Hiç Mi Yoktu

...Hiç Mi Yoktu...
Bu fon müziğinde ne şiirler yazılırdı ya
Sen var mısın,
Yok musun anlayamadım ki mısralara dökülsün heceler...
Başladı mı, bitti mi, yoksa hiç mi yoktu hiçbir şey!
Yoksa yok olan ayrılıklarmıydı da biz hep vardık bir yerlerde.
Cemre.Y.

Yoruldum

…Yoruldum… Camlarıma yağmur vuruyor ey yar! Senin gözyaşların da var! Benim gözyaşlarımda var! Ne sen bana bir adım geldin… Ne ben senden ayrılabildim… Korkma sevdamın ateşinden artık… Yanmayacaksın asla… Yeter korunma, kaçma, sessizliğine sığınma… Çünkü ben… "Öz"ünden hep "Üvey" çıkmasından yoruldum ! Fırtınamın şiddetiyle geldiğim gibi,  Yere düşen kar tanesi gibi  Usulca giderim sessiz ve sensiz. Cemre.Y.

Ben Olursun

...Ben Olursun...
Sen'i...
Kırmızı bir lalenin siyah tanesinde özümserim.
Sen'i..
Çimen kokulu bir bahçenin salıncağında koklarım.
Sen'i...
Mavi'ye hasret bir okyanusta,
Son nefes gibi çekerim içime
Bundan sonra baştan sona ben olursun.
Cemre.Y.

Boşluk

…Boşluk… Sen hiç kocaman boşlukta kendini aradın mı defalarca? Ve hiç bulamama ihtimal'inle rastlaştın mı? Ya sonra tam her şeye pes etmişken… Senden çoktan vazgeçilmiş bir ayna bolluğunda Buldun mu kendini çoktan kırılmış bir aynanın sırlı camında. Baktın mı gözlerinin bebeklerinin içine içine, dikine dikine! Ağlamadan durabildin mi geçmişine, gelmişine, gelmeyen'ine! Sonra öylece affettin mi hepsini, hep birden! Artık ulaşılmak istesen ne! İstenmesen ne? Sen hiç yok oldun mu kendinde, herkesine, hep birden? Cemre.Y.

Vazgeçebilmek

…Vazgeçebilmek…
Aslında şiir de bir nevi vazgeçebilmek erdemidir.
Boğazının ilmeğine takılan onca harf,
Onca hece, onca kelime,
Onca ipe sapa gelmez cümle varken,
Her birini teker teker yutkunabilip,
En anlaşılabilir sadelikte,
Okuyana sunabilmek eylemidir.
Oysa bir girebilseler o an'da yüreğimize!
Vay ki hallerine vay!
En acısını çektim diyenlerin bile ciğeri kül olur.
Cemre.Y.

Söz

…Söz…
İyi olmaya az kaldı.
Hele bir yağmurlar dinsin yüreğimde.
Fırtınalar bitsin, ilkbahar çiçeklerim açsın,
Ruhum ruhunla okşansın,
İyi olacağım, söz!
Cemre.Y.

Mutlu

…Mutlu...
Mutluyum işte…
Acımın dili, geveze kuşlar gibi zehir zemberek
Harfler, kelimeler, satırlar,
Paragraflar yer ve gök arası
Umman kadar geniş bir yelpazeyken bende.
Öyle az ki mutlu anlarım…
Alabildiğine bencilim...anlatamam...susarım.
Cemre.Y.

Anne Kokusu

…Anne Kokusu…

Saçlarımın tellerinden,
Ayak tırnaklarıma kadar canım yanıyor!
Bu, benim bedenimin bile bana isyanıdır!
Yine ayaklar çekilecek karın boşluğuna,
Yine sallanılacak güneşin doğma ihtimali sabahlara!
Yine özlenilecek kara toprağın altındaki o anne kokusu.
Cemre.Y.

Git Yoluna

…Git Yoluna… Sen merak ediyorsun ya neden seni durduk yere terk ettim diye… Sen başkasının kollarında bir başka geline "Evet" derken,  Ben köşede ağlamak istemiyorum ey sevgili, Bu benim ecelim olur.  Ben bir kez öldüm.  Bir kez daha ölemem ki… Şimdi git yoluna kime "Kadınım" dersen de.... Cemre.Y.

Duyamazsın

…Duyamazsın… Senden geçebilmek için, kaç çeyrek ömür'ü… Henüz başlayamadan eskittim ben. Kaybolmuş yalnızlıkların akıntısındaki  O tek kalabalığa tutundum, Endişeli görünmezlerin  Dağınık kalmak tutkusundan bitap düşüp, Ama artık sen beni göremezsin, Koklayamaz sın, dokunamazsın, tadamaz sın! Sen, beni, artık… Duyamazsın, kalplerimiz çok uzak! Cemre.Y.

Hayal

…Hayal…
Gerçekten olabilir mi,
Bu kadar yalanın olduğu bir dünyada,
Bir gerçek beni bulabilir mi?
Hayali bile gülümsetiyor hayata...
Cemre.Y.

Mesele

...Mesele...
Mesele, çıkabilmek ya da inebilmek değildir.
Mesele, önceden açık olan yollarınızın artık tıkanıp tıkanmadığıdır.
Mesele, bu kısır döngünün içinde olmaya razı olup olmadığınızdır.
Mesele, alışkanlıklardan bile vazgeçebilmeyi düşünebilmektir.
Mesele, kapılarını kapattığın basamakları ortada bırakmamak erdemidir.
Cemre.Y.

Nerelere Gitsem

…Nerelere Gitsem…
Bu yüreğimi alsam da nerelere gitsem…
Öyle anlamsız, öyle ıssız, öyle kimsesiz.
Cemre.Y.

Kalmadı

…Kalmadı… Sevda dediğim şeyden, Sadece sana özendiğim değerleri teker teker azalttıkça, Farkın kalmadı diğerlerinden. Cemre.Y.

Yağmur

…Yağmur… Yağmurunda romantizmi mi olurmuş.. Olur muş… Çıktım yürüdüm biraz, ellerimi hayali bir el ısıtırken… Yüreğimden yüreğine gönderdim çiseleri, Artık özgürce göz pınarlarından aksınlar! Cemre.Y.

Benlik Değil

...Benlik Değil...

Gizli kaçak, kapılar kapanınca olan değildir ki aşk...
Yerdeki çimenden, gökteki güneşe kadar bağırasım var,
Ben aşkı hissedince.
Yoksa öyle bir his...
Kimse karşıma çıkıp hiç de "Bugünlük kadınım ol" demesin...
Günübirlik, güne harcanmış ilişkiler benlik değil.
Cemre.Y.

Olsun

...Olsun...
Ve tanrı kadını aşk ile yarattı,
Varsın sonu can kırıklığı olsun.
Cemre.Y.

Tarifi Yok

...Tarifi Yok...

Yanındaki mutluluğun tarifi yok!
Eğer ne kadar mutlu edebildiğini,
Ne kadar huzur verebildiğini hissedebilseydin,
Kendi kendinin yanından bir an ayrılmak istemezdin.
Cemre.Y.

Üşüyor

…Üşüyor…

Sağ yanım hep üşüyor,
Senin yanında değil ve sol yanım kadar şanslı değil diye…
Aslında benim yüreğim…
İstisnasız her gün, mütemadiyen hep üşüyor!
Cemre.Y.

Bazı Aşklar

…Bazı Aşklar…
Bazı aşklar beddualarla son bulur,
Bazı aşklar ise "O, mutlu olsun yeter" le.
Bazıları her hatırladığında ahın'dır,
Bazıları ise buruk bir gülümseme ile gönül sızın'dır.
Hepsi o kadar'dır yani.
Cemre.Y.

Yağmur

…Yağmur… Çatıya vuran yağmur tıkırtıları, Bana bu gece huzurlu ve umutlu bir uyku vaat ediyor… Bende sevdiceğimin kollarındaymışçasına uyuyacağım, İyi geceler tüm sevdiklerime bu gece huzur bulsunlar. Cemre.Y.

Neredesin

...Neredesin...
Çok uzaklardan
Yüzyıllar öncesinden,
Henüz an’lar bile sayılamıyorkenden
Haber getirdim sana sevdiceğim!
Sen ile ben!
Kalubeladan yazılıymışız biz’e,
Er’ler ve geç’ler sayılamıyormuş oralarda!
Hesapsız ve de kitapsızmış o kitaba yazılı olan
Hilafsız ve sayısız sonsuzmuş sevdalar!
Cennet’im neredesin?
Cehennemim olsan geleceğim!
Cemre.Y.

Hayal İşte

...Hayal İşte...
Hani "dur" diyecek kadar sakin,
"Gel" diyecek kadar çılgın olsaydı.
Güneşli bir bahar sabahı, eşofmanları çekip
İyot kokulu yürüyüşler yapsaydık uzun uzun.
Yorulunca sarılıp otursaydık bir bankta,
Terimizin tuzu karışsaydı birbirine...
Romantik bir hayal işte.
Cemre.Y.

Yeter Ki

...Yeter Ki...
Yüreği, yaradan yar dolanın,
Kederi son güvendiğine taşarmış!
Ya kanatlanıp uçarmış, ya uçurum olup atlarmış!
Sen yeter ki kanatsız da uçabiliyor olduğuna inan.
Cemre.Y.

Adam Ol

…Adam Ol… Buğulu camlar ardından beni görmeye çalışacağına, "Adam ol" da yanımda ol. Cemre.Y.

Yara

…Yara… Küçücük bir bebekte olsa,  Her kadın başını yaslayabileceği bir omuz ister, en kuvvetlisinden… Bu önce bir baba olur, sonra sevdiceği… Kimi korkmadan söyler, kimi de düşünülse der!  Benim ne babam oldu ne de sevdiceğim. Ne zaman birine güvenecek olsam, Hemen buldular içimdeki küçücük kız çocuğunun yaralarının yerini. Kırk yaşımdan sonra öğrenebildim bir daha asla sevmemeyi… Cemre.Y.

İyi Ki

…İyi Ki… Bazen de gülümseyerek bakarsın geçmişine ve şimdi geldiğin yere… "İyi ki öyle olmuş olanlar yoksa şimdi bu kadar güçlü ve asil olmazdın.  Sorun ne sende, ne de onu senden alandaymış!  Sorun bir "o" varsa hayatında hep sadece "o"ndaymış." dersin Ve herkesi ve her şeyi affedersin, ruhun özgürlüğe kanat açar. Cemre.Y.

Yalnızlıklar

…Yalnızlıklar… Kaybolmuş yalnızlıkların akıntısındaki o tek kalabalığa tutunursun Endişeli görünmezlerin dağınık kalmak tutkusundan bitap düşüp! Cemre.Y.

Yoruldum Artık

…Yoruldum Artık… Fırtınalardan yoruldum artık!  Bana çarşaf gibi bir deniz gerek,  Sadece sıkıldığımda dalgalara vuran. Cemre.Y.

Yakamoz

…Yakamoz…
Rüzgar tarardı sarıya meyyal dağınık saçlarını,
Gün buluta meftun, bulut yıldıza,
Kumdan yakamozlar yaptılar geceden sabaha.
Cemre.Y.