Ömrüm

...Ömrüm...

Ömrümün seyrüseferine dönüp baktığımda,

Yağmurlarımın çamurlarına bulaşmaktan sebep,

Sevemedim bir türlü...

Ne ilkbaharları, ne de sonbaharları!

Zira ne vakit...

Es kaza güvenip, bir kaldırım taşına bassam,

Hiç acımadan altı hep boş kalıp,

Bütün birikmişliğini üstüme boca etmişti.

Yahut...

Çocukluğum boyunca,

Hiç yoktan...

Lağım basardı, kapıcı dairelerimizden biri!

O vakit nerede, ikamet eylediysek tabi.

Ömrüme yeni yaşlar aldım.

Evlendim, boşandım derken...

Ona daha yakın olayım diye,

Binbir emekle kurduğum evimin,

Çatısı aktı bu sefer!

Sevemedim bir türlü efil efil esen yağmurları!

Ömrümün...

Seyrüseferine dönüp baktığımda,

Sevemedim bir türlü şöyle en içten...

Zemheri ayazlı kara kışları!

Ne vakit...

Kar yağsa...

Bir karışımı ölçerim hep!

Tahta beşiğim o ayazda kapıya atılmışken,

Annemin uyanmasına,

Annemin beni el yordamıyla aramasına,

Annemin...

Beni bu hayata, yeniden,

Yine dahil etmesine kaç santimim kalmış bakarım!

Ömrümün...

Seyrüseferine dönüp baktığımda,

Ben..

Güneşi sevdim hep...

Kurutur sandım bütün yoksunlukları.

Yaz'ı hep güneş yanığı olsa da,

Nihayetinde kırk tas soğuk su,

Tertemiz ediyordu bütün nem'i!

"Seni sevmek...

Kızgın kumlardan,

Serin sulara atlamak gibi bir şey" diyeni de duydu bu yürek.

Sahi...

Nicedir acaba ahvali!

Aldatıyor mudur acaba benden sonrasını da?

"Ömrümün bütün mevsimleri sensin!" dediğini.

Neyse...

Ben...

Hazır ikirciksiz nefes alabiliyorken,

Yine bir soğuk duş alıp,

Ay'ın şavkına selam çakıp,

Yarınki güneşe uyanırsam,

Ona...

"Sevgili güneşim iyi ki doğdum!" diyeyim.

Hayat bu sevgilim...

Mavili bir ummanın,

O en serin sularında rastlaşırsak eğer,

Bana geçmişimden hesap sorma!

Cemre.Y.