Mutfak

...Mutfak...
Önce üzerini soydum hızla,
Yatırdım tahtaya en altta kalacak olanları,
Hırsla rast gele doğradım acımadan.
Yetmedi kırgınlıklarımı,
Boşa giden emeklerimi düşündüm,
İnce ince doğradım, rengi beyazdı.
Sonra sıra diğerlerine geldi,
Onları da bunca zamanın kinini kusarak
Başka bir bıçakla doğradım orta boyda,
İçindeki tanecikler fırladılar sağa sola
Umurumda bile olmadı, rengi yeşildi.
Birikmiş fitneleri, fesatları, kuyu kazmacaları,
Yalanları, riyayı düşünüp duruyor
Ve acele acele savuruyordum diğer parçaları.
Ben sapladıkça fışkırıyordu içinin suları, rengi kırmızıydı.
En son dört oval gülle indirdim bağrına bağrına,
Her birinin kenarları şeffaf, kaygan, tam ortası sarıydı.
Artık kendi psikanaliz raporum tamamlanmıştı,
Geçmişte ve bugünde ne varsa...
Nefretim, kinim, garezim susmuştu,
Sakinleşmişti fırtınam.
Bu gerekiyordu yarına gülümseyebilmek için.
Sonra gayet sakin ve sessizce oturup yedik kızımla.
Hep merak ederler halbuki
"Neden kadın mutfakta daha huzurludur" diye.
İşte size cevabı;
Ne eski kocamı doğradım,
Ne de fitne fesat kuyumu kazanları,
Onlar her seferinde defalarca doğradılar beni de
Ben sadece...
Sadece yemek yaptım.
Cemre.Y.