mısrasında karşılaşırız" demiştim bir zamanlar...
Şimdi şiir bile can kırığı.
Sen yine de,
Boynundaki kırlangınçları ters çevir,
"Hiç yok!"tan iyidir.
Cemre.Y.

Kaybettin Sen Beni

...Kaybettin Sen Beni...

Güzel bir gün batımın,
Yorgun bir anında,
Bitmek tükenmek bilmeyen,
Şiir kırıntılarıyla, can kırıklarını harmanlandığın,
Ömrünün bütün zehirlerini,
Zifiri kötücül gün doğumuna karıştırdığın
O iki zaman arası kaybettin sen beni.
Kapıların kilitleri, sürgüleri dağılıp açılırken,
Yüreğimin en derinine kilitledim kendimi.
Yine "Sev!" desen severim sevmeye lakin!
Bilmiyorum ki bir daha nasıl bulurum,
Bendeki...
Bendeki, o eski sen sevgisini.
Cemre.Y.

Bana Ne

…Bana Ne…

Ben de isterdim,
Sabah gün doğumunu izlemek için,
Gece boyu yıldızları saymayı.
Lakin...
Hadi diyelim bir yıldız kaydı ve dileğimi tuttum,
Bu kimin umurunda ki.
Umurunda olmadıklarımın,
Umurumun dışına koymayı da öğretti hayat!
Akşamüstü kayıntını at çantana,
Çık odana sere serpe yan gel yat.
Kim geceyi nerede öldürmüş bana ne!
Yorulmaya gerek yok yani.
Cemre.Y.

Öylece Gitti Kadın

...Öylece Gitti Kadın...

En ilk...
Sözlerinin anlaşılmaz,
Yüreğinin sızılarının da,
Umuda hasret neşe kıpırtılarının da,
Anlaşılmaz, paylaşılmaz olduğunu fark etti kadın.
Sonra doğru hatırladığı anıların,
Ne kadar da çarpıtılıp karartıldığını,
Neredeyse unutkanlık hastalığına tutulduğuna,
İnandırılmaya çalışıldığını fark ettiğini anladı kadın.
Öyle ki...
Neredeyse yetememezlikten,
Hiç durmadan güncellenen dertlerine,
Yeni yeni kederler ekleyecekti.
Sonra sonra...
Onun ne kadar da çok...
"Ben."
"Ben."
"Ben." deyip durduğunu fark ettiğinde anladı kadın,
Aslında hiçbir zaman,
O'nda bir tek kere "Sen." etmediğini.
Sözler, yeri göğü delip deşip,
Ömrünün bütün fedasınca,
Bir intihar mektubuna zorladığında anladı kadın.
Kalp kapısı kırıldığında anladı kadın.
Sus kere sus yandı da tek kelam eylemedi.
Bütün bu kırılıp dökülmelerinden sonrası,
Hani ay dolunayken, birdenbire,
Onun ömrüne, uğur getirsin diye,
On yedi yaşında...
Boynuna taktığı kırlangıçların,
Artık uçmadığını gördü kadın.
Kapılar kırılmadan,
İntihar mektuplarına zorlanmadan,
Sözler birbirine dokunmadan,
Yürekler uzaklaşmadan öncesine kadar aradı kadın,
Bulamadı.
Belli ki...
O...
Çok daha önce...
Vazgeçilmişti,
En sevdikleri yerdeki hatıraların,
En çoğundan da caymıştı çoktan.
Nihayetinde bunca anlamalarına da,
Ne de çok geç kaldığını da anladı kadın.
Çoktan vazgeçilmişti ondan,
Kadının sandığından da çoktan!
Acının, her deminin,
Her bir ilmeğini, çoktandır...
Şiir şiir dokunup bitirdiğine göre!
Küçük bir valiz hazırladı kendine,
Bütün olması ya da olmaması gerekenlere,
Şöyle bir selam çakıp,
Kendi kırlangıçlarından ilk kez emin olup,
İlk kez gerçekten mutlu olduğu,
O yere...
Öylece gitti kadın.
Şimdi, o yoksa bile...
Çocukluğu sırnaşıp duruyor elleri elinde!
Yüreğinin telleri yüreğinin ta dibinde.
Cemre.Y.

Artık Bundan Eminim

...Artık Bundan Eminim!...

Asıl değerini bilmesi gereken kişiler,
Değer'ini bilmeseler de...
Her insan...
Kendi "Değer!" ini bilmeli.
Bu saatten sonra da...
Her şeyin en iyisine,
En önce ben "Değer!" im.
Her şeyin en iyisi...
Bana değdikçe de, etrafımdakilerin her günü,
Daha da güzelleşecek.
Artık bundan eminim!
Cemre.Y.

Ruhun Gönlü Yorgun Olunca

...Ruhun Gönlü Yorgun Olunca...
Ey benim doğup ta büyüyemiş gençliğim,
Ömrümden ömrünü çıkartsam,
Şimdi ancak sana yeniden erişirim lakin!
Evvellinden yazılmış bizim şiirimiz,
Hem de tarafımca!
"Ruhun gönlü yorgun olunca,
Beden dans etmek için çırpınsa,
Ne fayda!"
Daha...
Bunca yaşımın,
Bunca hayatımın,
Hiçbirini insan gibi yaşayamamıştım oysa.
Neyse, kuru dolma yaptım,
Hem de kıymalı, yer misin!
Cemre.Y.

Doğmuş Da, Doğurmuş Da Bir Kere!

...Doğmuş Da, Doğurmuş Da Bir Kere!...
Küs değilim,
Hadi kırgınlığı da, geçtim de,
Benim...
Sana olan...
Gönlümün bağı, kökünden, koptu.
Koptu artık...
Bil cümle, saz, tambur, keman, kanun,
Kemençe ve de çello'nun telleri!
Güven'in kalmadığı yerde...
Gayri ne yapsan, ne yapmasan...
Boş!
Ben seninle,
En sondan bir önce...
Denizi olmayan bir şehirde,
Başlarımızın üzerinden geçen,
Onca martı çığlıklarıyla,
Bir tahterevallinin iki ucundan,
En öteki olduğumu anladığımdan beri,
Ve hala...
Bunca zor olan hayatlarımıza inadına,
Olmayan gücümle ama inadına bir inatla,
Karşımdaki...
Eş, dost, akraba fark etmeksizin,
Onlar yükselsinler diye, çabalarken,
Kaybettim, en ilk geleceğime dair,
Nihayet, mutluluklu şiirlerimin mısralarını!
Sonrası da sırasıyla geldi zaten!
Kadın...
Bunca yıl, bunca nefes almak sonrası,
Yıpranmış, etleri bile...
Gönlüyle pörsümüş...
Hatta içinden içinden çürümüş de, hala...
Bir gülüşe, bin hayat sığdırmaya çalışıyor,
N'apcan!
Ömür işte.
Doğmuş da, doğurmuş da, bi kere!
Cemre.Y.

Öyle İşte

...Öyle İşte...
Bir yandan, gül dibindeki fesleğenim inadına çiçekler açarken,
Ağaçların dallarını yavaş yavaş terk ediyor yapraklar.
Bir yandan da...
Taze kesilmiş çimen kokusuyla, iyot kokusu bir olmuş,
Denizin yumuşak dalgalarıyla sarılırken,
Yaz yorgunu güneşim kavuruculuğunu hafifletmekte, öyle işte.
Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar

...Oysa Bugün Pazar
Yapış yapış,
Buhran dolu bir geceden geliyorum sevgili,
Sensizlik yetmiyormuş gibi,
Uykusuzluk da yoldaşım şimdi.
Kışı çok sessiz olan bir sahil kasabasındaki,
Gecekondu evinin pencere önüne dizilmiş,
İki küçük kırmızı tahta sandalyenin,
Kimsesiz başlarını okşayan fesleğen yaprakları gibiyim,
Kim bilir, belki birilerinden biri,
Yazları kalabalık olan bu yerde,
Yolumdan öylece geçip giderken,
Durup iki tutam şefkat sunarlar belki.
Oysa bugün pazar,
Ağzım, yüzüm, buram buram kahve kokusu şimdi.
Birazdan kahvaltı sesleri yankılanır sokaklardan,
Çay kaşığı tıngırtıları eşlik eder onlara.
Hiç yoktan, güneşe, buluta gülümsemeli.
Günaydın ömrüm demeli.
Cemre.Y.