Aşk Mı, O Ne Ki?

...Aşk Mı, O Ne Ki?...

"Aşk mı?

O ne ki!" derdi rahmetli anacım.

Sonra da eklerdi;

"Yenilir mi, içilir mi?

Yoksam mevsimler gibi geçen mi hı" diye

Elinde terlikle kovalardı beni.

Yaşlanıyorum galiba.

O vakitler

Yemeden içmeden kesilmeler bile ayrı bi güzeldi.

Şimdilerdeyse her şey mevsimler gibi

Adında aşk geçen her halinden soğudum bi hayli!

Cemre.Y.

Hoş Geldin Lan Yaşamak

...Hoş Geldin Lan Yaşamak...

Belki de...

Hiç yoktan karşına çıkan bir çiçeğin özüdür hayat.

Uzanıp usulca koklasan,

Sanki küçük bir top renk kondurmuşsun gibi,

Burnunun ucuna konuverir polen taneleri.

Yüzünü güneşe dönüp gülümsersin sebepsiz.

"Hoş geldin lan yaşamak." dersin.

Seversin işte, yine, yeniden seversin.

Cemre.Y.

Bahar Geldi

...Bahar Geldi...

Dün Galata'nın eteklerinde gezdirdim kendimi.

Gümüşsuyundan çıktım yola,

Yürüye yürüye Galata'da buldum kendimi.

Sokaklar alabildiğince kalabalık,

İnsanlarda birer heyecan.

Masalarda tek bir boş sandalye yok.

Durduk yere içim sevinçlendi.

"Sonunda." dedim.

"Nihayet bahar geldi."

Cemre.Y.

Bekleyenin Yok Mu?

...Bekleyenin Yok Mu?...

Kör bir akşamın gecesine yakınken,

Hiç olmayacak bir anda sormuştu kendi kör gözleriyle.

İkimizin de ameliyat yarası tazeydi daha!

"Senin evinde bekleyenin yok mu? dedi fütursuzca.

Boğazımın ilmeğine inen koca bir yumru ile yutkundum önce.

Sonra; "Tabi ki var!" dedim.

"Kapımın kilidi, salonum, koltuğum, halım,

Yatağım, yorganım, yastığım,

Mutfağım, dolabım, ocağım,

Benim evimde bekleyenim olmaz mı hiç!

Tabi ki var!" dedim ve uzaklaştım onun yanından.

Odaya geri döndüğümde çoktan pişman olmuştu sorduğundan.

Cemre.Y.

Güzeldi

...Güzeldi...

Güzel'in...

"-Di" eki...

Hiç olmasa ya!

Hep güzel olsa ya hayatlar.

Çimen yeşili kapılar,

Hep azur mavisi denizlere açılsa ya!

Güneş hep sarsa ya kalpleri.

Ama işte,

Güzel-di.

Cemre.Y.

Belki

...Belki...

Belki bir gün omuzlarına konan kelebek kanatları uyandırır seni.

Yeni günün, yeni güneşine, yepyeni bir senle uyanırsın belki.

Bakışların ışıldar gökyüzüne bakarken,

Dudaklarının kenarındaki tebessümün gülümser belki.

Kaderinin çarklarını yeniler, hayata yeniden başlarsın belki.

Cemre.Y.

Narkoz Kokusu

...Narkoz Kokusu...

Uyandırıldım.

Burnumun direğinde kesif bir narkoz kokusu

Gözümün birinin ışığı sönük,

Çene kemiklerimde derin bir ağrı.

Acımın acısının henüz farkında değilim.

Halbuki uykuya dalarken,

Rengarenk çiçekler diyarının

Gökkuşaklarına salıncak kurarım belki diyordum.

Olduysa da hatırlamıyorum.

Uyanmasam da hiç gocunmazdım gaip diyara gittiğime.

Uyandırıldım.

İki gündür sağ gözümün içinde cam kırıkları

Beyazının çoğu kırmızıyla kaplanmış ya

Üst kirpiğimi alt kirpiğimle kavuştursam bir dert,

Kavuşturmasam bin dert.

Geçecek elbet, hem de çok yakında geçecek.

İşte o vakit uzun uzun bakacağım rengarenk çiçeklere

Ve derin derin koklayacağım en güzel kokuları.

Madem ki "Gitsem de olur!" deyince gidilemiyorsa öte dünyaya.

Yaşaya yaşaya yaşayacağım bu hayatı ben de!

İnadına ve hem de seve seve!

Cemre.Y.

Güneş Öpsün Yüreğinizi

...Güneş Öpsün Yüreğinizi...

Sanki hiç beklemediği bir anda

Eline rengarenk uçan balonları tutuşturmuşlar gibi,

Çakmak çakmak ışıldıyordu gözlerinin içi!

Kalbi kelebek kanatları gibi titreşirken,

Dudaklarının kenarlarına koca bir gülüş yerleştirmiş,

Ritmik bir şarkı mırıldanıyordu neşeyle.

Burnunda denizin iyot kokusu yürüyordu kordon boyunca.

Sonra yavaşça açtı gözlerini,

Günlerden pazar, sabahlardan güneşli bir sabahtı.

Her şey hayal gibi birer rüya olsa da

Güneş öpsün yüreğinizi.

Cemre.Y.

Olduramadım

...Olduramadım...

Sığdıramadılar abi!

Sonra bende ne sığınmak istedim,

Ne de sığabilir kalabildim

Herhangi bir yağmur altı şöyle koruması bol bir kalpte.

Şu kocaman dünyada

Kaç kere Zümrüdüanka oldum,

Doğdum, yandım, kavruldum,

Kaç kere küllerimden yeniden dirildim olmadı.

Kim bilir kaç kere de serçe oldum

Ama onlar...

O biçare serçeyi de sığdıramadılar hiçbir yüreğe.

Sustum, konuştum, durdum da

Ne yapsam ne yapmasam

Kendimi olduramadım hiç kimseyle.

Cemre.Y.

Neyse Size De Günaydın

...Neyse Size De Günaydın...

Gecesi ayaz, sabahı ayaz gri günler bitti nihayet.

Özleminden burnumun sızısı olan güneşim

Beyaz bulutların arasından süzülüverdi nihayet.

Az kaldı içim dışım ısınır yakında.

Bahar bahçe renklenirim sayesinde.

Beni kitap okurken görünce okuduğum kitabın bile

Nasıl olması gerektiğini söyleyenleri de umarsamaz olurum.

Ki mutlaka bir karakteri arkadaşımdır oysa!

Bunu bile anlayamadıklarına güler geçerim.

Öyle ya!

Bu saatten sonra beni yıpratacak insanlara değil,

Onaracak insanlara ihtiyacım var.

Neyse size de günaydın.

Onaracak insanlar çıksın karşımıza.

Cemre.Y.

Sevmeye Çok Seviyorum Ama

...Sevmeye Çok Seviyorum Ama...

Ne zaman balkonlardan sarkan
Rengarenk çiçekler görsem sen gelirsin aklıma.
“Çiçekleri çok seveceksin kızım.” derdin.
“Ama suya boğmayacaksın.” ı ekleyerek.
Hala sevmeye çok seviyorum ama
Boğmamayı beceremiyorum bir türlü.
Ne çiçekleri ne de sevdiceklerimi
Fazla sevgimle boğmamayı beceremiyorum.

Cemre.Y.

Günaydınlar

...Günaydınlar...

Sana limon kokulu günaydınlar biriktirdim sevgili, gelsen de doya doya sevilsek.

Az kaldı ayaza kesen sabahların yerini güneşli günlerin almasına.

İğde ağacı çiçeklerinin kokusuyla hanımeli çiçeklerinin karışması yakındır.

Gelse de şöyle sımsıkı kavuşa kavuşa karışsak.

Cemre.Y.

 

İyi Bak Kendine.

...İyi Bak Kendine...

Aklının kıvrımları fikrine hiç danışmadan,

Yalan hayaller, yalan filmler yükleyip,

Buna da kendini inandırıp savuruyorsan evrene...

Beni değil, kendini yaralıyorsun haberin yok.

Es kaza denk gelirsem de zehirli cümlelerine,

Artık incinmelerden de bıktığımdan okuyup geçiyorum bilesin.

Madem ki hala, yakıp, yıkıp döktüklerine bir özrün yok.

Kendi kendine daha fazla ömrünü cehennem etme!

Aklının kıvrımları seni yine ne vakit şaşırtacak olsa,

Derin bir nefes alıp fikrine danış,

"Bütün bu yalanlarım yılana dönüşüp boynuma dolanırsa!" diye?

"Yutkuna yutkuna, sapır sapır gözün yaşıyla ağlamak da iyidir,

İçinin zehrini atar, ruhun arınır." derdi rahmetli annem.

Ağladım işte bir güzel, geçip gitti içimdeki kederler.

Sen yine de iyi bak kendine.

Cemre.Y.

Selam Söyleyin

...Selam Söyleyin...

Sıcak ülkelerin, sıcak iklimleri olan şehirlerin insanları,

Gün doğumun gökyüzüne serdiği turuncu bulutlara selam söyleyin.

Hele bir de, deniz görüyorsa yürüdüğünüz yollar,

Köşedeki ağaçların dallarında cıvıldaşan serçelere selam söyleyin.

Buralarda güya sırasıyla düşüyor Cemreler ama,

Gelmedi gelmesi gereken baharlar, üşüyor eller, ayaklar.

Sabah sabah omuzlarına düşüyorsa güneşin zülüfleri,

İlle de ona daha çok selam söyleyin.

Cemre.Y.

Gitme Diyebilsem

...Gitme Diyebilsem...

Nede güzel salınıyor saçların,
Işıl ışıl parlıyor gün ışığında!
Sesinden kırgınlık akıyor koltuğunun kenarlarına ama!
Yine de yıkatmam perdeleri,
Bir kaç yumuşak bakış asıldı çiçeklerine.
Kokunu çektim ciğerlerime de,
Bir tek kere daha sarılsam bedeninle beraber yüreğinin tellerine...
Ve...
"Gitme!" diyebilsem.
"Benden bir tek kere daha gitmeee!"
Cemre.Y.

Özledim

...Özledim...

Güneşin omuzlarımı okşamasını özledim.

Ilık bir bahar rüzgarıyla savrulan elma çiçeğinin

Burnumun tam ucundan öpmesini özledim.

Sıcacık bir günün ertesinde,

Denize gitmeye hayallenmeyi özledim.

Bir sahili boylu boyunca yürüyerek,

İyot kokusunu ciğerlerime çekmeyi özledim.

Ben yaşamayı çok özledim.

Cemre.Y.

Bahar

...Bahar...

Güya Cemre düşmüş diyorlar vallahi yalan diyecektim ki,

Birden başka bir şehrin başka bir sabahında,

Başka bir günaydınında badem ağacı çiçekleri düştü gözüme.

Çok yıllık dalları hala dimdik ayakta.

Şu soğuk ve gri İstanbul sabahında

Hiç yoktan içim baharlandı.

Çimenlerin yeşili bile bile bir başka bahardı.

Ümitlendim ki bana da baharlı sabahlar gelecek elbet.

Cemre.Y.

Kahraman

...Kahraman...

İstisnasız herkesin bir kahramana ihtiyacı vardır.

Çoğunlukla görünmezdir pelerinleri.

Hani böyle durduk yere biri sana dokunmuş gibi hissedersin.

Ilık bir sevinç geçer içinden, yalnızlığını unutursun.

Ya da yol boş olsa bile birden bire duruverirsin kaldırımda.

Köşeden hızla gelen arabanın motor sesini bile daha duymamıştın oysa.

Dışarıdaki işin aceleyken evden o an çıkmaman gerekiyorsa hep bir şeyler ters gider.

Sonra bir bakarsın dışarısı kıyamet.

Daha buna benzer nice an gelir aklına gülümsersin.

Başını gökyüzüne çevirip dualar edersin varlığına.

Çünkü her zaman...

Bir tutam güneşle bir tutam mavi iyi gelir insanlığa.

Cemre.Y.

Lapa Lapa Karlar

...Lapa Lapa Karlar...

Yorgun rüyalarımın kabusundan sabaha sığınıp uyandım ki ne göreyim?

Bembeyaz gelinliğinin duvaklarını çatılara asmış yine İstanbul.

Güneş desen çoktan bulutlarını da alıp gitmişti kaç gündür.

Karanlığı yara yara yağıyordu lapa lapa karlar.

Sanki bu saatlerde insanlar işe gitmek için birbirleriyle yarışmıyorlarmış gibi

Ne korna sesi var ne de başka bir ses, öyle sessiz, öyle huzurlu ki.

İlk defa işsiz olduğuma sevindim, hiçbir yere yetişmek zorunda değildim.

Çok şükür artık bacaların kenarlarını delip evime yağacak kar suyu da yok.

İyi ki evimin çatısını onartırken söküp attırmıştım onları.

Yumuşacık battaniyemle kendimi sarıp sarmaladım.

Hiç yoktan gülümsedim hayata yeniden.

"Günaydın ruhum." dedim kendime, hem de en mutlusundan.

Artık dilediği kadar yağabilir o lapa lapa karlar.

Cemre.Y.

Gelsin Hayat Yeni Pencereleriyle

...Gelsin Hayat Yeni Pencereleriyle...

Meğer evimin pencerelerinin güneş yansımaları da varmış yeni fark ettim.
Güneş bu mevsimde, bu ayın bu gününde böyle akmak istediyse demek ki.
Yoksa hangi açıdan olursa olsun, görmemem mümkün değildi.
Tamam o zaman.
Hadi bakalım gelsin hayat yeni pencereleriyle,
Ben çoktan hazırım tabi.

Cemre.Y.