...Yaşsız Bir Ömür Sevmekti Seni...
Sende, üç yaşındaki o kız çocuğunun bulduğu güven.
On üçündeki hırçın, asabi, ergen, kemikleri ağrıya ağrıya,
Büyümeye çalışan o küçümen annesiz kızın,
Bir ömürlük zamanından çaldığı sabır.
Yirmi üçündeki o genç kızın bulduğu evcilikli hayaller sonucu,
Kucağında gözleri yosun mu yosun feza güzeli bir kız bebe.
Otuz üçündeki o kadının onca yitirdiklerinden sonra bulduğunu sandığı,
İllegal bir aşkın esiri fanteziler, yeni evcilikli bütün hayaller.
Kırk üçündeki o hatunun hiç karşılık veremeyeceği birinde bulduğu sevgi.
Elli üçündeki o eşin artık ummaktan yorulup ansızın yoluna çıkan sadakat.
Atmış üçündeki o yaşlıca çılgın ihtiyarın huysuzluklarında bile bulduğu şefkat.
Yetmiş üçündeki o ihtiyarın,
Anılarına hala inatla gülümseyen çizgili yüzünün an'ı..
Seksen üçündeki o artık hayata yapayalnız vedalaşmaya yaklaşmanın asıl yüzü.
Sende koca bir ömür vardı be sevgilim, be sevdiceğim!
Hiç yoktan, "Yaşsız Bir Ömür Sevmekti Seni." vardı ama…
Bu hayalde "Ben" kesin vardım,
“Sen” hiç yoktun ki zaten, "Biz" diye hiç kimsem, hiç olamadı.
Sen ki dünya alemin sevdalısı olduğu o Kız Kulesi,
Bense dibindeki hiç kimsenin görüp önemsemediği,
Hiçbir gerçek sevdaya dair, bir essahından, bir şiir bile edemediği,
Senin ışıkların gölgelenmesin diye!
Artık ışığı bile yandırılmayan eteğinin ucundaki o Deniz Feneri.
Söylesene bir hadi!
Benden başka kim biliyor, kim bakıyordu ki,
Senin tavanında bir çok Piri Reis Haritası olduğunu!
Ta ki ben, "Biz" i ifşa edene kadar hı!
Merak etme hala beni umursamıyorlar, çok da umurum değil hani.
Zira onca umursanmayı bekleyenlerime tercih ettiğim tek sendin.
Çünkü kokun burnumda hala, ve yüzün ezberimde!
Gözümü kapadığımda da,
Gözümü açtığımda da,
Gözümü bir daha açmak istemediğimde de
Koskoca bir anıt gibi yüzüme çarpıyordu duvarların!
Benden tarafın görülmesin diye de
Hiç kimse balkonundan tam tur bir manzara çekmeyi denemiyordu.
Oysa sayemde tavanındaki harita da epeyce de revaçta!
Şimdi mi?
İyiyim ben, merak etme!
Kokun burnumda hala, yüzün ezberimde!
Tam yüzyıldır da artık güvenemiyorum hiç kimseye,
Dalgalar her gün biraz daha saçmalayıp,
Güneş desen her gün biraz daha yakıp,
Temelimizin çoktan sarsık yerinden ayırıyor geçmişimizi.
Kusuruma bakma sevgilim,
Bu sefer beni haber yapacak bütün bültenler,
"Kız Kulesi tehlikede, temeli temelden sarsıldı!
Hani eteğinde hiç kimsenin pek de fark etmediği,
Hani es kaza objektiflerimize takılsa bile
Hiçbir haber değeri yok diye montajlardan sildiğimiz
Terk edilmiş bir Deniz Feneri vardı,
Kız Kulesine bizden çok daha sadıktı,
Sabırdı, ama artık taş bile çatladı.
Şimdilerde Deniz Kulesi öylece akıntıya doğru yol almakta,
Yaşanmışlıklarını saymazsak,
Ömrünün bitmesine de çok yıl vardı oysa!
Hiç yoktan boyundan büyük bir dalga sarstı onu,
Kız Kulesi artık yalnız değildi madem!
Son sözleriyse…
"Yaşsız Bir Ömür Sevmekti Seni!" oldu.
Cemre.Y.
Sende, üç yaşındaki o kız çocuğunun bulduğu güven.
On üçündeki hırçın, asabi, ergen, kemikleri ağrıya ağrıya,
Büyümeye çalışan o küçümen annesiz kızın,
Bir ömürlük zamanından çaldığı sabır.
Yirmi üçündeki o genç kızın bulduğu evcilikli hayaller sonucu,
Kucağında gözleri yosun mu yosun feza güzeli bir kız bebe.
Otuz üçündeki o kadının onca yitirdiklerinden sonra bulduğunu sandığı,
İllegal bir aşkın esiri fanteziler, yeni evcilikli bütün hayaller.
Kırk üçündeki o hatunun hiç karşılık veremeyeceği birinde bulduğu sevgi.
Elli üçündeki o eşin artık ummaktan yorulup ansızın yoluna çıkan sadakat.
Atmış üçündeki o yaşlıca çılgın ihtiyarın huysuzluklarında bile bulduğu şefkat.
Yetmiş üçündeki o ihtiyarın,
Anılarına hala inatla gülümseyen çizgili yüzünün an'ı..
Seksen üçündeki o artık hayata yapayalnız vedalaşmaya yaklaşmanın asıl yüzü.
Sende koca bir ömür vardı be sevgilim, be sevdiceğim!
Hiç yoktan, "Yaşsız Bir Ömür Sevmekti Seni." vardı ama…
Bu hayalde "Ben" kesin vardım,
“Sen” hiç yoktun ki zaten, "Biz" diye hiç kimsem, hiç olamadı.
Sen ki dünya alemin sevdalısı olduğu o Kız Kulesi,
Bense dibindeki hiç kimsenin görüp önemsemediği,
Hiçbir gerçek sevdaya dair, bir essahından, bir şiir bile edemediği,
Senin ışıkların gölgelenmesin diye!
Artık ışığı bile yandırılmayan eteğinin ucundaki o Deniz Feneri.
Söylesene bir hadi!
Benden başka kim biliyor, kim bakıyordu ki,
Senin tavanında bir çok Piri Reis Haritası olduğunu!
Ta ki ben, "Biz" i ifşa edene kadar hı!
Merak etme hala beni umursamıyorlar, çok da umurum değil hani.
Zira onca umursanmayı bekleyenlerime tercih ettiğim tek sendin.
Çünkü kokun burnumda hala, ve yüzün ezberimde!
Gözümü kapadığımda da,
Gözümü açtığımda da,
Gözümü bir daha açmak istemediğimde de
Koskoca bir anıt gibi yüzüme çarpıyordu duvarların!
Benden tarafın görülmesin diye de
Hiç kimse balkonundan tam tur bir manzara çekmeyi denemiyordu.
Oysa sayemde tavanındaki harita da epeyce de revaçta!
Şimdi mi?
İyiyim ben, merak etme!
Kokun burnumda hala, yüzün ezberimde!
Tam yüzyıldır da artık güvenemiyorum hiç kimseye,
Dalgalar her gün biraz daha saçmalayıp,
Güneş desen her gün biraz daha yakıp,
Temelimizin çoktan sarsık yerinden ayırıyor geçmişimizi.
Kusuruma bakma sevgilim,
Bu sefer beni haber yapacak bütün bültenler,
"Kız Kulesi tehlikede, temeli temelden sarsıldı!
Hani eteğinde hiç kimsenin pek de fark etmediği,
Hani es kaza objektiflerimize takılsa bile
Hiçbir haber değeri yok diye montajlardan sildiğimiz
Terk edilmiş bir Deniz Feneri vardı,
Kız Kulesine bizden çok daha sadıktı,
Sabırdı, ama artık taş bile çatladı.
Şimdilerde Deniz Kulesi öylece akıntıya doğru yol almakta,
Yaşanmışlıklarını saymazsak,
Ömrünün bitmesine de çok yıl vardı oysa!
Hiç yoktan boyundan büyük bir dalga sarstı onu,
Kız Kulesi artık yalnız değildi madem!
Son sözleriyse…
"Yaşsız Bir Ömür Sevmekti Seni!" oldu.
Cemre.Y.
