Tango

…Tango… Ve fakat tango... Ne asil... Ne zarif... Ne nahif bir danstır değil mi? Bi gün gerçek bir sevdalım olursa, Öğrenip ona... Sadece ona... Koca bir ömür boyunca eşlik etmek isterim. Cemre.Y.

Söz Verdi

…Söz Verdi…
Yenilgili bir vazgeçiş uğruna
Temeli tam oturamamış bir tutkuydu geçmişim.
Ne kadar tutunmaya çalışsam da ona...
Hayat ömrüme yeni katlar çıktıkça
En ufak bir depremde
Heba olabilirdi bütün geleceğim.
Ben umudu yıldızlara astıkça
Ay hep tutuluyordu.
Bende tuttum güneşi!
Geleceğime serdim.
Söz verdi bana!
Yokluğunu hiç hissettirmeyecekmiş.
Şimdi varsın ay düşünsün,
Bundan gayrı dünya düşünsün.
Onlardan gitmedim ama kalmadım da!
Cemre.Y.

İstanbul

…İstanbul… Evet!  İstanbul kadar derin,  İstanbul kadar özel,  İstanbul kadar hırslı,  İstanbul kadar güzel, İstanbul kadar sabırlı,  İstanbul kadar ağır,  İstanbul kadar gizemli, İstanbul kadar büyüğüm… Az, sığ ve küçükler ise… Herhangi bir kalabalığı, İstanbul sanır sadece… Ama azınlıklar… İstanbul'a ait değildir… Azınlıklar… İstanbul'un gül cemalinin kendisidir! Gülümseyin lütfen… Ruhunuz çekiyor! Cemre.Y.

Can Kenarı

…Can Kenarı… Can kenarı yalnızlıklarım var benim. Her yeni güne uyandığımda, Hayata, inadına gülümsediğim. Cemre.Y.

Ortak Noktamız Olamaz

...Ortak Noktamız Olamaz...

Elbette ki ortak noktamız olamaz bayım!
Senin hiç...
Daha öncende...
Bütün mitokondrilerini teker teker,
Yüreğinin can kırıklarından ezen oldu mu?
Cemre.Y.

Mecal

…Mecal…
Çok değildiniz ama…
Ara ara yıllar içerisinde nüksedip nüksedip…
Gribalime bronşit ekleyip,
Bronşitime de astımı kitleyip geçtiniz!
Yoksa yeniden,
Yine bir sevda nedir ki!
Yürek bu…
Salıversen bileğine bağladığın uçurtmanın ucunu,
Elbet ki kış biter, rüzgar diner, yağmur söner,
Bir gün bir bakarsın ki…
Gün bahara öykünür de,
Tohum toprağa filizlenmeye meyl eder de…
Bende artık ciğer kalmadı be güzelim!
Sen de gidersen…
Tedavülü çoktan geçmiş,
O ince hastalık olur sonum!
Doktorlar anti depresan yazarken daha bana
Ben sen yetmezliğinden verem olur ölürüm.
Yoksa sevdalık dediğin nedir ki "Aşk" olunur elbet de
Bu yürek maktüliyetlerimin cinayet şüphelisiyle dolu.
Hiçbirini ele vermedim.
Ama bir kere daha
Yeniden bu hayata…
Yine doğabilmeye yok mecalim!
Cemre.Y.

Sana Ne

…Sana Ne…
Alnımda çizgiler oluşmaya başlamış, sana ne!
Gözaltı torbalarım şişmiş, kaz ayaklarım kırışmaya başlamış, bana ne!
Benim bu hayatta yok yere harcanan yirmi dört yılım var,
Hayat bana onları ödesin önce.
Sonra beraberce ihtiyarlarız.
Cemre.Y.

Leylim Ley Vakitler

...Leylim Ley Vakitler...
Bir sevmek geçer içimden ki
En leylim ley vakitlerde
Yanar ciğerimin köşesi...
Çoğu kimsesizlik der buna
Ben sensizlik derim.
Cemre.Y.

Anlamadın

…Anlamadın… Her yere ve her şeye parça parça dağılırken, Bir tek duygunu bana ayırmayı deneseydin keşke. Ben senin yüreğinin içine, Ben senin ruhunun içine, Ben senin kalbine taliptim, sende onu anlamadın! Cemre.Y.

Mümkün Değil

…Mümkün Değil…
Yürekli bir sevginin,
Dili, dini, ırkı yoktur...
Sadece sevmen yeterlidir,
Hissetmemen,
Anlayamaman mümkün değildir.
Cemre.Y.

Hiç Mi Yoktu

...Hiç Mi Yoktu...
Bu fon müziğinde ne şiirler yazılırdı ya
Sen var mısın,
Yok musun anlayamadım ki mısralara dökülsün heceler...
Başladı mı, bitti mi, yoksa hiç mi yoktu hiçbir şey!
Yoksa yok olan ayrılıklarmıydı da biz hep vardık bir yerlerde.
Cemre.Y.

Yoruldum

…Yoruldum… Camlarıma yağmur vuruyor ey yar! Senin gözyaşların da var! Benim gözyaşlarımda var! Ne sen bana bir adım geldin… Ne ben senden ayrılabildim… Korkma sevdamın ateşinden artık… Yanmayacaksın asla… Yeter korunma, kaçma, sessizliğine sığınma… Çünkü ben… "Öz"ünden hep "Üvey" çıkmasından yoruldum ! Fırtınamın şiddetiyle geldiğim gibi,  Yere düşen kar tanesi gibi  Usulca giderim sessiz ve sensiz. Cemre.Y.

Ben Olursun

...Ben Olursun...
Sen'i...
Kırmızı bir lalenin siyah tanesinde özümserim.
Sen'i..
Çimen kokulu bir bahçenin salıncağında koklarım.
Sen'i...
Mavi'ye hasret bir okyanusta,
Son nefes gibi çekerim içime
Bundan sonra baştan sona ben olursun.
Cemre.Y.

Boşluk

…Boşluk… Sen hiç kocaman boşlukta kendini aradın mı defalarca? Ve hiç bulamama ihtimal'inle rastlaştın mı? Ya sonra tam her şeye pes etmişken… Senden çoktan vazgeçilmiş bir ayna bolluğunda Buldun mu kendini çoktan kırılmış bir aynanın sırlı camında. Baktın mı gözlerinin bebeklerinin içine içine, dikine dikine! Ağlamadan durabildin mi geçmişine, gelmişine, gelmeyen'ine! Sonra öylece affettin mi hepsini, hep birden! Artık ulaşılmak istesen ne! İstenmesen ne? Sen hiç yok oldun mu kendinde, herkesine, hep birden? Cemre.Y.

Vazgeçebilmek

…Vazgeçebilmek…
Aslında şiir de bir nevi vazgeçebilmek erdemidir.
Boğazının ilmeğine takılan onca harf,
Onca hece, onca kelime,
Onca ipe sapa gelmez cümle varken,
Her birini teker teker yutkunabilip,
En anlaşılabilir sadelikte,
Okuyana sunabilmek eylemidir.
Oysa bir girebilseler o an'da yüreğimize!
Vay ki hallerine vay!
En acısını çektim diyenlerin bile ciğeri kül olur.
Cemre.Y.

Söz

…Söz…
İyi olmaya az kaldı.
Hele bir yağmurlar dinsin yüreğimde.
Fırtınalar bitsin, ilkbahar çiçeklerim açsın,
Ruhum ruhunla okşansın,
İyi olacağım, söz!
Cemre.Y.

Mutlu

…Mutlu...
Mutluyum işte…
Acımın dili, geveze kuşlar gibi zehir zemberek
Harfler, kelimeler, satırlar,
Paragraflar yer ve gök arası
Umman kadar geniş bir yelpazeyken bende.
Öyle az ki mutlu anlarım…
Alabildiğine bencilim...anlatamam...susarım.
Cemre.Y.

Anne Kokusu

…Anne Kokusu…

Saçlarımın tellerinden,
Ayak tırnaklarıma kadar canım yanıyor!
Bu, benim bedenimin bile bana isyanıdır!
Yine ayaklar çekilecek karın boşluğuna,
Yine sallanılacak güneşin doğma ihtimali sabahlara!
Yine özlenilecek kara toprağın altındaki o anne kokusu.
Cemre.Y.

Git Yoluna

…Git Yoluna… Sen merak ediyorsun ya neden seni durduk yere terk ettim diye… Sen başkasının kollarında bir başka geline "Evet" derken,  Ben köşede ağlamak istemiyorum ey sevgili, Bu benim ecelim olur.  Ben bir kez öldüm.  Bir kez daha ölemem ki… Şimdi git yoluna kime "Kadınım" dersen de.... Cemre.Y.

Duyamazsın

…Duyamazsın… Senden geçebilmek için, kaç çeyrek ömür'ü… Henüz başlayamadan eskittim ben. Kaybolmuş yalnızlıkların akıntısındaki  O tek kalabalığa tutundum, Endişeli görünmezlerin  Dağınık kalmak tutkusundan bitap düşüp, Ama artık sen beni göremezsin, Koklayamaz sın, dokunamazsın, tadamaz sın! Sen, beni, artık… Duyamazsın, kalplerimiz çok uzak! Cemre.Y.

Hayal

…Hayal…
Gerçekten olabilir mi,
Bu kadar yalanın olduğu bir dünyada,
Bir gerçek beni bulabilir mi?
Hayali bile gülümsetiyor hayata...
Cemre.Y.

Mesele

...Mesele...
Mesele, çıkabilmek ya da inebilmek değildir.
Mesele, önceden açık olan yollarınızın artık tıkanıp tıkanmadığıdır.
Mesele, bu kısır döngünün içinde olmaya razı olup olmadığınızdır.
Mesele, alışkanlıklardan bile vazgeçebilmeyi düşünebilmektir.
Mesele, kapılarını kapattığın basamakları ortada bırakmamak erdemidir.
Cemre.Y.

Nerelere Gitsem

…Nerelere Gitsem…
Bu yüreğimi alsam da nerelere gitsem…
Öyle anlamsız, öyle ıssız, öyle kimsesiz.
Cemre.Y.

Kalmadı

…Kalmadı… Sevda dediğim şeyden, Sadece sana özendiğim değerleri teker teker azalttıkça, Farkın kalmadı diğerlerinden. Cemre.Y.

Yağmur

…Yağmur… Yağmurunda romantizmi mi olurmuş.. Olur muş… Çıktım yürüdüm biraz, ellerimi hayali bir el ısıtırken… Yüreğimden yüreğine gönderdim çiseleri, Artık özgürce göz pınarlarından aksınlar! Cemre.Y.

Benlik Değil

...Benlik Değil...

Gizli kaçak, kapılar kapanınca olan değildir ki aşk...
Yerdeki çimenden, gökteki güneşe kadar bağırasım var,
Ben aşkı hissedince.
Yoksa öyle bir his...
Kimse karşıma çıkıp hiç de "Bugünlük kadınım ol" demesin...
Günübirlik, güne harcanmış ilişkiler benlik değil.
Cemre.Y.

Olsun

...Olsun...
Ve tanrı kadını aşk ile yarattı,
Varsın sonu can kırıklığı olsun.
Cemre.Y.

Tarifi Yok

...Tarifi Yok...

Yanındaki mutluluğun tarifi yok!
Eğer ne kadar mutlu edebildiğini,
Ne kadar huzur verebildiğini hissedebilseydin,
Kendi kendinin yanından bir an ayrılmak istemezdin.
Cemre.Y.

Üşüyor

…Üşüyor…

Sağ yanım hep üşüyor,
Senin yanında değil ve sol yanım kadar şanslı değil diye…
Aslında benim yüreğim…
İstisnasız her gün, mütemadiyen hep üşüyor!
Cemre.Y.

Bazı Aşklar

…Bazı Aşklar…
Bazı aşklar beddualarla son bulur,
Bazı aşklar ise "O, mutlu olsun yeter" le.
Bazıları her hatırladığında ahın'dır,
Bazıları ise buruk bir gülümseme ile gönül sızın'dır.
Hepsi o kadar'dır yani.
Cemre.Y.