Ucuz

…Ucuz…

Ucuz hayallere,

Eskilerden kalma çeyizlerinizi yamalamaya değmez,

Şimdi her köşe başında üç kuruşa satılıyor,

Makine artığı ince işler….

Farkını fark edemeyenler çoğaldıkça. Cemre.Y.

Kırılmış

…Kırılmış…
Başka ülkelerdeki,
Başka hayatlar hep bizden daha çok mutlu sanıyorduk.
Andersen'den masallar hep böyle diyordu en azından.
Oysa bir adam…
İçindeki hüzünleri saklamaya çalışırken,
Gözlük camlarından yansıyordu canlarındaki bütün kırıklar!
Belli ki…
İçinde…
İçinden kırılmış bir çocuk vardı.
Tıpkı benim gibi.
Cemre.Y.

Geçmiş Zaman

…Geçmiş Zaman… Di'li geçmiş zaman kipinin, Bu kadar canımı yakabileceğini düşünmemiştim hiç… Oysa ben yokluğunda bile için için yanan Küllenmiş bir kor gibi seviyordum be koçum seni. Şimdi tek sözümü iki etmesen ne fayda! Bana sensiz nefes alamayan beni getirebilir misin ki geri! Ya sana sonsuz olan güvenimi? Cemre.Y.

Mezar Taşı

...Mezar Taşı...
Toprağını sulamamışlar, ben gelmeyeli,
Başucundaki, zambaklar çoktan solmuş!
Ayakucundaki, arsız otlar bile çürümüş!
Ah be sevgili,
Ben nasıl da, terk ettim seni!
Oysa bana,
Toprağın bile misler gibi, zambaklar kokuyordu.
Vaadindeki cennetler gibi kokuyordu,
Artık adının bile silinmiş olduğu mezar taşın!
Anladım...
Sen,
Sadece bana,
Zambak kokulu,
Sen,
Sadece bana,
Cennet kokuluydun be yarim.
Ben,
Sadece sana,
Hiç bilinmedik çiçekler kokuyordum be yar!
Cemre.Y.

Sen Yoksan

…Sen Yoksan… Demiştim ya sana hani! Sen, benden gidersen, Hiç kimse sen gibi tutmaz ellerimden, Ve Öpmez dudaklarımdan! Ne tuttular elimi sen gibi, Ne de öptüler dudaklarımı! Sahi, Ben.. Seni hiç aldatmadım, değil mi? Yarim… Yanında yer aç bana da! “Sen yoksan! Olmayacaksan! Ve tutmazsa hiç kimse hala, Ellerimden ve dudaklarımdan?” demiştim ya sana. Bil işte be! Zambak kokulu, Ya da çoktan ölmüş de, Artık, çürümüş et kokulu yarim ben sözümdeyim. Ölüyorum yavaş yavaş sensizlikten Ya da hiç kimsesizlikten! Cemre.Y.

Yüreğinden

…Yüreğinden… Yüreğinden öperim senin kadın. 　 Şimdi yalnız kalınca kimsesiz kaldın sandın öyle mi? Bazen sessizliğe bürünmek istersin… Her şeyden uzaklaşıp, Kendi kendinin omuz başlarına sarılıp, "Geçecek!"demek istersin. Ve buna kendini inandırmak. Zira geçiyor ama… Öyle teğet filan geçmiyor be azizim, Bayağı, bildiğin, delip geçiyor! Yüreğinden öptüğüm... Sensiz geçemezdi ki o vakitler boğaz'ımdan… Kız Kulesi şahit.... Şimdilerde geçmişlerime birer af'lı gülümsemeler savurup, Olmayan salıncağımda sallanıp huzur buluyorum, Zira… Biliyorum ki… Sen hep vardın! Varsın! Olacaksın. Daim'im sende bilesin. Fırtınalarımda boğulduğum vakitler Beni nasıl da ciğerden anladığın zamanları hatırlıyorum. Her şey boğazında düğümlenen birer şiir'miş meğer! Öpüyorum seni yine, Hayata en yakın yerinden, yüreğinden! Cemre.Y.

Korkuyorum

…Korkuyorum…
Bu hayatta hiçbir şey,
Korkularımın üstüne gitmek kadar adrenalin yaratmadı bende!
Korkuyorum ama bitecek.
Geçip giden bütün korkularım gibi…
Cemre.Y.

Bil İstedim

...Bil İstedim...
İyot kokusunu ruhuma çektiğim
Burada hiç martı yok.
Bil istedim.
Cemre.Y.

Meğer

…Meğer…
Fırtınalarım da boğulduğum vakitler
Beni nasıl da ciğerden anladığın zamanları hatırlıyorum.
Her şey...
Boğazında düğümlenen birer şiirmiş meğer!
Cemre.Y.

Gidiyorum

…Gidiyorum…
Ben tırmanmaya çalıştıkça
Önüme yeni duvarlar ören hayat karşısında...
Yapabileceğim fazla bir şey kalmamıştı.
Şimdilerdeyse çıkmaz sokaklarımın sonunda
Karşıma çıkan çıkmaz basamaklara
Koca bir avazlık küfür savurup,
Arkamı dönüp gidiyorum.
Cemre.Y.

Belki

...Belki...
Belki de her şey...
Günü güneşle yıkamaya çalışmakla...
Geceyi yıldızlarla aydınlatmaya uğraşmakla geçen
Bir sonsuzluk düzlemiydi.
Neresinde vazgeçip,
Neresinde pes edip,
Neresinden koptuğun önemlidir belki.
Peki ya sen?
Öldün mü şimdi!
Cemre.Y.

Geçti

...Geçti...
Haziran bakışlı zemheri günlerden geçtim.
Yalancı baharlar kadar,
Güzel hayallerim vardı benim de...
Sonra bütün geceler,
Günün güneşini alıp giderdi
Yalnızlığın,
Derin dehlizlerinde kıvrılıp uyurdum,
Geçti,
Gitti.
Cemre.Y.

Ölüyor

...Ölüyor...
Ömürden gerekli gereksiz birer yaprak ayrıldıkça istemli, istemsiz...
Sadece adımları atacak dizleri ağrımıyor ki insanın.
Yürek, sığınağı olan kafesinden sıyrılıp dağılıyor,
Beyin diren diye diye ölüyor...
Ulan ölüyorum kimsesizlikten de!
Bütün kulaklar sağır.
Cemre.Y.

Onkoloji

…Onkoloji…

Yanıma yaklaşınca,

Hatta biriniz diğerinin kolunu hafifçe dürtüp diğerinize beni gösterip,

Aniden önüme çıkan arkadaşınız ve benim başımı,

Okumakta olduğum kitaptan kaldırmadan
Hiç tereddütsüz bir refleksle sağa çekilmem ve yoluma
Yüzünüze bile bakmadan devam edebilmem karşısında,

Birbirlerine aynı anda...
"Nasıl yaa!

Bu nasıl bir şey böyle!" cümlesini söyleyen iki kadın stajyer doktor!
Sayfanın en heyecanlı yerinden geçtikten sonra size cevap veriyorum;
"Artık ritüel olmuşsa herhangi bir yere gidiş gelişleriniz,
""Gözüm kapalı bulurum.""cümlesi deyim olmaktan çıkar.
Onkoloji koridorlarında geçtiyse epeyce bir süreniz…
En acil hastanın hangi anda, hangi kapıdan karşınıza çıkacağını,
En heyecanlı doktorun,

Hangi koridordan karşınıza çıkacağını hissedersiniz.
Onkoloji kuralları kesindir içeride ilaç alan hastanın yanına
Kemoterapi işlemleri bitene kadar giremezsiniz.
Çoktan beridir,

Mermerlerinin sayısını bile ezber ettiğim bir hastanenin,

Bir kat altına gidip,
Uzun dönemeçli koridorunu geçip, karşıdan karşıya geçip,
Kendime demli bir çay alıp
Kitabımı hâlâ başımı kaldırmadan

Ve hiç kimse ile çarpışmadan okuyabiliyorum.
Bir telefon gelmeseydi daha da devam edecektim.
Annem kanserden ölüyor, siz duymuyor, görmüyorsunuz,
Buraya her geliş gidişimizde biraz daha ölüyor annem.
Çabalıyoruz zamanı akıtmamak uğruna ama…
Annemin ömrü azalıyor ben onkoloji köşelerinde kitap okumayınca!
Çünkü o zamanlar,

Çok korkuyorum onun kemoterapi aldığı bütün saatlerden.
Daha çok ağlıyor içim kim bilir ne kadar vakti kaldı diye!
Annem hücrelerinden bölünüyor siz hiç hissetmiyorsunuz!
Şimdi beni o köşeden izlemeyi bırakınız lütfen!"
Cemre.Y.

Şükür

…Şükür… Açtınız mı orucu, Yediniz mi envai çeşit yemeklerinizi?  Üstüne tatlıları vesaireleri!?  Peki...  Kimlerle paylaştınız!?  Belki yalnızlıktan… Akşam yemeğini yiyemeyenler vardır,  Haberiniz oldu mu? Şükür mü yani! Cemre.Y.

Korktuğum Yer

…Korktuğum Yer… Olmaktan korktuğum yerdeyim, Yine binbir parçayım ve her biri ayrı birer Cemre… Bundan gayri… Artık kime hangisi denk gelir bilemem. Bir bütün olmak mıydı iyi olan, Yoksa böyle iyi mi ona bile karar veremedim. Her gece iyi veya kötü vedalaşıyorum hayatla. İstisnasız her gece… Eğer sabaha gözlerimi açarsam yine Bu sefer her şey çok güzel olacak diyorum. İstisnasız her akşam… Yalnızlığımın kollarına koşar adım yürüyorum. Olmaktan korktuğum yerdeyim, yalnızlığımın dibinde. Cemre.Y.

Sensizim

...Sensizim...
Doğduğum toprak gibi ol istedim sadece.
Seni vatanım saydım da yeniden doğdum sende.
Oysa senin yüreğin işgalcilerin istilasındaydı çoktan,
Dumanı tüten son ocak bile yıkık ve virane.
Bilemedim yangın yerinden
Ot bile bitmezmiş, ben papatya hayalindeyken.
Artık vatanım yok benim.
Ne yer yüzünde, ne gökyüzündeyim.
Arafta yersiz, yönsüz, kimsesizim.
Sensizim.
Cemre.Y.

Hayaldiler

…Hayaldiler… Bir kere bile yanlışlıkla, Mantık girdiyse o aşk'ın içine... Artık bir hayır bekleme! Oysa... Senle sonu gelmez, O geceler boyu kurulu tahtlara layık hayaller Ne kadar da güzeldi be... Belki hiçbiri olmayacaktılar... Ama ben senin gelinin oldum o hayallerde... Ben senin her şeyin... Ve artık sonunda Sen de benim her şeyim... Hayaldiler… Güzeldiler… Cemre.Y.

Hançer

…Hançer… Etrafıma ördüğüm duvarların farkındayım. Sırtımda yeni dost hançerlerine yer kalmadı zira. İyiyim böyle… Cemre.Y.

Öleyim

…Öleyim… Şimdi öleceksin deseler… Sol elimden ilk ahım,  Sağ elimden son ahım tutsun isterdim.  Göğsümde kızımın aşkı öylece öleyim… Sevdiklerim ve sevenlerim görmesin ölümümün soğuk yüzünü… Bi onlar görsün beni nasıl yok ettiklerini. Cemre.Y.

Daha Neler

…Daha Neler…
Ve ben o ilk nefes alamadığımdan beridir,
Bütün tıkanışlarımı aldatılmak sanırım.
Güven sendromlarım sendrom hala!
Hala…
En ufak bir şüphemde…
Aldatılıyorum!
Zira ömrümü "Yok daha neler!" demekle eskittim.
Cemre.Y.

Tükettim

…Tükettim…
Senin bendeki değerin,
El işi, göz nuru, iğne oyası çiçeğinin özündeydi.
Dünyaları verseler emeği ödenmezdi sevdamın.
Ömre değer sanıyordum seni.
Oysa etiketinde hep üç kuruş yazıyordu.
Bi ben göremiyordum yok pahası bir herif olduğunu.
Sonunda gördüm görmesine de
Bir yürek, iki ciğer tükettim uğruna!
Mazimde bile kalamadı eder'in.
Cemre.Y.

Seni Bekliyorum

…Seni Bekliyorum…
Seni bekliyorum…
Belki içinde biraz sevgi, birkaç doz şefkat ile…
Gel de seninle sağlığıma çay tokuşturalım, bir lokma aşk ile…
Belli…
Ben sensiz iyileşemeyeceğim!
Cemre.Y.

Susabilir Misin

…Susabilir Misin…
Onu bunu boşver de...
Uzun uzun susabilir misin benle!
Dilimin ucundan ayak tırnağıma kadar
Acılar dolusu sussam!
Sabahlara kadar sussan!
Sarıya meyyal şüpheye dolmadan,
Kırmızıya meyyal kızgınlığa doğmadan!
Rengini hiç soldurmadan uzun... uzun...
Susabilir misin benle!
Biliyorum yarına daha çok var ama…
Yarından sonra konuşacak çok şey var sabretsen!
Cemre.Y.

Ben Ona Yanıyorum

…Ben Ona Yanıyorum… Ne güzel iş yaa… Üniversiteyi benle kazanıp,  Benle bitiren,  Doktorasını… Gidip başkasıyla yapıyor ya!  Ben ona yanıyorum! Cemre.Y.

Yarın Öbür Gün

...Yarın Öbür Gün...
Küçük küçük günaydınlar biriktirdim heybemde...
Mademki hala yoksun
Çok değil...
Yarın öbür gün...
Denize salarım hepsini.
Güven'imi,
Sabrım'ı,
Heves'i mi.
Elbette ki ömür sonlarına...
Çoktandır hazırdır, hepsi!
İşte en çok bu yüzden...
Hep bu yüzden...
Yaşanmıyor bu korkular!
Yoksa...
Hepsi birden...
Ne de güzel birer hayal'diler!
Cemre.Y.

Tango

…Tango… Ve fakat tango... Ne asil... Ne zarif... Ne nahif bir danstır değil mi? Bi gün gerçek bir sevdalım olursa, Öğrenip ona... Sadece ona... Koca bir ömür boyunca eşlik etmek isterim. Cemre.Y.

Söz Verdi

…Söz Verdi…
Yenilgili bir vazgeçiş uğruna
Temeli tam oturamamış bir tutkuydu geçmişim.
Ne kadar tutunmaya çalışsam da ona...
Hayat ömrüme yeni katlar çıktıkça
En ufak bir depremde
Heba olabilirdi bütün geleceğim.
Ben umudu yıldızlara astıkça
Ay hep tutuluyordu.
Bende tuttum güneşi!
Geleceğime serdim.
Söz verdi bana!
Yokluğunu hiç hissettirmeyecekmiş.
Şimdi varsın ay düşünsün,
Bundan gayrı dünya düşünsün.
Onlardan gitmedim ama kalmadım da!
Cemre.Y.

İstanbul

…İstanbul… Evet!  İstanbul kadar derin,  İstanbul kadar özel,  İstanbul kadar hırslı,  İstanbul kadar güzel, İstanbul kadar sabırlı,  İstanbul kadar ağır,  İstanbul kadar gizemli, İstanbul kadar büyüğüm… Az, sığ ve küçükler ise… Herhangi bir kalabalığı, İstanbul sanır sadece… Ama azınlıklar… İstanbul'a ait değildir… Azınlıklar… İstanbul'un gül cemalinin kendisidir! Gülümseyin lütfen… Ruhunuz çekiyor! Cemre.Y.

Can Kenarı

…Can Kenarı… Can kenarı yalnızlıklarım var benim. Her yeni güne uyandığımda, Hayata, inadına gülümsediğim. Cemre.Y.