Özen

…Özen…

Ben umut ettim ki, biri olsun bari,

Yok "slm", yok "mrb",

Yok "nbr" bilmem ne arasındaki sesli harfleri

Bana bari çok görmesin de benim için tabiatına özensin!

On'dan sonra hiç kimse olamadı tabi!

Yoksa…

Kim istemez susa susa sevdiceğine sarılmayı! Cemre.Y.

Geçmiş

…Geçmiş…
Bazen…
Ayakların geri geri adım atmak istese de,

Gitmek gerekir geçmişten!
Yani pes etmiyorum ama vazgeçtim be yar senden.
Zira çoktan beridir,

Kanayan bir yaradan başka bir şey değildin zaten de,
Artık damarımda,

Sana kanayacak can kalmadı bil istedim.
Cemre.Y.

Bilmiyorum

…Bilmiyorum…

Bilmiyorum ki…

Şimdi ne yapılır?

Daha önce hiç annem ölmedi ki! Cemre.Y.

Ah Be Anam

…Ah Be Anam…
Burnumda kesif bir kapı kolu kokusu…
Sanki bir daha girmemek üzere arkadan kapatılmış,
Gözyaşlarını silerken istemsizce koklanmış da sinmiş gibi.
Dudaklarımda acımış kekremsi bir demir tadı…
Sanki bir daha söylenmemek üzere son ünlemler tüketilmiş,
Yılların gün dönümüne ererken istemsizce dilden dökülmüş gibi.
Ah be benim kaderi kara yazgılı, allı güllü çiçek fistanlı anam!
Benim ilk sevdam sendin, daha neleri, neresizliklerinden ansam.
İnsan olan çoktan ölmüş birinin onu yıkarken ki halleri gibi,
Ölü bedeninin olsun ayak tırnaklarını bile öpmeyi özler mi?
Nasıl da pir-ü paktı en son yüz sürdüğüm ayacıklarının altı.
Yani şimdi sen…
Ölüp gittin de, beni büsbütün terk ettin de...
Yani şimdi sen, sana olan sevdalığımdan geçtim mi sandın.
Yanıldın ah be anam çok yanıldın.
Cemre.Y.

Pazar Sabahım

...Pazar Sabahım...

Ey benim saçlarına güneş yaprakları astığım,

Ey benim yanaklarının gül gamzesine sevinçli buseler bıraktığım,

Ey benim yeni güne huzurla uyandığım pazar sabahım.

Günaydın ömrüm sana da günaydın.

Cemre.Y.

Ne Tuhaf Biliyor Musun!

...Ne Tuhaf Biliyor Musun!...

Ne tuhaf biliyor musun!

Tuhaf olan ne?

Ne vakit ömrünün ekmeğine kan doğranacak olsa!

Can kırıklarım bir olup beni korkutsa da!

Ömür-ü hayatımca,

Hep üçtü  de geçemedi sayıları!

Üstelik...

Öyle yürek çiziği, öyle de ciğer çiziği de değiller ha!

Yani...

Ne içten içeri'm,

Ne de, dıştan dışarı'mdılar.

İçime öz...

Özüm'e gurbettiler lakin,

Bir tek onlar'ım…

Hep var'dılar!

Oysa ben...

Ne'lerime, nelerim'i serdim.

Neyse, nihayet'e sukuta vardı ortalık.

Yeni, yine, yeniden, yeni cinayetlere gebe. Cemre.Y.

Nilüfer Çiçeği

...Nilüfer Çiçeği...

Ömrü hayatımca papatyaları çok sevmiştim oysa,

Tıpkı onun da laleleri çok sevmesi gibi!

Sonra ne mi oldu?

Ben öyle kolayca kavuşulacak bir şey iken,

Hiçbir zaman vuslatına eremediğim papatyalara küstüm,

Tuttum ömrümde aslını hiç görmediğim nilüfer çiçeğini sevdim.

O...

Hiç bıkmadan, zaman zaman yorulsa da hiç usanmadan...

Lale mevsimi geçtikçe meyve çiçekleri ekmeye devam etti.

Benim o zamanlarımdan çok daha genç ve çok daha da akıllıydı tabi!

Cemre.Y.

Düşün Ki

...Düşün Ki...
Düşün ki yapayalnızsın bu hayatta
Bütün ömrün en sevmediğin griye çalan bir soyut,
Sadece o kırmızı elma, kıpkırmızı, somut!
Düşün ki...
Kanıp ta uzansan elmaya siyaha kesecek yüreğin bir ömür!
O en sevmediğin grinin üzerinden bir yağmur bulutu geçip,
Hiç olmadık bir anda güneş açıp,
Altında altın aradığımız rengarenklikte,
Sen de, bildiğin gökkuşağı,
Ben diyeyim ebemkuşağıyla,
Alem-i semavat!
Hangisini seçerdin?
Misal mavi yeterdi bana,
Biraz da yeşil.
Beyaz badanalı ömre bir güneş sarısı da yaraşırdı illa!
Biz...
Kırmızıyı da, öyle sonu, siyaha kesmeyeceğinden seçeriz billa!
Ondandır on'a çok az renge denk gelişlerimiz.
Cemre.Y.

Yok Başka Yolu

…Yok Başka Yolu…
Ey benim, daha mini minnacıkken,
Yüreği gümrah ırmaklar gibi çağlarken,
Zemheri nakışlı kara kışlarından korkan kardelenim.
Ey benim, daha ergenliğine yeni basmışken,
Yüreği en yüksek şelalelerden çağıldarken,
İlkbahar bakışlı solup gidecek diye ürken lale özüm.
Ey benim, genç kızlığının gençliğinde doymalara çabalarken,
Yüreği,

Can kenarı,

Mor menevşeleri gücenirse diye üzülen meyve çiçeklerim.
Sen sabret bir hele!
Ben senin kalbinin ilk atışını duyduğum her gün.
"İçimden maviler süzerek seviyorum seni,
Ve hiç usanmadan yıllar yılı da
"Her şey çok güzel olacak!"diyorum ki olacak, yok başka yolu.
Cemre.Y.

Pardon

…Pardon…
Pardon!
Bir teğet geçecektiniz lakin...
Saplandınız kaldınız yüreğime...
Ne vakit,
"Çok şükür, nihayet unuttum." desem...
Unutmayı unuttuğumu hatırlıyorum ya,
İşte asıl o koyuyor adama!
Sayende yüreğim olmuş kırk yama,
Tek bir yeni dikiş daha tutacak yeri kalmamış.
"Pardon!
Bir teğet geçecektiniz lakin...
Saplandınız kaldınız yüreğime..." derken,
"Giderken sapladığınız hançer!" diyorum.
"Hani lazım olur size!"
Cemre.Y.

On'a Bilmem Kaç Kala

...On'a Bilmem Kaç Kala...
O, bu, şu, öbürü değil de...
Kahve!
Diyorum, kahve!
Nasıl da silip süpürüyor
Arkandan edilen onca yaftaları!
Sen söyle saki!
Mademki berduşluğu da baki'yken,
Ne diye,
Delilik gömleğine sarıp sarmalayıp
Ömrünü de içinden içeri hasbel kader.
Sarıp sarıp sarmalayıp
Terk edememiş kendini sahi?
Ne diye on'a bilmemem kaç kalada'sın hala?
Cemre.Y.

Kelebek Etkisi

...Kelebek Etkisi...

Uzunca yıllar kozasında hapis kalmış bir tırtıl,

Sonunda ışığı görüp, ona uzandı.

Eli, kolu, yüzü, yüreği yaralı, yeni güne uzandı.

Yırttı yüz yıllık kefeninin,

Güneşte unutulmuş da,

Elde lime lime kalacak atlas kumaş halini.

Uzatıverdi o ipek telli saçlarını,

Bakındı soluna, sağına, sonra tekrar soluna,

Karşıdan karşıya geçer gibi uzanıverdi yeni hayatına!

Ömrünün gün ışığı saydığı lale mevsimleri gibi,

Çabucak geçmez ise kelebek etkisi.

Çoktan hazırdı Zümrüdüanka'lığa...

Öyle ya bunca yüz yıl...

Aşa aşa bitiremediği o kaderin ağları,

Bugünlerinin de kelebek etkisini aşıp,

Zümrüdüanka'lığının anahtarına ulaşması içindi.

Asıverdi kapısına kilidinin anahtarını.

Koyuverdi ortalığa bunca yüz yıl biriktirdiği bütün varlığını.

Onun yüreğinin kapısı dıştan da açılabiliyor şimdi.

Fare görmüş kedi gibi korkmanıza gerek yok eskisi gibi!

Siz...

Hepiniz...

Anahtarın yönüne doğru karar verin yeter ki!

Çarpmasın sizi kelebek etkisi.

Cemre.Y.

Sahi, Şimdi, Sen, Nasılsın Baba!

...Sahi, Şimdi, Sen, Nasılsın Baba!...

Sahi, şimdi, sen, nasılsın baba!

İşine gelmeyeni,

Duymadığını sanmaları gereken,

Zamanlardaki gibi mi beynindeki nefesim!

Misal...

Torununun taa uzaklardan gören, 

Duyan, yürekleri bile ciğerinden paralayan,

Sessiz avazlarını duyabilmekte misin?

Şimdi yaşlandın ya!

Hazır Kabe-i tavaflar falan da ettin geçen yıl,

Gece kalacağın oteli dahi unuturcasına!

Hani yerlerinde süründün aff-ı talebin de,

Dilencileri bile,

Ayaklarını döve döve kovaladın ya meleklerle arandan!

Misal...

Sahi, şimdi, sen, nasılsın, baba!

Hacı da oldun ya hazır!

Hani üç beş de dağıttın etrafa,

Rahmetli anamın hakkına düşen,

Geceleri seni uyutmayan,

Bir kere, bir maaş dahi boğazına lokma koyamadığı,

O emekli maaşından,

Caiz gördüğün faslından fitre yahut zekat niyetine!

Beni geçtim be baba!

Sahi şimdi nasılsın?

Senin bir torunun daha var, farkında mısın?

Ama dilsiz, ama sağır, ama kör...

Anası gibi...

Etini yer, et görmedim demez!

Lakin...

Sahi, sen, şimdi, nasılsın baba!

Anamı gördün mü misal son zamanlarda rüyanda.

Ne akıllı bir kadındı, senden öcünü öyle de aldı.

Babasının koynunu diledi de sana dair hiçbir iz bırakmadı!

Yaşlandın...

Hemen her gün anamın mezarlığına karşı olan bahçende,

Hala hayat ekmeye,

Meyve ağaçları, mevsim yeşilliklerini diri tutmaya meyletmektesin.

Gelenler yiyip, içip, sefa sürsünler diye lakin!

Sahi...

Şimdi...

Sen...

Nasılsın baba!

Beni görmedin, duymadın diyelim lakin,

Bir evlat ki hayata dair kendini umut feda etmemeye azimli.

Torunun...

Onun neyini hazmedemedin de tek kuruş dede edemedin?

Sen hala...

Arından ölmeye niyetsizsin madem,

Öldüğünde de ele güne karşı ar etmeyeceğim ben!

Af dilemen adamlığından değilmiş madem,

Varsa sana benim bütün hayatımın cehennemlerini atfetsem yeter!

"Eyvallah!" deyip çıkıp gidesim gelmişken...

"Neyse!" ile kapatmak en iyisi galiba konuyu.

"Farkımızın farkına kadar varamayacak halde hala" diye diye avunmalı...

Lakin...

Sahi, şimdi, sen, nasılsın baba!

Ben hazırım, ben doğmadan daha, ölelim mi!

O kadara dahi var mısın?

Ölmekten korkuyorsun belli ki!

Sana söz...

Rahmetli anama yaptığın gibi,

Son günlerinin, son anlarını yaşarken,

Etraftan mangalcıbaşılarının karadut ağaçlarından topladığım,

O son meyveyi boğazından aşırı akıtmalarına izin vermeyeceğim!

Sana söz...

Sen ölürken,

Nefsimle intikamım yan yana şerefsiz şeytanla tokalaşmayacak!

Sahi...

Şimdi...

Sen...

Nasılsın baba!

Sana söz...

Sen...

Bensiz öleceksin!

Ve umurunu unuttuğun kız torununsuz!

Adı Eylül...

Sen bütün bir cehennem boyunca zemheri ayazıyla donarken,

Bir tek onun ikinci adıyla kor olup yanacak dirileceksin.

Adı Nisa!

Bütün bu nidaların bir intikamı olmalıydı ama!

Cemre.Y.

Beni Affet Miniğim

...Beni Affet Miniğim...

Sana...

Bütün hayallerinin gümrah ırmaklar gibi çağladığı,

Sana...

Önüne çıkacak bütün engellerin sefil kuşlar gibi dağıldığı,

Sana...

Ömrüne törpü olacak bütün insanların aciz kaldığı bir dünya diledim.

Lakin...

Ben dahil...

Bir sen edemedim.

Beni affet miniğim.

Cemre.Y.

Sen Bilmiyorsun

…Sen Bilmiyorsun…

Sen bilmiyorsun sesin benim sığınağım.

Son limanım.

Sen bilmiyorsun sesin benim korunağım, son durağım. Cemre.Y.

Yürek Sızısı

...Yürek Sızısı...

Yüreğimin dehlizlerinden çıkıp,

Aklımın kıvrımlarında gezindim epeyce bir süre.

Yıllar yılı ete kemiğe büründürmedim nefsimi,

En kuytularıma hapsettim,

İnsanın insana ihtiyaç duyduğu eril kişi nefesini.

Kaç yıl oldu unuttum sevdiğim şarkıları dinlemeyi unutalı.

Hepsini, her şeyi eze eze affederek geldim bugünüme!

Başım dik, alnım ak...

Lakin...

Hiç yoktan...

Bir ezginin melodileri çalınmıyor mu şu kulaklarıma!

Ne diye oluşuverir insanın boğazının ilmeğinde bir yumru?

Ne diye çoktandır, kan pompalamaktan başka bir işe yaramayan şu kalp,

Koskoca bir yürek sızısına dönüşüverir?

Ne diye bütün ömrü boyunca unuttuklarını,

Nasıl da unuttuğunu olsun hatırlar insan.

Ne diye sızlar ki insanın yine burnunun direği?

Cemre.Y.

Kar Sessizliğini Özledim

...Kar Sessizliğini Özledim...

Ömrümün...

Zemheri ayazlı ağulu anılarını değil elbette de..

Hani böyle huzurdan başka sesin duyulmadığı,

Hani böyle insanın kendi yüreğine daha bir ısındığı,

Kristal canlar...

Lapa lapa gökyüzünden ahenkle süzülüp dururken

İçine bir umut sevinci yağar ya,

İşte tam da o kar sessizliğini özledim.

Cemre.Y.

Yolda Yürürken Kitap Oku

...Yolda Yürürken Kitap Oku...

Evime doğru giden yolda serviste giderken veya

Yolda yürürken kitap okuyor olmama hala şaşıranlar var,

Ben de onlara şaşırıyorum!

Otobüste, minibüste, metrobüste ya da herhangi bir araçta,

Hatta yolda yürürken bik bik telefonlarıyla oynayabiliyor ama kitap okuyamıyorlarmış!

Bu akşam tam kitabımın son sayfalarının en heyecanlı yerine gelmişim,

Apartman girişinin merdivenlerine konuşlanmış mahalle gençlerini yarıp,

Tam yine okuyarak kapıyı açacağım...

Alt kat kiracı komşunun aylak kardeşi durduk yere,

"Abla bir şey sorabilir miyim?"dedi.

"Sor tabi, nedir derdin?"dedim.

"Abla sen bu kadar usanmadan ne okuyon yollarda,

Arabalara çarpmıyon, taşa çarpmıyon,

Öle dümdük gözün kitapta okuyon da okuyon ne okuyon, ne tarz okuyon!"dedi.

Gözüm kitapta doğru anahtarı bulup kilidi çevirirken,

"Kitap okuyorum gördüğün gibi."dedim.

"E tabi kitap da ne üzerine, konusu ne, hem nasıl düşmüyon yürürken."dedi.

"Birincisi; Yolda yürüyerek kitap okurken,

Telefonlardaki sanal sosyal medyalardaki gibi

Dikkat dağıtacak resim, fotoğraf vs. olmadığı için,

İnsanların kulakları çok daha keskin duyar.

İkincisi; Arada bir yürüyeceğin yol mesafesine,

Karşına çıkabilecek insan veya çocuk sayısına,

Hatta hiç olmadık anda yoluna çıkacak araç ihtimaline dikkat edersen,

Öle dümdük yürüyerek kitap okuyablirsin yürürken.

Üçüncüsü; Ne bulursam okuyorum, mesela bu bir roman,

Polisiye bir roman ve en güzel yerini de sen şimdi böldün."diyorum.

"Aa! Ben duymuşdum bu Polisiye Roman kitabını çok güzelmiş he"dedi.

İnsani bir sabırla içimden "La Havle vela kuvvete illa billahil aliyyil azim."çekip,

"Kardeşim roman okuyorum, tarzı da polisiye!

Yazarı; Jean Christophe Grange

Romanın Adı; Ölüler Diyarı"dedim.

Hay demez olaydım...

"Tamam abla ya bir şey demedik öyle ölü mölü oluyo mu şimdi

Ama onu da duymuştum çok güzel bir kitaptır ha!"dedi.

Saat bu saat oldu hala kendi kendime gülüyorum ağlanacak hallerimize!

Oysa öyle sıkı bir dindar olmasam da,

Hatta taa çocukluğumdan çoğunlukla yaradıma gücenip,

Çoğunlukla da "Eh o da ne yapsın ki insanların bu kadar üreyeceğini öngörememiştir,

Nasıl ki her yerimiz mobese kamerası doluyken ve herkes her şeyimizi,

Her anımızı gözlem altında tutuyorken bunca şiddete, cinayete,

Kimse öncesinden dahil olamıyorsa,

O neylesin bi dünya dolusu insanın kaderiyle"diyerek yeniden barışsam da.

Rabbimizin Peygamber efendimize ilk emridir "İkra!" "Oku!"

Neyse belli ki yine dünyayı biz kurtaramayacağız azizim,

Şiirimize bakalım biz.

Cemre.Y.

Kendine İyi Bak

…Kendine İyi Bak..
"Kendine iyi bak!" bazen bir vedadır aslında.
Sessiz, kavgasız, suskun bir gidiştir…
Ve bir kadın böyle giderse dönmemek üzere gitmektedir.
Yolun sonuna varmadan yetişir de tutarsan kollarından ne âlâ…
Tutamazsan kaybettin demektir.
Oysa…
Bizde, bir kere sevmişsen derinden…
Yıl, ay, hafta, gün, saat gibi zaman ayrımı yok mesela...
Her nefesi besmele gibi onun adıyla almak var!
Neyse sen yine de "Kendine iyi bak!"
Cemre.Y.

Üşümüşüm

...Üşümüşüm...
Ey benim...
Nisan zülüflü Temmuz düş'üm,
Gül gamzesinin çukurundan ömürler öpüşüm.
Ey benim...
Zemheri bakışlı Ağustos gülüşüm,
Yosun kokulu saçlarından güneşler örmüşüm.
Ey benim...
Gönül yaram, yürek sevdam,
Ey benim...
Yosun gözlüm.
Ben senli her mevsimin içindeyken bile,

Her daim yaz ortasındaymışım...
Ama sensizliğe hep üşümüşüm.
Cemre.Y.

Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine

…Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine…
Sana…
Birkaç şiir değil…
Seri sıra bir roman yazmak gerek çocuk.
Lakin mısralarım soğur,
Lakin hecelerim kırılır,
Ve lakin kelimelerim biter de,
Öylece kifayetsiz kalır diye çok korkarım.
Gel sen şiirim ol yine bana.
Ne bileyim…
Belki bir gün…
Uzlaşırız papatya özlü bir lalenin kalp kapağında.
Cemre.Y.

Gel Be Sevgili

...Gel Be Sevgili...

Yorgun yıldızları söndürdükten sonra,

Yakamoz tozları serpiştireceğim dudaklarıma,

Şafak vakitlerinde burnunun ucuna bir buse konduracağım.

Sarıp sarmalayacağım bütün yokluklarını,

Ama sen artık...

Bir gel be sevgili...

Cemre.Y.

Çocuk

...Çocuk...

İçimde...

Henüz çocukluğunu kaybetmemiş,

Henüz kötücül canavarlar rüyalarına el değmemiş,

Yeni bir ruh geziniyor.

İçimde...

Henüz ergenliğinin asiliğini giyinmemiş,

Henüz kötücül canavarlarla hiç yüzleşmek zorunda kalmamış,

Küçümen, özgür ve cennet kokulu bir kız çocuğu var şimdi.

Öyle ki...

Sanki beş yaşıma geri dönmüşüm de,

Savaştığım tek şey denizin dalgalarıymış!

Nasıl olsa annem beni sahilde kucak açmış bekliyor.

İçimde...

Çoktan kabuk bağlamış o yaranın parmak izi!

Korkmuyorum bu sefer, 

Onu kazıyıp hep aynı geçmişimle yüzleşmekten.

Her şey...

Yazgımıza yenilmekten ibaretmiş meğer!

Beş yaşınızdaki özgürlüğünüze dönebildiğinizde...

Her şey çok güzel olacakmış meğer!

Şimdi ben, keyfim ve de kahyası,

Epeyce yorgun, lakin epeyce de dingin, 

Birazdan biraz fazla gururlu, biraz da mutlu bir kız var içimde.

Hayallerim, ümitlerim ve ben

Anam'la yavrum aynı lakin...

"Baba!" karakteri boyuyoruz resimlerce...

Nihayetinde baba hariç,

Bütün renkler hep güzel.

Lakin!

Siyahı hiç kimse sevmese de...

O bile yaşlanıp, saçları ağarıp, küçümen bir çocuk olunca,

Yürekten affedilmeyi artık, hak ediyor bence!

Çünkü...

Onun da kendince olabiletesi en güzel çocukluğu...

Çünkü onun da kendince değiştirmek istediği

O kader çizgisi mutlaka vardır.

Yeter ki..

Daha çok çocuk ol!

Cemre.Y.

Hayat Dizisi

...Hayat Dizisi...

"Yüzün yüzümden,

Sesin sesimden uzak olsun,
Küfründe hakaretinde senin olsun.
Elveda." dedi kadın.
"Elveda..." dedi adam.
Böyle bitti işte,
Yüz yıllık...

Uzun soluklu...

Sanılan...

Hayat dizisinin...

Bir sonu daha...
Cemre.Y.

Olmadı Şimdi

...Olmadı Şimdi...
Ben ne vakit...
Ömre ömür geçirmelik bir seyrü-sefer'e meyl etsem!
Nedendir ki...
Neresinden olursa olsun yakalıyor yakamdan aşk!
Ah ki ne vah o minel aşk-u sevdalı yağmurlu yakamozlar.
Ben duyuyorum da bütün bu mısraları...
Ruhum'un ikizinin yüreği nasıl da don tutmuş ki...
Ömrümün ömrüne yakınlaşmama kırk dört yıl geçti
Ama hala yoktun sen!
Olmadı şimdi.
Mademki onca yol kat edip de konmuşsun
Paralel'inden olsa da evrenime...
Gelemiyorsan...
Konamıyorsan...
Kalamıyorsan...
İçimin çeperini de göremeyenlerim'e göre
Kitaplığımdaki o anlamsız ayraç ol bari.
Bir ben bileyim...
Bir ben o boşluğa baktıkça hayalime gülümseyeyim.
Zira insan geçici amma velakin eşya baki!
Gelebildiğinde...
Üzülme ama, eşyalarımın arasından sana,
Sensizliğime, onca yıl nasıl hasretle baktığımı göreceksin,
Ve seni nasıl da hasretle sevdiğimi,
Şimdi kapat kapıları sevdiğim, sana geldim.
Cemre.Y.

Kime Ne

...Kime Ne...
Yalnızlık durağında bekleşip duruyorduk,
Bir dünya dolusu yapayalnızlıklar seçmiş ordusuyla!
Hiç yoktan, anason kokusunu özlediğimiz düşmüştü aklımıza da!
Hani, hiç yoktan kazıklanmak istemiyorduk yeni hayatlarımızda da!
Belki de bize yeni yıl henüz gelmemiştir,
Daha zamanı vardır diye erteliyorduk bütün kokuları!
Bu akşam şanslı günümdeydim.
Buram buram, burcu burcu ödüllendirdim kendimi.
Önceden acılı şalgamı hazır ettim ki,
Anason kokulum bana kendince gelsin.
Ki zaten özel günlere bindirimlere ifrit'liyim!
Anason kokulum bana uçmuş da gelmiş,
Meğerki ,
Kim bilir yılının başı sonradanmış,
Son'u ilk'inden...
Kime ne'y miş?
Ömrünün o anında, yarının umutlu hayalindeymiş.
Kime ne'y miş!
Cemre.Y.

Seni Nan Gibi Seviyorum

...Seni Nan Gibi Seviyorum...

Saçların
Yanaklarımı,
Yaz meltemi gibi daha yeni
Okşamışken,
Şemsiyelerimiz,
Sokaklarda
Sarmaş dolaş...
Ellerimizde birer, Güneş...
Biz, ayrı ayrı işlerimize giderken,
Yağmurlar...
Hiç bitmesin istiyor insan.
Seni nan gibi seviyorum inan!
Cemre.Y.

Sakın Ha!

...Sakın Ha!...
İlk bakışıyla yaktığı bir yüreği
Son bakışıyla
Donduran adam da tanıdım
Ona da helal olsun!
Sakın ha şiirim,
Şiirine çarpmasın bir yerlerde
Artık ne sevmelerden yorgunluğuna
Ne sevilmelerden yoğunluğuna
Ne de susmalardan yokluğuna
Acımam bilesin...
Cemre.Y.

Mühür

...Mühür... Dokunsam yüzüne, Nice vakittir, Her hücresini, Hayalden ezber ettiğimin. Kim bilir, Dudakları nemli midir hala, Tadını rüyalarımdan ezber çektiğimin. Mühürlesem gözlerimi, Ömrümün sonu dediğimin gözlerine. Mil çeker gibi öpsem kirpiklerini tel tel. Seve seve, sever mi ki gerçeğinde de... Cemre.Y.

Yalnızlık

...Yalnızlık...
Yalnızlık diyorum bayım!
Uzaktan bakanların özgürlük sandığı hani.
Yalnızlık diyorum bayım!
Sanal pencerelerden bakanların zenginlik sandığı hani.
Sayamadım ki kaç yalnızlıktır,
Benim bayramlarımın boynu bükük kaldı kapı önlerinde.
Bazen diyorum ki...
Ey Allahım al benden bu yalnızlığı,
Her kim ömrüme özenip iç geçiriyorsa sar onun boynuna!
Sonra kıyamıyorum aile hayatlarına.
Neyse diyorum, neyse ya!
Cemre.Y.